อันหรานกำเขี้ยวหมาป่าที่ยาวเหลือเพียง 10 เซนติเมตรไว้ รู้สึกเหมือนเรื่องนี้ช่างเหลือเชื่อ
แค่นี้เนี่ยนะ? ขาวมันวาว เรียบเนียน แถมยังไม่คม จะข่มขวัญหมาป่ากลายพันธุ์ที่ต่ำกว่าขั้นสี่ได้จริงหรือ? เธอไม่อยากเชื่อเลย
ในสายตาเธอ เขี้ยวหมาป่าเล็ก ๆ นี่ให้ความรู้สึกปลอดภัยสู้มีดสั้นคม ๆ สักเล่มยังไม่ได้
พอนึกถึงมีดสั้น อันหรานก็พลันคิดอะไรขึ้นมาได้ เธอหยิบมีดพร้าที่คมบิ่นของตัวเองขึ้นมา
ในเมื่อเขี้ยวหมาป่าเก็บเกี่ยวซ้ำได้ เท่ากับผ่านการขัดเกลามาหลายครั้ง ถ้าอย่างนั้นมีดพร้านี่ก็น่าจะทำได้เหมือนกันหรือเปล่า?
คิดได้ก็ลองเลย
【ติ๊ง! ใช้พลังชีวิตและจิตใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ค่าประสบการณ์เพิ่ม 10 แต้ม คุณได้รับมีดพร้าเหล็กกล้าคุณภาพดีหนึ่งเล่ม】
อันหรานมองมีดพร้าคมกริบที่หดสั้นลงไปหนึ่งในสาม ดวงตาเป็นประกาย
ได้ผลจริงด้วย?
เก็บเกี่ยวต่อ!
【ติ๊ง! ใช้พลังชีวิตและจิตใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ค่าประสบการณ์เพิ่ม 10 แต้ม คุณได้รับมีดพร้าเหล็กกล้าชั้นเลิศหนึ่งเล่ม สามารถสร้างความเสียหายเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์แก่เป้าหมายที่มีค่าร่างกายไม่เกิน 100】
แววดีใจสุดขีดฉายวาบในดวงตาอันหราน เธอกำมีดพร้าขนาดเท่ามีดสั้นไว้แน่น ราวกับกำลังฝันไป
วิชาเก็บเกี่ยวใช้ช่องโหว่มาขัดเกลาอาวุธได้จริงด้วย? ถ้าอย่างนั้นต่อไปเธอก็รวยแล้วสิ?
เอ่อ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนั้น
อันหรานปรับท่าจับมีด ทำความคุ้นเคยกับน้ำหนักมือ แล้วเตรียมออกไปจัดการหมาป่ายักษ์ตัวนั้น
ค่าร่างกายของหมาป่ายักษ์มีแค่เก้าสิบกว่า น่าจะป้องกันมีดสั้นชั้นเลิศของเธอไม่ได้
จากนั้นเธอก็พุ่งพรวดออกจากห้องฝั่งตะวันออก ใช้ความเร็วสูงสุดแทงมีดเข้าใส่ท้องน้อยอันอ่อนนุ่มของหมาป่ายักษ์ แล้วออกแรงลาก