ผ่านไปพักใหญ่ การติดต่อจึงเชื่อมต่อได้
เสียงผู้ชายทุ้มต่ำดังมาจากปลายสาย “มีอะไร?”
อันหรานพิมพ์ตอบอย่างรวดเร็ว “หัวหน้ากู้ ช่วยด้วย มีหมาป่ากลายพันธุ์หลายตัวตามพวกเรามา คุณเปิดวิดีโอสิ ฉันจะส่งภาพให้ดู”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า “คุณอยู่ตรงไหน?”
อันหรานดีใจ รีบส่งพิกัดของตัวเองไป พร้อมแนบรูปหมาป่ากลายพันธุ์ที่ตามหลังกลุ่มคนมาอีกหลายรูป
ใครจะคิดว่ากู้เส้าชวนจะพูดต่อว่า “ผมจะพาคนไปช่วย แต่ค่าใช้จ่ายในการช่วยเหลือ คุณต้องออกเอง”
“ได้ ๆ ๆ! รีบมาช่วยฉันเร็วเข้า!” ในสถานการณ์แบบนี้ อันหรานไม่กล้าถามด้วยซ้ำว่าค่าใช้จ่ายเท่าไร อย่างไรเสีย ไม่ว่าเงินเท่าไรก็สำคัญน้อยกว่าการมีชีวิตอยู่
“ตกลง อีกหนึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว ดูแลตัวเองให้ดี อย่าให้พวกเราต้องเสียเที่ยว” พูดจบเขาก็ตัดการติดต่อ
อันหราน:......
นี่มันคำพูดของคนหรือไง? อะไรคือเสียเที่ยว?
แต่ที่กู้เส้าชวนพูดก็ไม่ผิด ในสถานการณ์แบบนี้ เธอจะรอดไปได้อีกหนึ่งชั่วโมงก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว
ซานชีได้ยินการติดต่อด้วย เขาดีใจจนแทบกระโดด “พี่! อันหรานเรียกกองทหารรับจ้างมาช่วยเราแล้ว! เขาบอกว่าจะถึงในหนึ่งชั่วโมง!”
“จริงเหรอ?” ซ่งต้าซ่าวประสานมือทั้งสองข้าง น้ำตาแทบไหลด้วยความตื่นเต้น “ดีเหลือเกิน คราวนี้พวกเรารอดแล้ว!”
มีแต่สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าเธอกลัวแค่ไหนระหว่างทาง ทั้งที่เพิ่งเดินมาไม่ถึงยี่สิบนาที กลับรู้สึกยาวนานราวกับผ่านไปเป็นศตวรรษ
ชายร่างกำยำที่ลากรถเข็นก็ได้ยินการติดต่อนี้เช่นกัน เมื่อรู้ว่ากองทหารรับจ้างกำลังมาช่วย เขาก็เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ในใจนึกโล่งอกที่ไม่ได้ปฏิเสธการใช้รถเข็นลากหญิงสาวคนนี้