เจียงเจียวเสวี่ยเห็นว่าเหอหมิงเยว่เริ่มมีน้ำเสียงไม่ดี ก็รีบพูดขึ้นทันที “ฉันคิดมากไปเอง คนชั้นต่ำอย่างนั้นจะเป็นซินเทียได้ยังไง แล้วถ้าพูดถึงความเก่ง หมิงเยว่ของเราก็เป็นที่หนึ่งของโรงพยาบาลอยู่แล้ว ต่อให้ซินเทียมาจริงแล้วจะยังไงล่ะ หมิงเยว่ทั้งสวย ทั้งมีชาติตระกูลดี ฝีมือแพทย์ก็ยอดเยี่ยม อนาคตก็จะได้เป็นคุณหญิงน้อยตระกูลลู่ ใครจะมาแย่งความโดดเด่นของหมิงเยว่ไปได้ล่ะ”
คำประจบสอพลอของเจียงเจียวเสวี่ยทำให้สีหน้าของเหอหมิงเยว่ผ่อนคลายลงไม่น้อย
ด้านนอกห้องพักผู้ป่วย
“มีเรื่องอะไรก็พูดมา” ชินซีเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์
“ปากของคุณนี่มันต้องโดนสั่งสอนจริง ๆ พูดดี ๆ กันสักหน่อยจะตายหรือไง”
“พูดดี ๆ อย่างนั้นหรือ คุณลู่ แบบไหนถึงเรียกว่าพูดดี ๆ ให้ฉันพูดจาอ่อนน้อมกับคุณเหมือนเมื่อก่อน เชื่อฟังคุณทุกอย่าง หรือโง่เง่ารอฟังว่าคุณจะจัดการฉันยังไง ฉันเป็นลูกจ้างของคุณหรือเป็นทาสของคุณกันแน่ ทำไมฉันต้องฟังคุณด้วย”
ชินซีซักถามเขาเป็นชุด ขณะพูดนั้นขอบตาของเธอก็เริ่มร้อนผ่าว เมื่อก่อนเธอดีกับเขามากเกินไป ทำอะไรก็ระมัดระวังและยอมตามทุกอย่าง ไม่กล้าโต้แย้งแม้แต่น้อย สุดท้ายก็ทำให้เขาคิดว่าเธอเป็นลูกพลับนิ่มที่ใคร ๆ จะบีบก็ได้
เขาคิดว่าเธอยังเป็นชินซีคนเดิมหรือไง คิดว่าแค่เธอชอบเขาแล้วเขาจะรังแกเธอยังไงก็ได้อย่างนั้นหรือ