เธอเบิกตากว้าง!
แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก!
เธอเห็นชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบกำลังประคองเด็กหญิงตัวน้อยตรงหน้าให้ลุกขึ้นจากพื้น
และชายคนนั้นก็คือลู่ป่อเชิน ส่วนเด็กหญิงตัวน้อยจะเป็นใครไปได้ นอกจากลูกสาวของเธอ!
หนวนหนวนผลักมือของลู่ป่อเชินออกอย่างรังเกียจ ดวงตากลมโตจ้องเขาเขม็ง
ในสายตาของหนวนหนวน ลู่ป่อเชินก็คือคุณพ่อใจร้ายที่แย่งมัมมี่ไปและทำให้มัมมี่เสียใจ เธอลุกขึ้นเองได้ ไม่ต้องการให้เขาช่วยสักหน่อย
เมื่อเห็นลู่ป่อเชินถูกผลักออก เหอหมิงเยว่ก็ย่อตัวลงตรงหน้าหนวนหนวนแล้วพูดอย่างไม่พอใจว่า “เด็กน้อย คุณลุงช่วยพยุงหนูขึ้นมา ทำไมถึงผลักคุณลุงล่ะ ควรพูดขอบคุณสิ เข้าใจไหม?”
หนวนหนวนเงยหน้ามองลู่ป่อเชิน แล้วมองเหอหมิงเยว่ ยืนยันได้เลยว่าไม่ผิดแน่ ผู้หญิงใจร้ายที่อยู่ข้างคุณพ่อใจร้ายที่พี่ชายพูดถึง!
“คุณเป็นใคร ทำไมมาสั่งสอนฉัน? แง…” หนวนหนวนร้องไห้โฮออกมา
พอเห็นหนวนหนวนร้องไห้ เหอหมิงเยว่ก็ยกมุมปากขึ้นอย่างฝืน ๆ “เด็กน้อย ร้องไห้ทำไม ฉัน…”
“แง… คุณรังแกฉันเหรอ? คุณดุฉัน แง…” เด็กวัยนี้มีทักษะเด็ดขาดในการร้องไห้งอแงเอาแต่ใจ ยิ่งเป็นเด็กน้อยน่ารักอย่างหนวนหนวนที่ขาวนวลอวบอิ่มเหมือนตุ๊กตานำโชค ยิ่งทำได้คล่องเป็นพิเศษ
หนวนหนวนร้องไห้เสียงดังมาก พอคนรอบข้างเห็นเด็กหญิงตัวน้อยร้องไห้ขนาดนี้ก็อดสงสารไม่ได้ จึงพากันเข้ามาปลอบ