ห้องจัดเลี้ยงห้องสุดท้ายทางปีกตะวันตกบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมเพนนินซูลา ปิดประตูสนิท
หน้าประตูมีชายสองคนยืนอยู่ในชุดลำลองสีดำ สีหน้าไร้อารมณ์
บางครั้งมีพนักงานเข็นรถอาหารผ่านทางเดิน พอเห็นชายสองคนนั้นแต่ไกลก็พากันหลบไปอีกทาง
ภายในห้องจัดเลี้ยง มีคนนั่งอยู่รอบโต๊ะกลมเจ็ดคน
ส่วนใหญ่อายุเกิน 50 ปี สวมสูทเรียบร้อย ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา
อาหารบนโต๊ะแทบไม่ได้แตะ เหล้าก็ยังไม่ได้เปิด แต่ละคนมีชาที่เย็นชืดวางอยู่ตรงหน้า
ลี่หวยชวนนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ
เขาสวมเสื้อกั๊กสีดำกับเสื้อลายทาง พับแขนเสื้อขึ้นสองทบ เผยให้เห็นท่อนแขนเรียวกระชับ
มือหมุนไฟแช็กหุ้มเงินอยู่ไปมา วนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ชายหัวล้านที่นั่งฝั่งตรงข้ามยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
“คุณชายลี่ หุ้นส่วนนี้พวกเราร่วมกับตระกูลลี่มานาน 20 ปี คุณจะเรียกคืนเพียงเพราะพูดประโยคเดียว พวกเราคงอธิบายกับคุณพ่อของคุณไม่ได้...”
ลี่หวยชวนหยุดหมุนไฟแช็ก
“อธิบายไม่ได้หรือ?” เขาหัวเราะเยาะ “งั้นก็ไม่ต้องอธิบายแล้ว”
ประตูเปิดออก
ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา รูปร่างไม่สูงนัก ฝีเท้าเบาหวิว พอเดินมาถึงข้างลี่หวยชวนก็โน้มตัวลงกระซิบอะไรบางอย่าง
เขาพูดเร็วและเสียงเบา คนอื่นบนโต๊ะได้ยินชัดเพียงสองคำสุดท้ายว่า “เรียบร้อยแล้ว”
ลี่หวยชวนเก็บไฟแช็กใส่กระเป๋าเสื้อกั๊กแล้วลุกขึ้นยืน
“ทุกท่านเชิญตามสบาย” เขาดึงปลายแขนเสื้อ ก่อนเดินออกไป
ลูกน้องหลายคนที่รออยู่รอบ ๆ รีบเข้ามาล้อมไว้ พวกเขายืนขวางระหว่างโต๊ะกับทางเดิน แยกชายทั้งเจ็ดคนออกจากทางออก
ชายหัวล้านร้อนรนจนลุกพรวด มือยันโต๊ะไว้
“ลี่หวยชวน! นี่ประเทศจีน ไม่ใช่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ของแก!”
“แก...อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามนะ!”
มุมปากลี่หวยชวนยกขึ้นนิด ๆ รู้สึกว่าคำพูดนั้นน่าขันเหลือเกิน
แล้วประเทศจีนทำไม?
ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา เวลาลี่หวยชวนจัดการใคร เขาเคยต้องดูพิกัดละติจูดลองจิจูดด้วยหรือ?
ประตูด้านหลังค่อย ๆ ปิดลง
คนของเขาคุมอยู่ตามทางเดิน สองคนพิงผนังอยู่ สองคนยืนตรงหัวมุม และอีกหลายคนย่อตัวอยู่ตรงทางหนีไฟ
คนเหล่านี้เดินไร้เสียง แม้แต่ลมหายใจก็แผ่วเบา ราวกับงอกออกมาจากเงามืด
ลี่หวยชวนเดินไปสุดทางเดิน ผลักประตูทางหนีไฟขึ้นไปอีกชั้น แล้วเลี้ยวเข้าไปยังระเบียงดาดฟ้าที่ไม่มีใครใช้
ระเบียงไม่กว้างนัก มีต้นไม้กระถางสองใบที่ใกล้จะเหี่ยวตายแล้วตั้งอยู่ มุมหนึ่งมีฝุ่นจับเป็นชั้นบาง ๆ
ตรงข้ามเขาคือโถงกลางของโรงแรม มีหลังคาโดมกระจกคลุมอยู่ ด้านล่างวางโซฟาไว้สองสามตัวสำหรับให้แขกนั่งพัก
เขาจุดบุหรี่ มองควันลอยขึ้น ก่อนเอนพิงราวระเบียง สายตาทอดมองไปยังโถงกลางอย่างเกียจคร้าน
แล้วเขาก็เห็นคนสองคน
ผู้ชายหันหลังให้ระเบียง ส่วนผู้หญิงยืนหันข้าง สวมชุดราตรีสั้นสีแชมเปญ ต่างหูเป็นหยกสองเม็ด ระหว่างพูดก็ยกมือขึ้นทัดผมเป็นครั้งคราว
ลี่หวยชวนจำผู้หญิงคนนั้นได้
เสิ่นหมิงจู
ลูกสาวบุญธรรมของตระกูลเสิ่น ปีที่แล้วเขาเคยเจอเธอในงานเลี้ยงสักงานหนึ่ง เธอตามตื๊อเขาอยู่ครึ่งเดือน ต่อมาเขาให้คนส่งคำพูดไปบอก ทางนั้นก็สงบลง
เขาไม่ค่อยประทับใจเธอนัก
ลี่หวยชวนสูบบุหรี่เข้าไปหนึ่งคำ ไม่คิดจะมองต่อ
แต่เขาได้ยินผู้ชายคนนั้นพูดประโยคหนึ่ง แม้เสียงจะกดต่ำ ทว่ารอบระเบียงเงียบสงัด สายลมพัดพาถ้อยคำมาให้ได้ยินชัดทุกคำ
“เสิ่นหมิงจู เธอจงใจจะทำให้งานแต่งของฉันพังใช่ไหม?”
จังหวะที่ลี่หวยชวนพ่นควันชะงักไป
เขาขยับเข้าไปใกล้ราวระเบียงอีกนิด ใบหน้าครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่หลังใบไม้แห้งที่ห้อยลงมาจากกระถางต้นไม้
เสิ่นหมิงจูเงยหน้ามองชายตรงข้าม น้ำเสียงเจือความน้อยใจ “พี่ชิงเหิง ฉันไม่เข้าใจว่าพี่กำลังพูดอะไร”
ซ่งชิงเหิงโมโหจนแทบระเบิด “วันนี้เธอพูดถึงซุนปั้นเซียน จงใจทำใช่ไหม ทั้งที่เธอก็รู้ว่า—”
“ฉันรู้อะไร?” เสิ่นหมิงจูตัดบท น้ำตาหยดลงมา “พี่ชิงเหิง บอกฉันให้ชัดสิว่าฉันรู้อะไรกันแน่?”
ซ่งชิงเหิงเม้มริมฝีปาก ไม่ตอบ
เสิ่นหมิงจูขยับเข้าไปใกล้เขาอีกครึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ไม่ถึงหนึ่งกำปั้น
เธอยกมือแตะปลายแขนเสื้อของเขา “พี่ชิงเหิง พี่กลัวอะไรหรือ?”
“ฉันไม่พูดอะไรทั้งนั้น พี่วางใจได้”
ซ่งชิงเหิงถอยหลังไปครึ่งก้าว
เขาคิดจะปัดมือเสิ่นหมิงจูออก แต่ยกมือขึ้นมาได้ครึ่งทางก็ลดลง สุดท้ายเพียงเบือนหน้า น้ำเสียงขรึมลง “อย่าทำแบบนี้”
เสิ่นหมิงจูหัวเราะเบา ๆ แล้วชักมือกลับมา ลูบปอยผมข้างหูให้เข้าที่
“พี่กำลังจะหมั้นแล้วนะ พี่ชิงเหิง”
“ฉันดีใจกับพี่จริง ๆ”
ซ่งชิงเหิงไม่ตอบเธอสักคำ
เขามองเธอเงียบ ๆ แวบหนึ่ง ในสายตานั้นมีความรู้สึกมากมายซ่อนอยู่ ทั้งความโกรธ ความรำคาญ และอารมณ์บางอย่างที่ยากจะบอก
เขาขมวดคิ้ว ถอนหายใจ แล้วหันหลังเดินเร็ว ๆ กลับไปทางห้องจัดเลี้ยง
เสิ่นหมิงจูยืนนิ่งอยู่กับที่ มองแผ่นหลังของเขาที่ห่างออกไป รอยยิ้มหวานบนใบหน้าค่อย ๆ จางลง
เธอก้มหน้า ใช้ปลายรองเท้าขยี้วัชพืชที่งอกออกมาจากร่องพื้น จากนั้นก็หันไปเดินอีกทาง
บนระเบียง
ลี่หวยชวนสูบบุหรี่คำสุดท้ายจนหมด กดก้นบุหรี่ลงกับราวระเบียงจนดับ แล้วโยนลงในกระถางต้นไม้ข้าง ๆ ที่แห้งตายไปแล้ว
เขายืดตัวตรง จัดชายเสื้อกั๊กให้เรียบร้อย
ลี่หวยชวนไม่ได้สนใจเรื่องของคนอื่น
แต่เขาสนิทกับเสิ่นซิงอวี่พอสมควร
เสิ่นซิงอวี่ดูเหมือนไม่คิดอะไรมาก แถมยังพูดมาก แต่ลี่หวยชวนรู้จักเขามาหลายปี จึงรู้ว่าในใจเขามองอะไรทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่าใคร
ตอนลี่หวยชวนเพิ่งกลับประเทศเมื่อปีก่อน ทุกคนต่างจับตาดูสถานการณ์ มีเพียงเสิ่นซิงอวี่ที่ยกแก้วเหล้าเดินเข้ามาหาเป็นคนแรก พร้อมพูดยิ้ม ๆ ว่า “กลับมาก็ดีแล้ว”
เพราะคำพูดประโยคนี้ ลี่หวยชวนจึงปฏิบัติต่อเขาอย่างสุภาพอยู่บ้าง
ครั้งก่อนเสิ่นซิงอวี่เคยพูดถึงน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเองว่าเธอกำลังจะหมั้นกับผู้ชายคนหนึ่ง ชื่อซ่งชิงเหิง
พี่ชิงเหิง
ซ่งชิงเหิง
ฮะ น่าสนใจดีนี่
ลี่หวยชวนหยิบโทรศัพท์ออกมาดูอย่างใคร่รู้
เมื่อสามนาทีก่อน เสิ่นซิงอวี่ส่งข้อความมาว่า:
[ฉันอยู่ที่ห้องมู่ตาน ออกมาสูดอากาศหน่อยไหม?]
ลี่หวยชวนดับหน้าจอแล้วเดินไปทางลิฟต์
พอถึงชั้นสาม เลี้ยวเข้าทางเดินก็เห็นเสิ่นซิงอวี่พิงอยู่หน้าห้องมู่ตาน ในมือหมุนกุญแจรถเล่น พอเห็นลี่หวยชวนเดินมาก็เลิกคิ้วให้ “ทำไมสีหน้าไม่ค่อยดีเลย กินงานเลี้ยงหงเหมินจนย่อยไม่ออกหรือไง?”
ลี่หวยชวนไม่รับมุก เขาหยุดยืนข้าง ๆ แล้วถามตรง ๆ “เรื่องหมั้นของน้องสาวนายตกลงกันแล้วหรือยัง?”
เสิ่นซิงอวี่ชะงักไป “ยังเลย มีอะไรหรือ?”
ลี่หวยชวนยักไหล่ “ไม่มีอะไร”
เสิ่นซิงอวี่จ้องเขาอยู่หลายวินาที ก่อนหัวเราะออกมา “อาหลี่ นิสัยเสียที่สุดของนายก็คือพูดครึ่ง ๆ กลาง ๆ แบบนี้ ต่อไปจะจีบสาวไม่ติดเอานะ”
ลี่หวยชวนหันไปมองเขา สีหน้าไม่ยี่หระ “หัดลืมตาดูให้ชัด ๆ แล้วมองฉันดี ๆ”
เสิ่นซิงอวี่ยืดตัวตรง มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าจริง ๆ
ใบหน้าของเขาหล่อสะดุดตาแต่กำเนิด คิ้วตาคมเข้ม จมูกโด่งได้รูป
ปกติเสื้อเชิ้ตของเขาจะปลดกระดุมคอไว้เม็ดหนึ่งเสมอ แขนเสื้อพับขึ้นอย่างลวก ๆ เผยให้เห็นท่อนแขนกำยำและรอยแผลเป็นเก่าที่ติดตัวกลับมาจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ยามไม่ยิ้มก็ดูเย็นชา แต่พอหยักมุมปากขึ้นเล็กน้อย ความเจ้าเล่ห์กวนประสาทก็ปิดไม่มิด ผสมกับความโหดเหี้ยมที่ฝังลึกอยู่ในสายเลือด ยิ่งกดเท่าไรก็ยิ่งแผ่ออกมา
เขายืนอยู่ตรงนั้น สูง 188 เซนติเมตร ไหล่กว้าง เอวสอบ ขายาว เพียงยืนท่ามกลางฝูงชน คนอื่นก็พร้อมใจกันถอยห่างไปครึ่งก้าว
เสิ่นซิงอวี่มองจนพอใจแล้วจึงถอนสายตากลับมา จิ๊ปากเบา ๆ
“ก็ได้ นายไม่ต้องจีบใครจริง ๆ นั่นแหละ”
“แล้วทางนายเป็นยังไงบ้าง?” เสิ่นซิงอวี่ถาม “พวกตาแก่ในห้องจัดเลี้ยง นายไม่ได้จัดหนักให้พวกเขาใช่ไหม?”
ลี่หวยชวนแค่นเสียง “แก่แล้ว ก็ต้องให้พวกเขาได้ฝึกเคี้ยวของแข็ง ๆ บ้าง”
เสิ่นซิงอวี่หัวเราะพลางส่ายหน้า “นายโหดจริง ๆ”
ลี่หวยชวนไม่ตอบ เขาเบือนหน้าไปมองหน้าต่างสุดทางเดิน เงียบไปหลายวินาที จู่ ๆ ก็ถามคำถามที่ฟังไม่เกี่ยวกันขึ้นมาว่า “คู่หมั้นของน้องสาวนายเป็นคนยังไง?”