การแนะนำจบลง
ทั่วโลกเดือด!
ทุกคนจ้องมองเกราะทั้งห้าชุดนั้นด้วยตาไม่กะพริบ
นี่คือเกราะต่อสู้สุดแกร่งที่ระบบชะตาประเทศรับรองด้วยตัวเอง!
ที่สำคัญกว่านั้นคือ
ครั้งนี้ดินแดนต้องห้ามคือจักรวาลเงามืด
ข้างในมีสัตว์พลังพิเศษ ปีศาจหมอกมืด โอเคเซอร์ สัตว์ประหลาดน่ากลัวมากมาย
ถ้าไม่มีเกราะ คนธรรมดาเข้าไปก็คือส่งตัวตาย
แต่ถ้ามีเกราะ ก็เท่ากับมีสิทธิ์รอดชีวิต!
ในห้องสตรีมประเทศอินทรี ซึ่งครองอันดับหนึ่งด้านชะตาประเทศ
ชายผิวขาวร่างยักษ์ สูงสองเมตร กล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ ก้าวออกมา
เขาคือผู้ถูกเลือกของประเทศอินทรีครั้งนี้ ผู้ซึ่งได้รับการขนานนามว่า "จอมทัพอินทรีหัวขาว" แจ็ค
แจ็ค่มองดูเกราะบนแท่นบูชา แล้วยิ้มกว้าง
"ฉันเลือกเกราะนอระมาดทมิฬ!"
เสียงพูดจบลง
ตูม!
บนแท่นบูชา เกราะนอระมาดทมิฬเปล่งแสงสีน้ำเงินเข้มออกมา
เงาร่างเกราะหนาเหมือนภูเขาปกคลุมตัวแจ็คในทันที
เกราะอกสีดำ หน้ากากตาสีน้ำเงินเข้ม หมวกกันน็อกทรงแรด บวกกับทวนดาวตกอันหนักอึ้งเล่มนั้น
พลังของแจ็คพุ่งทะยานขึ้นทันที!
เขาเหวี่ยงหมัดฟาดลงบนพื้นแท่นบูชา
ตูม!
แท่นบูชาสีทองสั่นสะเทือนเล็กน้อย
ห้องสตรีมของประเทศอินทรีระเบิดขึ้นทันที
[โอ้พระเจ้า! แกร่งเกินไปแล้ว! นี่คือนอระมาดทมิฬเกราะหรือเปล่า?]
[ฮ่า ๆ ๆ! แจ็คเป็นนักรบยีนระดับเอสอยู่แล้ว ตอนนี้บวกกับเกราะนอระมาดทมิฬ ประเทศมังกรจะเอามาเปรียบอะไรได้?]
[คนมังกรดูให้ดี ๆ นี่แหละที่เรียกว่าพลังที่แท้จริง!]
[น้ำแห่งนอระมาดทมิฬ ป้องกันไร้เทียมทาน! ครั้งนี้ประเทศอินทรีของเราต้องคว้าที่หนึ่งในดินแดนต้องห้ามเงามืดได้แน่นอน!]
แจ็คชูนิ้วโป้งให้กล้อง แล้วค่อย ๆ คว่ำลง
"คนมังกร หวังว่าพวกคุณจะไม่ตายเร็วเกินไปนะ"
"เพราะถ้าไม่มีเสียงกรีดร้องของพวกคุณ เกมชะตาประเทศนี้จะสนุกน้อยลงเยอะ"
ผู้ชมชาวมังกรโกรธจนตาแดงก่ำ
[ให้ตายสิ! เกราะนอระมาดทมิฬถูกอินทรีแย่งไปแล้ว!]
[เดิมทีพวกมันก็แข็งแกร่งอยู่แล้ว ตอนนี้ยังได้เกราะนอระมาดทมิฬที่ป้องกันแกร่งที่สุดอีก จะทำยังไงดี?]
[อย่าตื่นตระหนก ยังมีเกราะมังกรอัคคี! ดูจากคำแนะนำแล้วเกราะมังกรอัคคีสมดุลที่สุด บางทีอาจจะแกร่งกว่าก็ได้!]
แต่ในวินาทีถัดมา
ผู้ถูกเลือกของประเทศอาทิตย์อุทัย ซึ่งครองอันดับสองด้านชะตาประเทศ ก็รีบก้าวออกมาอย่างอดใจไม่ไหว
เขาคือชายหนุ่มหน้าตาเย็นชา สวมชุดซามูไร มีดาบยาวคาดเอว
อัจฉริยะวิชาดาบแห่งประเทศอาทิตย์อุทัย มิยาโมโตะ อิจิโร่
อิจิโร่มองเกราะมังกรอัคคีด้วยสายตาโลภมาก
"ข้า อิจิโร่แห่งจักรวรรดิดอกซากุระใหญ่ ขอเลือกเกราะมังกรอัคคี!"
ตูม!
แสงไฟสีแดงเพลิงพุ่งขึ้นฟ้า
เกราะมังกรอัคคีกลายเป็นมังกรเพลิง พุ่งปกคลุมร่างของอิจิโร่ในพริบตา
ดาบเพลิงร้อนตกอยู่ในมือของเขา
อิจิโร่สะบัดเบา ๆ
แสงดาบอันร้อนแรงกวาดออกไป ทิ้งรอยไหม้ดำไว้บนแท่นบูชา
ผู้ชมชาวอาทิตย์อุทัยคลั่งไคล้ขึ้นมาทันที
[บาก้า! แกร่งมาก! เกราะมังกรอัคคีเท่านั้นที่เหมาะกับวิถีซามูไรแห่งซากุระใหญ่ของเรา!]
[เปลวเพลิง! ดาบ! นี่มันถูกสร้างมาเพื่ออิจิโร่จริง ๆ!]
[คนมังกร พวกคุณเห็นไหม? นี่คือพลังที่พวกคุณไม่มีวันแตะต้องได้!]
อิจิโร่เงยหน้าช้า ๆ มองไปทางห้องสตรีมของประเทศมังกร แล้วหัวเราะเย็นชา
"ประเทศมังกรงั้นเหรอ?"
"ก็แค่กลุ่มผู้แพ้เท่านั้นแหละ"
"ถ้าเจอผู้ถูกเลือกของพวกคุณในดินแดนต้องห้าม ฉันจะตัดหัวมันด้วยมือฉันเอง"
ห้องสตรีมของประเทศมังกรเงียบสนิท
เกราะนอระมาดทมิฬหายไปแล้ว
เกราะมังกรอัคคีก็หายไปเช่นกัน
เกราะสองชุดที่ดูแกร่งที่สุด ถูกต่างชาติแย่งไปหมดแล้ว
แต่การเลือกยังคงดำเนินต่อไป
ลำดับที่สามเป็นสหภาพยุโรป
พวกเขาเลือกเกราะอินทรีวายุที่เร็วที่สุด
[เกราะอินทรีวายุ: เกราะธาตุไม้ ความเร็วสูงสุด ปราดเปรียว โจมตีลอบสังหารและสอดแนม]
ผู้ถูกเลือกของสหภาพยุโรปคือชายหนุ่มผมทอง ฉายา "เหยี่ยว"
เมื่อเกราะอินทรีวายุเข้าปกคลุมร่าง ร่างของเขาแทบกลายเป็นเงา วับวาบอยู่บนแท่นบูชา
ห้องสตรีมของสหภาพยุโรปส่งเสียงเชียร์
[ความเร็วต่างหากที่เป็นหนทางที่แท้จริง! สู้ไม่ได้ก็ยังหนีได้!]
[ในดินแดนต้องห้ามระดับเอสเอสเอส การรอดชีวิตต่างหากที่สำคัญ!]
[ประเทศมังกรเลือกสุดท้าย? ฮ่า ๆ ๆ พอถึงตาพวกเขา คงได้แต่เก็บขยะ]
ลำดับที่สี่ถึงประเทศหมีขาว
ผู้ถูกเลือกของประเทศหมีขาวคือชายหนุ่มร่างใหญ่เหมือนหอเหล็ก เลือกเกราะสุนัขพันธุ์อ๋าวหิมะโดยไม่ลังเล
ในวินาทีที่เกราะสุนัขพันธุ์อ๋าวหิมะเข้าปกคลุมร่าง
ขวานสายฟ้าสะท้านตกลงมา
ชายหนุ่มคำรามก้องฟ้า ประกายโลหะเย็นเฉียบวาบบนร่าง ราวกับสัตว์ร้ายสงครามที่เดินออกจากที่ราบน้ำแข็ง
ผู้ชมชาวหมีขาวตื่นเต้นสุดขีด
[อูร่า! พลัง! นี่คือความโรแมนติกของผู้ชาย!]
[เกราะสุนัขพันธุ์อ๋าวหิมะบวกกับนักรบหมีขาวอย่างเรา ช่างไร้เทียมทาน!]
[พี่น้องชาวมังกร ขอโทษด้วย ครั้งนี้เราก็ต้องแย่งทรัพยากรเพื่อประเทศของเราเหมือนกัน]
ถึงแม้ผู้ชมชาวมังกรจะรู้สึกขมขื่น แต่ก็ไม่ได้โกรธแค้นประเทศหมีขาวมากนัก
เพราะการแย่งชิงชะตาประเทศนั้นโหดร้ายอยู่แล้ว
ต่อไปก็ถึงตาประเทศแท่งใหญ่
ผู้ถูกเลือกของประเทศแท่งใหญ่คือชายหนุ่มผมสีเงิน ก้าวออกมาพร้อมสีหน้าหยิ่งยโส
"อา-ซี-บา!"
"ต้นกำเนิดของเกราะพวกนี้ เห็นชัด ๆ ว่าเป็นของประเทศแท่งใหญ่เรา!"
"ฉันเลือกเกราะพยัคฆ์ปฐพี!"
ตูม!
แสงสีเหลืองดินสว่างขึ้น
เกราะพยัคฆ์ปฐพีปกคลุมร่างเขา
ดาบแยกแผ่นดินตกอยู่ในมือ
ห้องสตรีมของประเทศแท่งใหญ่เริ่มบ้าคลั่งทันที
[เห็นไหม? เกราะพยัคฆ์ปฐพีเข้ากับสไตล์ของประเทศแท่งใหญ่เราอย่างสมบูรณ์แบบ!]
[วัฒนธรรมธาตุทั้งห้าเป็นของประเทศแท่งใหญ่เรามาแต่ไหนแต่ไร!]
[คนมังกรอย่าแซะเลย พวกคุณได้แต่เลือกของเหลือขอตอนสุดท้าย!]
[อา-ซี-บา พอเข้าไปในดินแดนต้องห้าม ประเทศแท่งใหญ่เราจะพิสูจน์ให้เห็นว่าใครคืออารยธรรมตะวันออกที่แท้จริง!]
ชาวเน็ตมังกรเห็นคอมเมนต์เหล่านี้ แทบระเบิดความโกรธ
[ไร้ยางอาย! ไร้ยางอายจริง ๆ!]
[วัฒนธรรมธาตุทั้งห้าก็กล้าขโมย? พวกแกมีอะไรที่ไม่ขโมยอีก?]
[ให้เกราะพยัคฆ์ปฐพีแก่พวกแกช่างสิ้นเปลืองจริง ๆ!]
[ให้ตายสิ! เกราะธาตุทั้งห้าหมดแล้ว!]
หลังจากเกราะธาตุทั้งห้าถูกแบ่งจนหมด ประเทศต่อ ๆ ไปก็เริ่มแย่งชิงเกราะอื่น ๆ
ประเทศอินเดียเลือกเกราะจินกัง
เกราะจินกังหนักหน่วงดุดัน เชี่ยวชาญการกดพลัง อาวุธสว่านระเบิดฟ้าร่างเพิ่งปรากฏ ก็ทำให้ผู้ชมชาวอินเดียคลั่งไคล้ยกยอ
[พลังศักดิ์สิทธิ์ของอาณาจักรอินเดียเรานั้นไร้เทียมทาน! เกราะจินกังต้องเป็นของเรา!]
[ประเทศมังกรไม่มีโอกาสแล้ว!]
ประเทศไก่ตัวผู้เลือกเกราะเฟยอิ่ง
เกราะเฟยอิ่งมีความเร็วสูงมาก เชี่ยวชาญวิชาเตะ ร่างเคลื่อนไหวดั่งสายลม
ประเทศจอห์นบูลเลือกเกราะซิ่งเทียน
เกราะซิ่งเทียนมีพลังโดยรวมแข็งแกร่ง ต้องใช้เทคนิคการต่อสู้สูง แต่ขีดจำกัดก็สูงเช่นกัน
ประเทศออสเตรเลียเลือกเกราะหน่าวา
ประเทศนอร์ดิกบางประเทศเลือกเกราะถัวหนาจัว
ประเทศแล้วประเทศเล่าเลือกเสร็จสิ้น
เกราะทรงพลังชุดแล้วชุดเล่าถูกแย่งไป
ในห้องสตรีมของประเทศมังกร หัวใจของทุกคนค่อย ๆ จมดิ่งลง
ในที่สุด บนแท่นบูชาเหลือเงาเกราะเพียงไม่กี่ชุด
ไม่ก็เป็นเกราะที่มีข้อจำกัด
หรือไม่ก็มีข้อจำกัดใหญ่หลวงชัดเจนอยู่ในคำแนะนำ
มีเกราะบางชุดถึงขั้นต้องใช้พลังงานพิเศษที่เข้ากันได้ ไม่อย่างนั้นจะไม่สามารถใช้พลังต่อสู้ได้เลย
หลังจากทุกประเทศเลือกเสร็จสิ้น
เสียงเย็นชาของระบบชะตาประเทศก็ดังขึ้นอีกครั้ง
[ทุกประเทศเลือกเกราะเสร็จสิ้น]
[ตรวจพบผู้ถูกเลือกคนก่อนหน้าของประเทศมังกรเสียชีวิตแล้ว]
[ปัจจุบันประเทศมังกรไม่มีผู้ถูกเลือก]
[กำลังสุ่มเลือกผู้ถูกเลือกประเทศมังกรคนใหม่]
ในชั่วขณะนี้
คนทั้งประเทศมังกรกลั้นหายใจ
ในห้องประชุมระดับสูง
กลุ่มคนชราผมขาวจ้องมองหน้าจอไม่วางตา
บางคนกำหมัดแน่น
บางคนตาแดงก่ำ
บางคนพึมพำเบา ๆ
"ถึงจะไม่ได้เกราะดี ๆ ขอแค่เลือกนักสู้ระดับเอขึ้นไป เราก็ยังมีหวัง"
"ขอเถอะ ขอให้เป็นนักสู้"
คนทั้งประเทศมังกร สี่พันล้านคน อธิษฐานพร้อมกันในเวลาเดียวกัน
ถึงจะให้แค่ทหารธรรมดาสักคนก็ยังดี
ถึงจะให้แค่นักบู๊สักคนก็ยังดี
ขอแค่อย่าเป็นคนธรรมดาที่ไร้พลังต่อสู้!
แต่วินาทีถัดมา
ลำแสงสีทองตกลงมาจากนภา
ไม่ได้ตกลงในเขตทหาร
ไม่ได้ตกลงในสถาบันบู๊
ไม่ได้ตกลงบนร่างผู้แข็งแกร่งคนใด
แต่ตกลงในห้องเช่าธรรมดา ๆ ในเมืองเจียงหนาน ประเทศมังกร
ในห้องเช่า
เด็กสาวคนหนึ่งสวมชุดลอลิด้าน่ารัก กำลังนั่งกอดเข่าอยู่ข้างเตียง
เด็กสาวดูอายุประมาณสิบขวบ ผิวขาว ใบหน้าละเอียดอ่อน ดวงตาโตและสดใส เพียงแต่ตอนนี้ตาแดง ๆ เหมือนเพิ่งร้องไห้มา
ที่คอของเธอมีจี้หยินหยางห้อยอยู่
นั่นคือสิ่งที่พี่ชายต้วนมู่เหล่ยทิ้งไว้ให้เธอ
เด็กสาวชื่อ ต้วนมู่หรง
เป็นเด็กผู้หญิงธรรมดา ๆ คนหนึ่ง
ร่างกายอ่อนแอ
ไม่ค่อยกล้า
แม้แต่วิ่งแปดร้อยเมตรในคาบพละยังวิ่งไม่ถึงเส้นชัย
ในวินาทีที่ลำแสงสีทองตกลงบนร่างเธอ
ต้วนมู่หรงตะลึงงันไปชั่วขณะ
เธองงงวยเงยหน้าขึ้น มองดูรูนชะตาประเทศที่ปรากฏขึ้นรอบตัว ใบหน้าเล็ก ๆ ซีดขาวทันที
[สุ่มผู้ถูกเลือกประเทศมังกรเสร็จสิ้น]
[ชื่อ: ต้วนมู่หรง]
[อายุ: สิบขวบ]
[สถานะ: นักเรียนธรรมดาเมืองเจียงหนาน ประเทศมังกร]
[สภาพร่างกาย: อ่อนแอกว่าปกติ]
[ประสบการณ์การต่อสู้: ไม่มี]
[ความสามารถพิเศษ: ยังตรวจไม่พบ]
[กรุณาให้ผู้ถูกเลือกประเทศมังกรเลือกเกราะเริ่มต้นจากเกราะที่เหลือ]
เงียบกริบ
ห้องสตรีมทั้งประเทศมังกร ในชั่วขณะนี้ตกอยู่ในความเงียบที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ทุกคนมองเด็กสาวที่ตาแดง ๆ ตัวเล็กบางในภาพ สมองว่างเปล่า
นักเรียนธรรมดา?
สภาพร่างกายอ่อนแอกว่าปกติ?
ประสบการณ์การต่อสู้ไม่มี?
ความสามารถพิเศษยังตรวจไม่พบ?
แบบนี้จะสู้ยังไง?
นี่คือดินแดนต้องห้ามเงามืดระดับเอสเอสเอสนะ!
ข้างใน สัตว์พลังพิเศษแค่ตัวเดียวก็ฉีกเหล็กกล้า ทำลายเมืองได้!
ให้เด็กสาวอ่อนแอแบบนี้เข้าไป ต่างอะไรกับการส่งตัวตาย?
หลังจากเงียบไปชั่วครู่
ห้องสตรีมของประเทศมังกรพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
[ทำไมล่ะ! ทำไมต้องเลือกเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ด้วย!]
[ระบบชะตาประเทศแกไม่มีหัวใจหรือไง? เธอเพิ่งสิบขวบเองนะ!]
[จบแล้ว จบจริง ๆ แล้ว ครั้งนี้ประเทศมังกรเราหมดหวังแน่]
[ฉันยอมให้ตัวเองถูกเลือก ดีกว่าให้เห็นน้องเล็ก ๆ แบบนี้เข้าไปตาย]
[อือ ๆ เธอดูกลัวมาก ฉันใจสลายแล้ว]
ในห้องประชุมระดับสูง
ผู้เฒ่าทุกคนเงียบงัน
นายพลคนหนึ่งทุบโต๊ะอย่างแรง ตาแดงก่ำ
"ทำไมไม่เป็นฉัน?"
"ทำไมไม่เลือกฉัน แก่ ๆ แบบนี้!"
"ให้เด็กไปดินแดนต้องห้ามระดับเอสเอสเอส นี่มันชะตาประเทศแบบไหนกัน!"
ไม่มีใครตอบ
เพราะกฎจะไม่เปลี่ยนเพราะความโกรธของพวกเขา
ในเวลาเดียวกัน
ห้องสตรีมต่างประเทศหัวเราะแทบบ้า
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ! ผู้ถูกเลือกของประเทศมังกรดันเป็นเด็กสาวนุ่ม ๆ!]
[พระเจ้า เธอจะเข้าไปเอาชีวิตรอดในดินแดนต้องห้าม หรือไปงานคอสเพลย์?]
[ชุดลอลิต้า? ฮ่า ๆ ๆ สัตว์พลังพิเศษกินเธอเป็นของว่างชิ้นเดียว!]
[คนมังกรเมื่อกี้ยังปากแข็งอยู่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้เงียบไปล่ะ?]
[อิจิโร่ฟันลงไปหนึ่งดาบ เธอคงจะร้องไห้นานมากสินะ?]
[แจ็คไม่ต้องลงมือด้วยซ้ำ นิ้วเดียวก็บี้เธอตายได้!]
[อา-ซี-บา! นี่คือชะตาประเทศของประเทศมังกรเหรอ? ตลกชะมัด เด็กฝึกของประเทศแท่งใหญ่เรายังสู้เธอได้มากกว่า!]
แจ็ค ผู้ถูกเลือกของประเทศอินทรี เห็นข้อมูลของต้วนมู่หรงแล้ว ก็หัวเราะออกมาทันที
"ฮ่า ๆ ๆ!"
"ประเทศมังกรส่งเด็กผู้หญิงแบบนี้เข้ามาเหรอ?"
"วางใจได้ ถ้าเธอคุกเข่าอ้อนวอนฉัน ฉันจะพิจารณาให้เธอตายอย่างไม่ทรมาน"
อิจิโร่แห่งประเทศอาทิตย์อุทัยก็ยิ้มเย็นชา
"ผู้อ่อนแอไม่มีสิทธิ์มีชีวิต"
"ถ้าเจอเธอในดินแดนต้องห้าม ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าอะไรคือความสิ้นหวังที่แท้จริง"
ผู้ถูกเลือกของประเทศแท่งใหญ่ยิ่งหยิ่งผยอง กางแขนทั้งสองข้าง
"อา-ซี-บา ดูท่าตำแหน่งมหาอำนาจตะวันออกอันดับหนึ่งของเราจะนั่งยันลงได้อย่างสมบูรณ์แล้ว"
"ประเทศมังกร ไม่มีอนาคตอีกต่อไป"
คำพูดเหล่านี้ถูกส่งกลับมาห้องสตรีมของประเทศมังกร
ชาวมังกรนับไม่ถ้วนโกรธจนตัวสั่น แต่ทำได้แค่มองต้วนมู่หรงในหน้าจอ หัวใจเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
เพราะพวกเขารู้
ต้วนมู่หรงอ่อนแอเกินไปจริง ๆ
เธอไม่เคยผ่านการฝึกเอาชีวิตรอดขั้นพื้นฐานด้วยซ้ำ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการควบคุมเกราะ สู้กับสัตว์ประหลาดในจักรวาลเงามืด
ส่วนต้วนมู่หรงในตอนนี้ ใบหน้าซีดขาว ยืนอยู่ในลำแสงสีทอง
เธอมองเห็นคอมเมนต์สด
และได้ยินเสียงแจ้งเตือนเย็นชาของระบบชะตาประเทศ
เธอก้มมองนิ้วมือเรียวบางของตัวเอง ปลายนิ้วสั่นน้อย ๆ เพราะความกลัว
"ฉัน...ฉันถูกเลือกเหรอ?"
เสียงของต้วนมู่หรงเบามาก
เบาจนแทบมีเพียงเธอคนเดียวที่ได้ยิน
เธอไม่โง่
เธอรู้ว่าดินแดนต้องห้ามชะตาประเทศหมายถึงอะไร
ตั้งแต่ชะตาประเทศลงมายังดาวสีคราม ทุกครั้งที่เขตต้องห้ามเปิด ล้วนชี้ชะตาของประเทศ
ชนะ ทรัพยากรเป็นจริง ประชาชนได้ประโยชน์
แพ้ ภัยพิบัติมาเยือน ชะตาประเทศถดถอย
และครั้งนี้ ดันตกเป็นของเธอ
ต้วนมู่หรงกัดริมฝีปาก น้ำตาเอ่อล้นในเบ้าตา แต่พยายามไม่ให้มันไหลออกมา
เธอไม่อยากให้คนมังกรเห็นเธอร้องไห้
เพราะเธอรู้ว่า ในเวลานี้ หลายคนกำลังมองเธออยู่
แต่เธอกลัวจริง ๆ
เธอเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ธรรมดา ๆ
เธอไม่มีร่างกายแข็งแรง
ไม่มีอาวุธทรงพลัง
ไม่มีประสบการณ์การต่อสู้
เธอถึงขนาดดูหนังสยองขวัญยังต้องมุดผ้าห่ม
ให้เธอไปเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดกินคน เธอจะไม่กลัวได้ยังไง?
ภาพแท่นบูชาสีทองปรากฏขึ้นตรงหน้า
เงาเกราะที่เหลือลอยกระจัดกระจาย
แต่ต้วนมู่หรงมองดูมัน รู้สึกแปลกตาและห่างไกล
เธอไม่รู้ว่าจะเลือกยังไง
ไม่รู้ว่าตัวเองจะสามารถเรียกมันออกมาได้หรือไม่
เธอยกมือเล็ก ๆ ขึ้น จับจี้หยินหยางที่คอไว้เบา ๆ
จี้เย็นเฉียบแนบกับฝ่ามือ
นี่คือสิ่งที่พี่ชายต้วนมู่เหล่ยทิ้งไว้ให้เธอ
เมื่อร้อยวันก่อน พี่ชายของเธอหายตัวไปอย่างกะทันหัน
ไม่มีข่าวคราว
ไม่มีร่องรอย
ราวกับหายไปจากโลกนี้
ทุกคนบอกว่าพี่ชายอาจจะตายแล้ว
แต่ต้วนมู่หรงไม่เชื่อ
เธอเชื่อเสมอว่าพี่ชายยังมีชีวิตอยู่
เพราะพี่ชายสัญญากับเธอไว้ จะกลับมาฉลองวันเกิดให้เธอ
พี่ชายยังสัญญากับเธอไว้ ต่อจากนี้จะไม่ทิ้งเธอให้อยู่คนเดียวอีกต่อไป
แต่ตอนนี้...
เธอกำลังจะเข้าไปในดินแดนต้องห้ามชะตาประเทศแล้ว
เข้าไปในจักรวาลเงามืดระดับเอสเอสเอสที่แม้แต่ผู้แข็งแกร่งก็ต้องตาย
บางทีเข้าไปแล้ว เธออาจจะกลับมาไม่ได้อีก
บางทีชาตินี้ เธออาจจะไม่ได้เจอพี่ชายอีก
คิดถึงตรงนี้ ต้วนมู่หรงก็ทนไม่ไหว น้ำตาค่อย ๆ ไหลริน
เธอกำจี้หยินหยางแน่น เสียงสั่นพร่า พึมพำเบา ๆ
"พี่ชาย..."
"หรงหรงกลัว..."
"พี่ชายอยู่ที่ไหนกันแน่..."