สัตว์จระเข้หยุดอยู่ที่ระยะ 70 เมตรนอกถ้ำ
มันแนบท้องลงกับพื้น ขยับขาไปมาอย่างช้า ๆ
กระดูกงอกสีดำเสียดกับเศษหิน ไม่ส่งเสียงดังนัก
มันกำลังดม
ภายในปากถ้ำมีกลิ่นของคนเป็น
และยังมีกลิ่นเลือดจาง ๆ อีกด้วย
นั่นคือรอยถลอกที่ข้อเท้าของต้วนมู่หรงทิ้งไว้
ไม่มีใครกล้าส่งข้อความในห้องส่งตรงของประเทศมังกร
ทุกคนจ้องไปที่สัตว์ประหลาดตัวนั้น
สัตว์จระเข้คลานไปข้างหน้าอีกสิบเมตร
ภายในถ้ำ
ต้วนมู่หรงก้มมองจี้ที่อยู่บนหน้าอก
แสงทองตรงกลางจี้หยินหยางเริ่มสว่างขึ้นเรื่อย ๆ ความร้อนลอดผ่านคอเสื้อมายังผิวหนัง
นางตะลึงไปชั่วขณะ
วินาทีถัดมา
เสียงที่คุ้นเคยจนทำให้ตาของนางแดงขึ้นดังมาจากในจี้
"หรงหรง"
"อย่าส่งเสียง"
ต้วนมู่หรงตัวแข็งทื่ออยู่กับที่
นางอ้าปาก แต่ไม่กล้าร้องออกมา ได้แต่เอามือกดปากไว้แน่น
น้ำตาก็ไหลออกมาทันที
ไม่ใช่เพราะความกลัว
แต่มันเป็นเสียงที่รอคอยมาถึงหนึ่งร้อยวัน ในที่สุดก็กลับมาแล้ว
"พี่..."
นางเรียกออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา
"พี่ยังมีชีวิตอยู่เหรอ?"
จากในจี้ เสียงของต้วนมู่เหล่ยถูกกดให้ต่ำลงมาก
"ยังมีชีวิตอยู่"
"ฟังพี่พูดก่อน สัตว์พลังพิเศษตัวนั้นข้างนอกจับตำแหน่งของหนูได้แล้ว"
"ถ้าหนูยังซ่อนอยู่ที่นี่ มันจะอุดปากถ้ำภายในสามสิบวินาที"
ไหล่ของต้วนมู่หรงสั่นเทา
นางอยากรู้อีกหลายอย่าง
พี่ไปไหนมา?
ทำไมไม่กลับบ้าน?
รู้ไหมว่าหนูตามหาพี่มานานแค่ไหน?
แต่เสียงเศษหินจากนอกถ้ำกำลังใกล้เข้ามา
นางกัดริมฝีปาก กลืนคำพูดทั้งหมดลงไป
"พี่คะ ช่วงนี้พี่ไปอยู่ที่ไหนมากันแน่?"
ต้วนมู่เหล่ยหยุดไปครู่หนึ่ง
ภายในวังจักรพรรดิ
จักรพรรดิเงามืดผู้ยิ่งใหญ่ถูกโซ่ล่ามไว้ พอได้ยินคำถามนี้ มุมตาก็กระตุก
ช่วงนี้?
หนูน้อยเอ๋ย พี่ชายของหนูไล่ข้าให้เป็นหมาไล่อยู่ที่นี่เป็นเวลาหนึ่งพันปีแล้วนะ
เขายังไม่กล้าแม้แต่จะขัดขึ้น
ต้วนมู่เหล่ยมองต้วนมู่หรงบนจอแสง เสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย
"หรงหรง จะพูดก็ดูเหลือเชื่ออยู่หน่อย"
"พี่อยู่ที่นี่ มาเป็นหมื่นปีแล้ว"
สมองของต้วนมู่หรงว่างเปล่าไปชั่วขณะ
หนึ่งหมื่นปี?
พี่ชายของนางหายไปหนึ่งร้อยวัน พอกลับมาปุ๊บกลับพูดว่าหนึ่งหมื่นปี
มันสมเหตุสมผลไหม?
มันไม่สมเหตุสมผลเลย
แต่เสียงนั้นเป็นเรื่องจริง
น้ำเสียงก็เป็นเรื่องจริงเช่นกัน
ยังคงเป็นพี่ชายคนเดิมที่พูดว่า "ไม่เป็นไร พี่ก็ทำไม่ได้เหมือนกัน" ตอนที่นางสอบเลขได้ไม่ดี
ต้วนมู่หรงสูดน้ำมูก
"พี่คะ แล้วพี่...แก่ลงหรือเปล่า?"
ต้วนมู่เหล่ย: "..."
จักรพรรดิเงามืดผู้ยิ่งใหญ่เกือบหัวเราะออกมา
ต้วนมู่เหล่ยเหลือบมองมัน
จักรพรรดิเงามืดผู้ยิ่งใหญ่ก้มหัวลงแกล้งตายทันที
ต้วนมู่เหล่ยพูด: "ไม่ได้แก่"
"ตอนนี้พี่หล่อมาก"
น้ำตายังติดอยู่บนใบหน้าของต้วนมู่หรง แต่มุมปากขยับเล็กน้อย
"ขี้โม้"
แค่สองคำนี้ ห้องส่งตรงของประเทศมังกรก็ระเบิดขึ้นมาทันที
เพราะไมค์จับเสียงพึมพำของนางได้
[อะไรกัน? หรงหรงกำลังคุยกับใครอยู่?]
[เธอตกใจจนภาพหลอนรึเปล่า?]
[เมื่อกี้เธอเรียกพี่ชายเหรอ?]
[ในข้อมูลของต้วนมู่หรงมีพี่ชายอยู่จริง ๆ ชื่อต้วนมู่เหล่ย หายตัวไปเมื่อร้อยวันก่อน]
[โอ้โห! ไม่ใช่แล้ว? ในดินแดนต้องห้ามชะตาประเทศยังโทรหากันได้ด้วยเหรอ?]
ภายในห้องควบคุมของประเทศมังกร
เฉินกั๋วเฟิงเงยหน้าขึ้นทันที
"ตรวจสอบแหล่งสัญญาณสื่อสาร!"
เจ้าหน้าที่เทคนิคพิมพ์คีย์บอร์ดทันที
"ไม่ใช่ช่องสัญญาณชะตาประเทศ"
"ไม่ใช่อุปกรณ์ของฝ่ายเรา"
"แหล่งสัญญาณ...เหมือนจะอยู่ในจี้ที่หน้าอกของเธอ"
เฉินกั๋วเฟิงจ้องหน้าจอใหญ่
"จี้?"
บนหน้าจอ ต้วนมู่หรงกำจี้ไว้ ร่างกายเริ่มขยับช้า ๆ
สีหน้าของเฉินกั๋วเฟิงเปลี่ยนไป
"หล่อนจะทำอะไร?"
ภายในถ้ำ
เสียงของต้วนมู่เหล่ยเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที
"หรงหรง ลุกขึ้นยืน"
ต้วนมู่หรงตะลึงไปครู่หนึ่ง
"ตอนนี้เหรอ?"
"ตอนนี้"
ต้วนมู่เหล่ยพูด: "อย่าไปซ่อนในถ้ำลึก ออกไปข้างนอก"
"ทางซ้ายสามร้อยเมตร มีซากปรักหักพังอยู่"
"เข้าไป หาแผ่นหินที่มีตะไคร่ขึ้นอยู่"
"ใต้แผ่นหินมีของอยู่"
ต้วนมู่หรงมองไปที่ปากถ้ำ
ข้างนอกมีหมอกแดง
และมีสัตว์ประหลาด
ตามคำสั่งของคุณลุงเฉินกั๋วเฟิง นางควรจะอยู่ตรงนี้ ไม่ขยับ ไม่ส่งเสียง
แต่พี่ชายบอกให้นางออกไป
ต้วนมู่หรงไม่ได้ลังเลนาน
นางยัดจี้เข้าไปในคอเสื้อ พยุงกำแพงหินยืนขึ้น
ชายกระโปรงเปื้อนฝุ่น
ที่หัวเข่ามีรอยถลอก
นางสูดหายใจเข้าลึก ๆ ย่อตัวลง ค่อย ๆ ขยับไปที่ปากถ้ำ
ไซเรนดังขึ้นทันทีในห้องควบคุมของประเทศมังกร
[คำเตือนสีแดง! ผู้ถูกเลือกของประเทศมังกรกำลังละทิ้งที่กำบัง!]
[คำเตือนสีแดง! การเคลื่อนไหวจะทำให้กลิ่นฟุ้งกระจาย!]
[คำเตือนสีแดง! ความน่าจะเป็นที่สัตว์พลังพิเศษระดับต่ำจะล็อกเป้าเพิ่มขึ้น!]
เฉินกั๋วเฟิงคว้าอุปกรณ์สื่อสาร
"ต้วนมู่หรง!"
"หยุดการเคลื่อนไหวทันที!"
"ถอยกลับเข้าถ้ำ!"
ฝีเท้าของต้วนมู่หรงหยุดชะงัก
ในหูฟังเป็นเสียงเร่งรีบของเฉินกั๋วเฟิง
ในจี้เป็นเสียงเรียบนิ่งของต้วนมู่เหล่ย
"อย่าหยุด"
"จมูกของสัตว์จระเข้ดีกว่าตาของมัน"
"ถ้าหนูนั่งอยู่กับที่ กลิ่นจะสะสม"
"วิ่งไป ใช้กระแสหมอกแดงปั่นป่วนสลัดมันทิ้ง"
เฉินกั๋วเฟิงพูดต่อ: "ต้วนมู่หรง เชื่อฟังคำสั่ง! เธอไม่มีความสามารถในการต่อสู้ ข้างนอกไม่มีที่กำบัง ถ้าเปิดตัวเมื่อไหร่ ตายแน่!"
ต้วนมู่หรงมองหมอกแดงที่ปากถ้ำ
นางพูดเบา ๆ : "ลุงเฉินคะ หนูขอโทษ"
"ครั้งนี้หนูฟังพี่ชายหนู"
พูดจบนางก็พุ่งออกจากถ้ำทันที
สัตว์จระเข้เงยหน้าขึ้นเกือบจะพร้อมกัน
มันได้กลิ่น
คนเป็นออกจากถ้ำแล้ว
"คำราม!"
เสียงคำรามต่ำดังออกไป
ห้องส่งตรงของประเทศมังกรระเบิดขึ้นทันที
[เธอบ้าไปแล้วเหรอ?]
[ทำไมไม่ฟังคำสั่ง!]
[ซ่อนตัวได้ดี ๆ ทำไมต้องวิ่งออกไปตาย?]
[จบแล้วจบเลย ตำแหน่งเปิดเผยหมดแล้ว!]
[พี่ชายเธอเหรอ? ถ้าพี่ชายเธอมีประโยชน์ ทำไมไม่เข้าไปในดินแดนต้องห้ามเองล่ะ?]
[อย่าด่าเธอเลย! เธอเพิ่งสิบขวบ!]
[สิบขวบก็เล่นกับชะตาประเทศไม่ได้นะ!]
ข้อความทะเลาะกันวุ่นวาย
เฉินกั๋วเฟิงกดโต๊ะ ใบหน้าคล้ำ
ผู้เชี่ยวชาญข้าง ๆ รีบพูด: "ผู้บัญชาการ เส้นทางการเคลื่อนที่ของเธอเป็นทางซ้าย ไม่ใช่จุดปลอดภัยที่ใกล้ที่สุด"
"ที่นั่นเป็นเขตซากปรักหักพัง มีสิ่งกีดขวางเยอะ แต่อาจซ่อนสัตว์ประหลาดได้ด้วย"
เฉินกั๋วเฟิงพูดเสียงทุ้ม: "วางเส้นทางที่สั้นที่สุดให้เธอ"
"อีกอย่าง ทำการเรียกต่อไป"
เจ้าหน้าที่สื่อสารพยักหน้า
"ต้วนมู่หรง ข้างหน้าอีกยี่สิบเมตรมีร่องแยก"
"เลี่ยงทางซ้าย"
ต้วนมู่หรงได้ยิน
นางยกกระโปรงขึ้น วิ่งไปทางซ้าย
เศษหินบาดพื้นรองเท้า
นางไม่หยุด
เสียงในจี้ดังขึ้นอีกครั้ง
"อย่ามองข้างหลัง"
"เท้าขวาเหยียบหินดำ อย่าเหยียบดินแดง"
"ดินแดงจะทิ้งรอยเท้าไว้"
ต้วนมู่หรงทำตาม
นางเหยียบหินดำก้อนหนึ่ง กระโดดข้ามรอยแยก
ข้างหลัง สัตว์จระเข้พุ่งไปที่ปากถ้ำ
มันพบว่าในถ้ำไม่มีคน หางสะบัด พื้นหินแตกออกทันที
จากนั้น มันหันหัวไล่ตามต้วนมู่หรง
เร็วมาก
เร็วกว่าต้วนมู่หรงมาก
ผู้ชมชาวประเทศมังกรดูแล้วใจแทบหยุดเต้น
แต่ห้องส่งตรงของประเทศอาทิตย์อุทัยกลับหัวเราะแทบตาย
[ฮ่า ๆ ๆ ผู้เข้าแข่งขันประเทศมังกรวิ่งออกมาเองแล้ว!]
[เธอตกใจจนโง่ไปแล้วหรือเปล่า?]
[ท่านมิยาโมโตะ โอกาสมาแล้ว!]
[รีบบอกพิกัดของเธอให้ท่านมิยาโมโตะเร็ว!]
ไม่นาน
ช่องสาธารณะก็มีข้อความเด้งขึ้นมา
[การวิเคราะห์ตำแหน่งผู้ชมประเทศอาทิตย์อุทัย: ผู้ถูกเลือกของประเทศมังกรกำลังเคลื่อนที่อยู่ในพื้นที่หินตะวันตกเฉียงเหนือของเขตปนเปื้อนชายแดน คาดว่าเป็นพิกัด A-17]
มิยาโมโตะ อิจิโร่ ซึ่งกำลังเดินอยู่ในป่าละเมาะแห้งหยุดฝีเท้า
แว่นตาของเกราะมังกรอัคคีสว่างเป็นแสงแดง
เขามองแผนที่
"A-17?"
"ระยะไม่ไกล"
เขาชูดาบเพลิงร้อนขึ้น หมุนตัวเปลี่ยนทิศทาง
"ประเทศมังกร ดูท่าพวกเขาจะไม่คิดจะยกแผ่นดินให้"
"ถ้าอย่างนั้น ข้าขอเอาชีวิตแทนก็แล้วกัน"
บนช่องสาธารณะ มิยาโมโตะ อิจิโร่พูดตรง ๆ
[มิยาโมโตะ อิจิโร่: ข้ากำลังเดินทางไปยังพื้นที่ของผู้เข้าแข่งขันประเทศมังกร]
[มิยาโมโตะ อิจิโร่: เกราะมังกรอัคคีกำลังจะถึงสมรภูมิ]
[มิยาโมโตะ อิจิโร่: ต้วนมู่หรง วิ่งให้เร็วกว่านี้หน่อย อย่าให้ข้าเบื่อเกินไป]
ข้อความประเทศอาทิตย์อุทัยถล่มทลาย
[มังกรอัคคีมาแล้ว!]
[น้องสาวประเทศมังกรต้องร้องไห้แน่!]
[ท่านมิยาโมโตะจบด้วยดาบเดียว!]
[คนประเทศมังกรจำไว้ นี่คือราคาของการขัดขืนผู้แข็งแกร่ง!]
แจ็คจากประเทศอินทรียังโพสต์ในช่องสาธารณะอีกหนึ่งประโยค
[แจ็ค: ต้องการให้ฉันช่วยสกัดกั้นไหม? ราคาไม่แพง ประเทศมังกรเอาแร่หายากมาแลกก็ได้]
ชาวเน็ตประเทศมังกรโกรธด่า
[ไปให้พ้น!]
[พวกโจร!]
[พวกแกกล้าแตะต้องเธอ ประเทศมังกรจะจำไปตลอดชีวิต!]
แต่คำด่าเปลี่ยนสถานการณ์ไม่ได้
ข้างหน้ามีซากปรักหักพังที่ไม่รู้จัก
ข้างหลังมีสัตว์พลังพิเศษระดับต่ำ
ไกลออกไปยังมีมิยาโมโตะ อิจิโร่
ต้วนมู่หรงกลายเป็นเหยื่อของทุกคนในสนาม
ต้วนมู่หรงหายใจหอบมาก
ปอดของนางเจ็บ
ปกติวิ่ง 800 เมตรยังไม่ไหว ตอนนี้กลับวิ่งมาแล้วสองร้อยกว่าเมตร
นางไม่รู้ว่าตัวเองทนมาได้ยังไง
บางทีอาจจะเป็นเพราะเสียงในจี้ยังอยู่
บางทีอาจจะเป็นเพราะพี่ชายเคยบอกว่า เวลาวิ่งไม่ไหว ให้นับสามสิบก้าว
นับเสร็จก็นับอีกสามสิบก้าว
"พี่คะ หนู...หนูวิ่งไม่ไหวแล้ว"
ต้วนมู่เหล่ยพูด: "ทนอีกยี่สิบวินาที"
"ข้างหน้ามีกำแพงพัง"
"มุดผ่านไป"
ต้วนมู่หรงเงยหน้า
ในหมอกแดงเห็นซากอาคารที่พังทลายปรากฏขึ้นจริง ๆ
ดูเหมือนโรงงานเก่า
กำแพงด้านนอกพังเป็นท่อน ๆ ตรงกลางมีช่องแคบเหลืออยู่
นางก้มตัวมุดเข้าไปในช่อง
ห้องส่งตรงของประเทศมังกรตะลึงไปครู่หนึ่ง
[เส้นทางเมื่อกี้ใครบอก?]
[พี่ชายเธอมองเห็นพื้นที่ในดินแดนต้องห้ามได้จริงเหรอ?]
ภายในห้องควบคุม
เจ้าหน้าที่เทคนิคจ้อง replay เส้นทาง เสียงแหบแห้ง
"ผู้บัญชาการ เส้นทางที่นางเพิ่งไป หลีกเลี่ยงจุดสะสมหมอกแดงสามจุด และพื้นที่ยุบสองแห่ง"
"ถ้าไม่รู้ภูมิประเทศมาก่อน ทำไม่ได้แน่นอน"
สีหน้าของเฉินกั๋วเฟิงเปลี่ยนไป
"เฝ้าติดตามสัญญาณจี้ต่อไป"
"อย่ารบกวนนาง"
ในซากปรักหักพัง
ต้วนมู่หรงพยุงกำแพง หายใจหอบใหญ่
ที่นี่มืดกว่าข้างนอก
พื้นเต็มไปด้วยฝุ่นและท่อที่หัก
ในอากาศมีกลิ่นสนิมเหล็ก
เสียงของต้วนมู่เหล่ยดังขึ้นอย่างรวดเร็ว
"เดินไปข้างหน้า"
"ข้างเสาหักต้นที่สาม"
"เห็นแผ่นหินที่มีตะไคร่ไหม?"
ต้วนมู่หรงเช็ดเหงื่อบนใบหน้า รีบเดินไป
ข้างเสาหักมีแผ่นหินอยู่จริง ๆ
แผ่นหินครึ่งหนึ่งฝังอยู่ในดิน ด้านบนมีตะไคร่สีดำขึ้นอยู่ชั้นหนึ่ง
ต้วนมู่หรงย่อตัวลง ใช้สองมือจับขอบแผ่นหิน
นางลองยกดู
ไม่ขยับ
นางกัดฟัน ออกแรงอีกครั้ง
ก็ยังไม่ขยับ
ตุ้บ!
เสียงดังอีกครั้ง
ไหล่ของต้วนมู่หรงสั่นเทา
"พี่คะ หนูยกไม่ไหว"
ต้วนมู่เหล่ยพูด: "เคาะจี้สามครั้ง"
ต้วนมู่หรงงงไปครู่หนึ่ง แล้วรีบทำตามทันที
กึก
กึก
กึก
จี้หยินหยางสว่างเป็นวงแสงทองวงหนึ่ง
แสงทองนั้นไหลไปตามแขนของนางสู่แผ่นหิน
วินาทีถัดมา
ลวดลายมืดบนพื้นผิวแผ่นหินถูกจุดสว่างขึ้น
แผ่นหินที่หนักมาก ๆ จู่ ๆ ก็คลายออก
ต้วนมู่หรงออกแรงเพียงครั้งเดียว แผ่นหินก็พลิกไปข้าง ๆ ได้
ห้องส่งตรงทั่วโลกเงียบไปชั่วขณะ
[อะไรเนี่ย?]
[ใต้แผ่นหินมีกลไก!]
[ไม่ใช่ว่า เธอรู้ได้ยังไงว่ามีของอยู่ตรงนี้?]
[พี่ชายเธอเป็นใครกันแน่?]
ใต้แผ่นหินคือกล่องโลหะสีดำ
ตัวกล่องไม่ใหญ่ แต่หนักราวกับฝังอยู่ในดิน
พื้นผิวสลักเต็มไปด้วยสัญลักษณ์บิดเบี้ยว
สัญลักษณ์พวกนั้นไม่เหมือนอักษรดาวสีคราม ไม่เหมือนอักษรระบบชะตาประเทศ
พวกมันค่อย ๆ เคลื่อนไหวในความมืด
เหมือนมีชีวิต
เสียงแจ้งเตือนของระบบชะตาประเทศดังขึ้นทันที
[ตรวจพบผู้ถูกเลือกของประเทศมังกรค้นพบสิ่งของที่ซ่อนอยู่]
[ระดับสิ่งของ: ไม่ทราบ]
[ที่มา: สิ่งประดิษฐ์หลงเหลือจากจักรวาลเงามืด]
[คำเตือน: สิ่งของนี้เกี่ยวข้องกับสิทธิ์การปิดผนึก เฉพาะสายเลือดเงามืดเท่านั้นที่จะเปิดได้]
ห้องส่งตรงของประเทศอาทิตย์อุทัยหัวเราะเยาะเย้ยไปทั่ว
[ฮ่า ๆ ๆ เ درد پیدا کردی ولی چیکار میتونی بکنی? باز نمیشه!]
[คนประเทศมังกรเหนื่อยฟรี!]
[เดี๋ยวท่านมิยาโมโตะมาถึง กล่องนี้ก็เป็นของประเทศอาทิตย์อุทัยเรา!]
บนช่องสาธารณะ มิยาโมโตะ อิจิโร่ก็เห็นข้อความแจ้งเตือนเช่นกัน
เขายิ่งเร็วขึ้น
ใต้เท้าของเกราะมังกรอัคคีมีแสงไฟวาบ พุ่งผ่านป่าละเมาะแห้ง
[มิยาโมโตะ อิจิโร่: ต้วนมู่หรง อย่าแตะกล่องของข้า]
[มิยาโมโตะ อิจิโร่: ถ้าแกกล้าเปิด ข้าจะฟันมือแกทิ้ง]
ต้วนมู่หรงมองข้อความนั้น หน้าซีดไปเล็กน้อย
เสียงของต้วนมู่เหล่ยดังขึ้น
"ไม่ต้องไปสนใจมัน"
"เอาจี้วางลงไป"
ต้วนมู่หรงรีบถอดจี้หยินหยางออก วางลงตรงกลางกล่อง
กล่องโลหะสีดำเงียบไปหนึ่งวินาที
จากนั้น
สัญลักษณ์ทั้งหมดหยุดนิ่งพร้อมกัน
เส้นสีทองบาง ๆ ซึมจากจี้เข้าไปในกล่อง
ต้วนมู่เหล่ยนั่งอยู่ในวังจักรพรรดิ สายตาจ้องไปที่สัญลักษณ์เหล่านั้น
เขาหัวเราะเย็นชา
"สิทธิ์การปิดผนึกเงามืด?"
"จักรพรรดิเงามืดผู้ยิ่งใหญ่เองยังถูกล่ามไว้ใต้เท้าข้าเลย"
"มันจะไปสู้ได้สักกี่น้ำ"
จักรพรรดิเงามืดผู้ยิ่งใหญ่: "..."
แกจะเปิดกล่องก็เปิดไป ดึงข้าเข้ามายุ่งทำไม?
วินาทีถัดมา
กล่องโลหะส่งเสียงทึบ
แกร็ก
กุญแจดอกแรกเปิดออก
แกร็ก
กุญแจดอกที่สองเปิดออก
แกร็กแกร็กแกร็ก!
รูนเงามืดบนพื้นผิวกล่องดับลงทั้งหมด
เสียงระบบชะตาประเทศหยุดไปครึ่งวินาที ราวกับยังไม่ทันตั้งตัว
[สิทธิ์การปิดผนึกถูกทับด้วยสถานะที่สูงกว่า]
[เปิดสำเร็จ]
ห้องส่งตรงทั่วโลกระเบิดขึ้นอย่างแท้จริง
[เปิดได้แล้ว!]
[ไม่ใช่บอกว่าเฉพาะสายเลือดเงามืดเท่านั้นถึงจะเปิดได้เหรอ?]
[สถานะที่สูงกว่า? หมายความว่ายังไง?]
[พี่ชายของน้องสาวหรงหรงมีตัวตนอะไรกันแน่?]
ต้วนมู่หรงย่อตัวอยู่หน้าตรงกล่องโลหะ ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อ
ฝากล่องค่อย ๆ ดีดเปิดออก
แสงสีเขียวอมดำสลัว ๆ ไหลออกจากช่องว่าง
ข้างในไม่มีอาหาร
ไม่มียา
ไม่มีอาวุธธรรมดา
มีแต่ชิ้นส่วนกลไกที่ซับซ้อนจนทำให้คนเห็นแล้วปวดหัว
ท่ามกลางชิ้นส่วน มีแกนกลางสีดำสนิทลอยอยู่
ด้านบนแกนกลาง ฉายข้อความโบราณบรรทัดหนึ่งออกมาโดยอัตโนมัติ
[ชิ้นส่วนอาวุธมาตรฐานของกองทัพวิญญาณยมโลก]
[รุ่น: ไม่ได้ลงทะเบียน]
[สถานะ: รอการประกอบใหม่]