ทันทีที่ฝากล่องดีดเปิด แกนสีดำสนิทในกล่องโลหะสีดำก็ค่อย ๆ ลอยขึ้น รอบ ๆ แผ่คลื่นแสงสีเขียวเรืองรองออกไปเป็นวง ๆ
ต้วนมู่หรงย่อตัวลงกับพื้น มือยังค้างอยู่กลางอากาศ
เธอจำชิ้นส่วนพวกนี้ไม่ได้
แต่เธอบอกได้ว่านี่ไม่ใช่ของเล่น และไม่ใช่เศษเหล็ก
ห้องส่งตรงของประเทศมังกรเงียบไปครึ่งวินาที
วินาทีถัดมา ข้อความถล่มทลาย
[นี่อะไรเนี่ย? กองเศษเหล็กเต็มไปหมด?]
[ดูเหมือนที่เก็บขยะมาจากสถานีอวกาศต่างดาว}]
[น้องสาวอย่าไปแตะมัน รีบวิ่งเถอะ!]
[เปิดกล่องมาแล้วก็ไร้ประโยชน์ เดี๋ยวสัตว์ประหลาดก็มา]
ต่างประเทศยิ่งพูดตรงไปตรงมา
[ฮ่า ๆ ๆ คนประเทศมังกรเริ่มเก็บขยะแล้ว}]
[นี่คือทรัพยากรซ่อนเร้น? โครงกระดูกโลหะกองหนึ่ง?]
[ต่อให้ประกอบอาวุธไม่ได้ เอาหัวไปชนสัตว์ประหลาดเหรอ]
ในห้องควบคุมของประเทศมังกร เฉินกั๋วเฟิงไม่ได้พูดอะไร แค่หันไปมองฝ่ายเทคนิค
"จ้าวยวี่ มานี่"
ไม่กี่นาทีต่อมา จ้าวยวี่ผู้เชี่ยวชาญด้านอาวุธยุทโธปกรณ์พาทีมงานวิ่งเข้ามาในห้องสังเกตการณ์ หลายคนจ้องหน้าจอ หน้าตาหนักใจยิ่งกว่ากัน
"ขยายภาพให้ใหญ่ขึ้น"
"ช่องต่อที่มุมซ้ายล่าง ขยายอีก"
"หมุนอีกสามสิบองศา"
"หยุด"
จ้าวยวี่หยิบปากกาเขียววาดแผนผังโครงสร้างบนกระดานขาวอย่างรวดเร็ว คิ้วขมวดยิ่งแน่น
"ไม่ใช่ระบบของดาวสีคราม"
"ไม่ใช่ปืนพลังงานทั่วไป"
"นี่คือชุดอาวุธแบบแยกชิ้นส่วน ระบบป้อนกระสุน ระบบส่งพลังงาน ระบบทำความเย็น แยกออกจากกันเป็นสามระบบ"
วิศวกรหนุ่มคนหนึ่งถามเสียงเบา "เลียนแบบได้ไหม?"
จ้าวยวี่จ้องหน้าจอ นิ่งไปสองวินาที
"เลียนแบบไม่ได้"
เขาพูดเสริมอีกประโยค
"อย่างน้อย ด้วยเทคโนโลยีปัจจุบันของเรา เลียนแบบไม่ได้"
ประโยคนี้ออกมา ห้องสังเกตการณ์ก็เงียบกริบ
สองชั่วโมงต่อมา
กระดานขาวเต็มไปด้วยสูตร คำนวณ และค่าพารามิเตอร์ข้อผิดพลาด
บนหน้าจอ โมเดลสามมิติหลายสิบชิ้นถูกถอดประกอบและประกอบใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วก็แตกเป็นเสี่ยง ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จ้าวยวี่ถอดแว่นตา ขยี้หัวคิ้ว
"ผลออกมาแล้ว"
"โครงสร้างตรรกะของสิ่งนี้สอดคล้องในตัวเอง วงจรพลังงานสมบูรณ์ ความคลาดเคลื่อนที่ยอมรับได้สูงกว่าปืนที่มีอยู่ของเราถึงสิบเอ็ดระดับ"
เขาหยุดไปครู่ แล้วพูดประโยคสุดท้ายออกมา
"เทคโนโลยีมนุษย์ไม่สามารถประกอบได้"
ทั้งห้องเงียบ
ห้องส่งตรงก็เงียบไปชั่วขณะ
แล้วข้อความมองโลกในแง่ร้ายก็เต็มหน้าจอ
[จบแล้ว ผู้เชี่ยวชาญยังบอกว่าไม่ได้}]
[แล้วน้องสาวจะเอาชิ้นส่วนพวกนี้ไปทำอะไร?]
[ยอมแพ้เถอะ รีบวิ่ง หนีได้คนเดียวก็คนเดียว]
[อย่าประกอบเลย ต่อให้ประกอบเสร็จก็สู้สัตว์ประหลาดไม่ได้]
ในซากปรักหักพัง ต้วนมู่หรงกำชิ้นส่วนแกนกลางสองชิ้นไว้ ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อ
เธอกำลังจะถาม เสียงของพี่ชายก็ดังออกมาจากจี้ห้อยคอ
"เอาชิ้นทางซ้าย ใส่เข้าไปในร่องด้านขวา"
ต้วนมู่หรงตะลึง แล้วรีบทำตาม
แต่พอเธอยกชิ้นส่วนขึ้น เสียงอีกหนึ่งก็ดังปังออกมาจากจี้
"เดี๋ยวก่อน!"
เสียงของจักรพรรดิเงามืดผู้ยิ่งใหญ่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด
"ต้วนมู่เหล่ย นายจะให้ข้าเป็นลูกจ้างนายจริง ๆ เหรอ?"
ในวังจักรพรรดิ ต้วนมู่เหล่ยยืนอยู่หน้าจอแสง กระบี่แสงออโรร่าพาดอยู่บนไหล่ของจักรพรรดิเงามืดผู้ยิ่งใหญ่
"นายไม่ใช่ลูกจ้าง"
จักรพรรดิเงามืดกำลังจะโล่งอก
ต้วนมู่เหล่ยพูดเสียงเรียบ "นายเป็นเชลย"
จักรพรรดิเงามืด: "..."
มันสูดหายใจลึก หมอกดำสั่นเทิ้มไปทั้งก้อน
"ข้าคือเจ้าแห่งจักรวาลเงามืด ไม่ใช่คนซ่อมแซมให้มือน้องสาวนาย"
ต้วนมู่เหล่ยยกกระบี่ขึ้น
ปลายกระบี่แตะเบา ๆ ที่เกราะไหล่อีกข้างของมัน
แกร็ก
เกราะไหล่ฝั่งนั้นของจักรพรรดิเงามืดแตกเป็นเสี่ยง ๆ ทันที ควันดำพวยพุ่งออกมา
สีหน้ามันดำคล้ำลงทันที
"นายจริงจังเหรอ?"
"นายพูดมากกว่านี้อีก จะไม่ใช่แค่เกราะไหล่แล้ว"
จักรพรรดิเงามืดกัดฟัน อดทนไว้
มันจ้องชิ้นส่วนบนจอแสง แล้วพูดเร็วขึ้นในที่สุด
"ใส่แกนหลักก่อน แล้วค่อยกดวงแหวนพลังงาน ซ้ายสามขวาสอง ช่องหันเข้า อย่ากลับด้าน"
ต้วนมู่หรงฟังแล้วมึน ๆ แต่ก็ทำตาม
ในจี้ เสียงพี่ชายพูดซ้ำเบา ๆ "ซ้ายสามขวาสอง ช่องหันเข้า"
เธอกดชิ้นส่วนลงไป
คลิก
เสียงเบา ๆ
ชิ้นส่วนสองชิ้นประกบกันสนิทพอดี
โมดูลระบบป้อนกระสุนเสร็จแล้ว
ในห้องควบคุมของประเทศมังกร จ้าวยวี่เงยหน้าขึ้นทันที
"เสร็จแล้ว?"
เขาจดการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างอย่างรวดเร็ว ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
"ตรรกะข้อมูลสอดคล้องกัน มันต่อกันได้จริง"
ในห้องส่งตรง คนที่ด่าแรงที่สุดก่อนหน้านี้เริ่มเปลี่ยนใจ
[ไม่ใช่ว่า เด็กสาวคนนี้ทำได้จริงเหรอ?]
[เธอรู้ทิศทางของช่องต่อได้ยังไง?]
[เธอมีคนอยู่ข้างหลัง}]
[ใคร? ไม่สิ พี่ชายเธอเป็นใครกันแน่?]
ห้องส่งตรงต่างประเทศยังคงปากแข็ง
[ต่อได้แล้วยังไง?]
[ต่อให้อาวุธเสร็จก็เจาะเกราะสัตว์พลังพิเศษไม่ได้]
[เดี๋ยวสัตว์ประหลาดมา ก็ร้องไห้เหมือนเดิม]
ต้วนมู่หรงไม่ได้ดูข้อความ
เธอแค่ฟังพี่ชายในจี้พูดคำสั่งทีละคำ นิ้วมือว่องไว ประกอบชิ้นส่วนที่กระจัดกระจายลงในกรอบหลักตามลำดับ
จักรพรรดิเงามืดผู้ยิ่งใหญ่ถูกบังคับให้ยืนใต้กระบี่จักรพรรดิ ราวกับถูกใครใช้มีดจ่อที่ต้นคอให้อ่านคู่มือ
"รางเลื่อนช่วงที่สาม กดลงไป"
"อย่าใช้แรงมาก น้องสาวนายมือเล็ก ถ้าติดก็เด้งกลับ"
"ใช่ ใส่กล่องเก็บพลังงานก่อน"
"ชิ้นสีดำผืนนั้น ใช่ ที่นายกำลังเหยียบอยู่ตอนนี้นั่นแหละ"
จักรพรรดิเงามืดพูดมาถึงตอนท้าย ตัวเองก็ยังรู้สึกเหลือเชื่อ
มันจักรพรรดิแห่งจักรวาลเงามืดผู้ยิ่งใหญ่ กลับต้องมาบอกลำดับการประกอบชิ้นส่วนให้เด็กสาวมนุษย์ฟัง
ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ
เหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นคือ เด็กสาวคนนั้นไม่ผิดแม้แต่จุดเดียว
ต้วนมู่หรงเม้มริมฝีปาก หน้าผากมีเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ เข่ายังสั่น แต่มือของเธอไม่สั่น
เธอประกอบไป พูดไปเบา ๆ ว่า "ขอบคุณนะ"
ในจี้ ต้วนมู่เหล่ยตอบ "อืม"
ต้วนมู่หรงหยุดไปครู่ แล้วเสริมเสียงเบา ๆ
"พี่ชาย เพื่อนของพี่เทคนิคดีจังเลย"
ในวังจักรพรรดิ จักรพรรดิเงามืดแทบกระอักเลือดดำออกมา
"ใครเป็นเพื่อนนาย!"
ต้วนมู่เหล่ยไม่สนใจมัน พูดแค่ "ต่อไป"
มุมปากจักรพรรดิเงามืดกระตุก ในที่สุดก็ยอมจำนน
"ชิ้นสุดท้าย กล่องพลังงาน"
"ใส่เข้าไป แล้วหมุนไปทางซ้ายครึ่งรอบ"
ต้วนมู่หรงยื่นมือ ผลักกล่องสี่เหลี่ยมชิ้นสุดท้ายเข้าไปในร่อง
โครงร่างของปืนทั้งกระบอกในที่สุดก็สมบูรณ์
ความยาวเกือบเกินครึ่งตัวของเธอ ตัวปืนเป็นสีดำเงิน ปากกระบอกปืนเหมือนเหวลึกที่ถูกกดทับไว้ หนักอึ้งจนหายใจไม่ออก
ห้องส่งตรงของประเทศมังกรเงียบไปก่อน
แล้วก็ระเบิดเต็มที่
[เสร็จแล้ว? ต่อสำเร็จจริงเหรอ?]
[ปืนนี้ใหญ่ไปแล้วมั้ง!]
[เธอเพิ่งประกอบเสร็จด้วยมือเปล่า?]
[เธอไม่ใช่นักเรียนธรรมดาเหรอ? นักเรียนธรรมดาจะประกอบสิ่งนี้ด้วยมือเปล่าได้?]
ต้วนมู่หรงก้มมองปืน พยายามยกขึ้น ปรากฏว่าหนักจนเธอเกือบเซ
เธอประคองกำแพงไว้ สูดหายใจ แล้วก็ไม่ลืมพูดกับจี้ "พี่ชาย ขอบคุณนะ"
"และก็เพื่อนพี่ด้วย"
จักรพรรดิเงามืดหันหลังให้ ไม่พูดอะไร
ตอนนี้มันได้แต่คิดอยากกลับไปไล่ล่าอีกพันปีนั้น อย่างน้อยตอนนั้นมันยังเป็นวายร้ายที่มีศักดิ์ศรี
ทันใดนั้น ก็มีเสียงคำรามต่ำดังมาจากนอกซากปรักหักพัง
ตุบ
พื้นสั่นสะเทือนเบา ๆ
ตุบ
เสียงที่สองใกล้เข้ามาอีก
ต้วนมู่หรงกอดปืนไว้แล้วเงยหน้าขึ้น สีหน้าซีดเผือดทันที
พุ่มไม้ถูกกระแทกเปิด
สัตว์ประหลาดตัวหนึ่งที่เต็มไปด้วยเกล็ดคลานออกมาจากหลังเศษหิน หัวจระเข้ กระดูกงอกตามตัว หางยาว น้ำลายเหม็น ๆ หยดจากปาก
สัตว์จระเข้
มันหยุดอยู่ห่างจากซากปรักหักพังสามสิบเมตร รูจมูกพองยุบเป็นจังหวะ จ้องต้วนมู่หรงเขม็ง
วินาทีถัดมา ขาหลังมันออกแรงพุ่งเต็มที่
ตูม!
เศษหินกระเด็น มันวิ่งตรงเข้าชนเป็นเส้นตรง
ขณะที่สัตว์จระเข้พุ่งออกมา ต้วนมู่หรงถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ
แต่เธอก็หยุดอย่างรวดเร็ว
ในจี้ เสียงพี่ชายนิ่งหนักแน่น
"อย่าถอย"
"ยกปืนขึ้น"
ต้วนมู่หรงคอตึง นิ้วค่อย ๆ เกาะที่ด้ามปืน
ปืนนี้หนักเกินไป เธอแทบจะกัดฟันยกปากกระบอกปืนขึ้นให้ได้ระดับ
ในห้องส่งตรงของประเทศมังกร ข้อความถล่มทลายเป็นผืนเดียวกัน
[วิ่งเร็วเข้า!]
[อย่าไปรับมันตรง ๆ!]
[มันพุ่งมาแล้ว!]
[ต้วนมู่หรง หลบ!]
ห้องส่งตรงประเทศอาทิตย์อุทัยยิ่งเปิดแชมเปญล่วงหน้า
[สัตว์จระเข้ชนะแน่นอน}]
[ต่ออาวุธเสร็จแล้วก็ไร้ประโยชน์ ยังไม่ทันยิงเลย}]
[เกราะมังกรอัคคีมาแล้ว น้องสาวประเทศมังกรตายก่อน}]
หน้าซากปรักหักพัง สัตว์จระเข้พุ่งเข้ามาในระยะสิบเมตรแล้ว
พื้นถูกมันเหยียบสั่นสะเทือนต่อเนื่อง
ต้วนมู่หรงเห็นเลือดดำบนเขี้ยวของมัน ได้กลิ่นคาวเหม็นนั้น
ข้อนิ้วเธอขาวโพลน แต่ก็ยังไม่ถอย
"พี่ชาย ฉันต้องทำยังไง?"
"เหนี่ยวไก"
ต้วนมู่เหล่ยพูดแค่สามคำ
ต้วนมู่หรงสูดหายใจ
เหนี่ยวลง
ตูม!
จากปากกระบอกปืน พลังงานแสงสีดำเส้นผ่านศูนย์กลางเกือบหนึ่งเมตรพุ่งออกมาอย่างฉับพลัน
ชั่วขณะนั้น หมอกแดงหน้าซากปรักหักพังถูกฉีกขาดตรง ๆ
ร่างของสัตว์จระเข้ที่กำลังพุ่งเข้ามาหยุดชะงักกะทันหัน
กลางอกของมันถูกทะลวง เกล็ด กระดูก เนื้อ เลือด ระเบิดออกมาพร้อมกัน ทั้งตัวราวกับถูกตรึงกลางอากาศ แขนขายังคงท่าพุ่งเข้าโจมตี
ในห้องส่งตรง ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว
สามวินาทีต่อมา
ร่างของสัตว์จระเข้เริ่มสลาย
แรกคืออกแตก จากนั้นแขนขาแตกเป็นเถ้าดำ สุดท้ายทั้งตัวสลายเป็นจุดแสงดำกระจายเต็มฟ้า
ติ๊ง
ศิลามารขนาดเท่าหัวแม่มือตกลงพื้น กลิ้งสองรอบ แล้วหยุดอยู่ที่เท้าต้วนมู่หรง
ทั้งสนามเงียบสนิท
วินาทีถัดมา เสียงประกาศของระบบชะตาประเทศก็ดังไปทั่วทุกห้องส่งตรง
[ประกาศ: ผู้ถูกเลือกต้วนมู่หรงแห่งประเทศมังกรทำการฆ่าครั้งแรกสำเร็จ]
[รางวัล: ร่างกายประชาชนทุกคนของประเทศมังกรแข็งแกร่งขึ้น 10%]
[เริ่มการสถิตย์ร้อยเท่าแล้ว]
เหนือเมืองใหญ่ทุกเมืองของประเทศมังกร สายฝนแสงสีทองอ่อนตกลงมาอย่างกะทันหัน
ในโรงพยาบาล ผู้สูงอายุบนเตียงค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง
ในไซต์ก่อสร้าง คนงานเช็ดเหงื่อ แล้วรู้สึกว่าไหล่เบาลงทันที
บนลู่วิ่ง นักเรียนเร่งความเร็ว ก้าวเท้ามั่นคงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ผู้คนนับไม่ถ้วนเงยหน้ามองฟ้า ตะลึงไปไม่กี่วินาที ก่อนจะระเบิดเสียงเชียร์ที่กลั้นไว้ไม่อยู่
ในห้องควบคุม เฉินกั๋วเฟิงลุกขึ้นเป็นคนแรก มือกดลงบนโต๊ะ เสียงเปลี่ยนไป
"ฆ่าครั้งแรก"
จ้าวยวี่ก็ลุกขึ้นเช่นกัน เสียงแหบแห้ง
"เธอยิงทะลุมันจริง ๆ"
ในห้องส่งตรง ข้อความประเทศมังกรพลิกสถานการณ์อย่างสิ้นเชิง
[หรงหรงเก่งมาก!]
[ใครบอกว่าเธอมาหาตาย? นี่คือฆ่าครั้งแรกตั้งแต่เริ่ม!]
[คนที่ด่าเธอก่อนหน้านี้ล่ะ? ออกมารับกรรม!]
[ท่าที่น้องสาวกอดปืน ฉันขนลุกจนถึงตอนนี้]
ห้องส่งตรงประเทศอินทรี แจ็คกำลังดื่มน้ำ
ตอนที่ประกาศระบบเด้งขึ้น มือเขาสั่น แก้วน้ำแตกคามือ
เศษแก้วบาดฝ่ามือ แต่เขาราวกับไม่รู้สึก
"ฆ่าครั้งแรก?"
เขาจ้องเด็กสาวที่ยังหอบหายใจอยู่ในจอ สีหน้าครั้งแรกที่มืดลง
"เป็นไปไม่ได้"
อีกด้าน มิยาโมโตะ อิจิโร่แห่งประเทศอาทิตย์อุทัยยืนอยู่ในป่าละเมาะแห้ง ลายไฟบนหน้าอกเกราะมังกรอัคคีวาบขึ้น
เขาไม่พูดอะไร แค่ก้มดูแผนที่
ตำแหน่งของต้วนมู่หรงถูกระบบรีเฟรชออกมาแล้ว
มิยาโมโตะ อิจิโร่หรี่ตา มือขวาค่อย ๆ จับดาบเพลิงร้อน
"ฆ่าสัตว์พลังพิเศษระดับต่ำได้ตัวหนึ่ง ไม่ได้หมายความว่าจะมีชีวิตรอด"
เขาเปิดช่องสาธารณะ เสียงแข็งกร้าว
[มิยาโมโตะ อิจิโร่: คนประเทศมังกรอย่าเพิ่งดีใจ]
[มิยาโมโตะ อิจิโร่: พิพากษามังกรอัคคี เริ่มแล้ว]
ต้วนมู่หรงยืนอยู่ในซากปรักหักพัง กอดปืนไว้ ฝ่ามือยังสั่นนิดหน่อย
แต่เธอไม่วางมันลง
ในจี้ เสียงพี่ชายเบามาก
"ทำได้ดีมาก"
ต้วนมู่หรงจมูกจี๊ด กำลังจะพูดอะไร เสียงฝีเท้าเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ก็ดังมาจากที่ไกล ๆ
ไม่ใช่ตัวเดียว
และทิศทางก็ผิดปกติ
เธอเงยหน้ามอง ในหมอกแดงสุดซากปรักหักพัง เงาสูงดำตัวหนึ่งค่อย ๆ ยืนขึ้น บ่าไหล่ยังเสียบกระดูกหัก
เงาดำนั้นปรากฏตัว อุณหภูมิในห้องส่งตรงราวกับลดลงอีกสองสามองศา
มันสูงกว่าสัตว์จระเข้ตัวเมื่อกี้ บ่าไหล่หนา แขนหนาผิดปกติ ในดวงตามีเพียงแสงแดงขุ่นวงเดียว
สัตว์พลังพิเศษตัวใหม่
และไม่ใช่แค่ตัวเดียว
หลังตึกพังทางซ้าย มีอีกสองเงากำลังเคลื่อนไหว ฝีเท้าเบามาก ราวกับกำลังทดสอบเหยื่อ
ต้วนมู่หรงกอดปืนไว้ ก้าวถอยหลังครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
ในจี้ เสียงต้วนมู่เหล่ยดังขึ้นทันที
"อย่าถอย"
"ยกปากกระบอกปืนขึ้นสูง ยิงตัวที่อยู่หน้าสุดก่อน"
ต้วนมู่หรงพยักหน้าแรง ๆ สองมือจับตัวปืนแน่นอีกครั้ง
ในห้องส่งตรงของประเทศมังกร ข้อความวิ่งเร็วมาก
[มาอีกแล้วเหรอ?]
[เพิ่งฆ่าครั้งแรก ระลอกสองมาทันทีเลย?]
[หรงหรงสู้ ๆ นะ!]
[อย่าตกใจ พี่ชายอยู่ด้วย!]
ผู้ชมประเทศอาทิตย์อุทัยกลับเริ่มฉลองล่วงหน้า
[ฮ่า ๆ ๆ ยิงตายตัวเดียวได้ ไม่ได้แปลว่ายิงตายทั้งฝูงได้]
[ท่านมิยาโมโตะมาแล้ว}]
[ประเทศมังกรอย่าฝันไปเลย]
[ปล่อยให้พวกมันเด่นไปก่อน เดี๋ยวเกราะมังกรอัคคีมาถึงก็จบ]
สัตว์พลังพิเศษตัวแรกขยับ
มันไม่ได้พุ่งตรงแบบสัตว์จระเข้ แต่หมอบต่ำก่อน แล้วก็ดีดตัวพุ่งขึ้นใส่หัวของต้วนมู่หรง
หัวใจต้วนมู่หรงตึงเครียด
เกือบจะในเวลาเดียวกัน ต้วนมู่เหล่ยออกคำสั่ง
"ก้าวซ้ายสามก้าว ยกปืน ยิง"
ต้วนมู่หรงทำตาม
ตูม!
ลำแสงสีดำพุ่งออกมาอีกครั้ง
สัตว์พลังพิเศษตัวนั้นยังอยู่กลางอากาศ อกก็ถูกระเบิดทะลุ ร่างทั้งตัวแตกเป็นเถ้าดำ
ตัวที่สองพุ่งมาจากด้านข้าง
"หมุนขวา กดลงสองนิ้ว"
ต้วนมู่หรงหมุนตัว กดปากกระบอกปืนลง แล้วยิงอีกครั้ง
ตูม!
สัตว์พลังพิเศษตัวที่สองถูกยิงขาดกลางลำตัว ร่างกระแทกพื้น ดิ้นสองสามทีก็กลายเป็นจุดดำ
ตัวที่สามเพิ่งโผล่หัวออกมา การเคลื่อนไหวช้าลงอย่างเห็นได้ชัด
มันดูเหมือนไม่คิดว่าเด็กสาวตรงหน้าจะใจเย็นขนาดนี้
ต้วนมู่หรงเองก็ไม่คิดเหมือนกัน
เธอแค่ได้ยินพี่ชายพูดว่า "ตัวที่สาม ยิงซ้ำ"
ดังนั้น เธอเหนี่ยวไกตรง ๆ
ตูม!
สัตว์พลังพิเศษตัวที่สามยังไม่ทันเข้าใกล้สิบเมตร ก็ระเบิดเป็นหมอกดำตรงขอบซากปรักหักพัง
สามฆ่าต่อเนื่อง
ไม่มีท่าพิเศษ ไม่มีคำพูดฟุ่มเฟือย
เหลือเพียงไอร้อนจาง ๆ ที่ปลายกระบอกปืน
เสียงแจ้งเตือนของระบบชะตาประเทศดังขึ้นอีกครั้ง
[ผู้ถูกเลือกต้วนมู่หรงแห่งประเทศมังกรสังหารสัตว์พลังพิเศษระดับต่ำสามตัว]
[รางวัล: ทรัพยากรน้ำสะอาดหนึ่งหมื่นตัน]
[รางวัล: เสบียงอาหารสามพันตัน]
[เริ่มการสถิตย์ร้อยเท่า]
ห้องส่งตรงทั่วโลกเดือดพล่านอย่างสมบูรณ์
โรงกรองน้ำและโกดังธัญพืชทั่วประเทศมังกร ไฟสัญญาณสว่างขึ้นพร้อมกัน หน้าจอตรวจสอบข้อมูลวิ่งเป็นแถว
ในห้องควบคุม เฉินกั๋วเฟิงถอนหายใจยาว ๆ ในที่สุดก็นั่งกลับลงไปที่เก้าอี้
จ้าวยวี่มองภาพ พึมพำออกมา
"นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"
"คนที่อยู่ข้างหลังเธอ สอนเธอจริง ๆ"
ในห้องส่งตรง ข้อความที่เคยด่าเธอหายไปอย่างรวดเร็ว ถูกแทนที่ด้วยอีกเสียงหนึ่ง
[เธอเป็นใครกันแน่?]
[นักเรียนธรรมดาไม่มีปฏิกิริยาแบบนี้ได้]
[พี่ชายเธอเป็นทหารเหรอ?]
[ไม่ใช่ กองทัพก็ไม่มีใครสั่งการยิงแบบนี้ได้]
ต้วนมู่หรงเองก็งงไปครู่หนึ่ง
เธอก้มมองปืน แล้วมองศิลามาร สุดท้ายค่อย ๆ พิงปืนไว้กับกำแพง ประสานมือสองข้าง พูดกับจี้เบา ๆ ว่า "พี่ชาย ขอบคุณนะ"
"และก็เพื่อนพี่ด้วย เทคนิคดีจริง ๆ ละเอียดมาก"
ในวังจักรพรรดิ จักรพรรดิเงามืดหันหลัง จงใจไม่มองจอแสง
มันไม่อยากยอมรับ แต่คำว่า "ละเอียดมาก" นี่มันทำให้รู้สึกอึดอัดที่หน้าอกจริง ๆ
ถึงแม้เกราะจักรพรรดิจะบ้า แต่น้องสาวของเขาช่างปากหวานจริง ๆ ฮี่ ๆ
แต่ต้วนมู่เหล่ยพูดเสียงเรียบ "อย่าเข้าใจผิด เขาไม่ใช่เพื่อนฉัน"
ได้ยินดังนั้น จักรพรรดิเงามืดรู้สึกผิดหวังนิดหน่อย
ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก
"แล้วเป็นอะไร?"
ต้วนมู่เหล่ยมองจอแสง พูดอย่างสงบ "พนักงานชั่วคราว"
จักรพรรดิเงามืด: "..."