เฉินหวยอันกลับจากที่พักของจ้าวเชอ หลังจากฝึกท่า《พิงภูผา》จนครบชุด เด็กหญิงก็ตื่นพอดี
พอถึงยามซื่อ เฉินหวยอันวางเด็กหญิงลงในกระจาดยา หยิบเงินที่จ้าวเชอให้ไว้เมื่อคืน แล้วออกจากเรือนของตน
ตลอดทางไม่หยุดพัก ใช้เวลาไปครึ่งชั่วยาม เฉินหวยอันก็มาถึงเมืองตะวันตก
เมื่อหลายร้อยปีก่อน ที่นี่เคยเป็นแหล่งค้าฟืนและฟางใหญ่ที่สุดของอำเภอเฟิงหลิง ต่อมาสี่ตระกูลใหญ่เรืองอำนาจขึ้น เมืองตะวันตกก็ถูกยกให้ตระกูลหลี่ปกครอง จากนั้นก็สร้างบ่อนพนัน หอนางโลม การค้าฟืนฟางก็ยังทำอยู่ แต่ไม่ใช่กิจการหลักแล้ว
ริมทางมีศิลาจารึกเก่าแก่สลักอักษรว่า “ตลาดฟืนหลวง” ศิลาจารึกนี้มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่าที่ตระกูลหลี่ตั้งรกรากเสียอีก
ถนนสายหลักทอดตัวคล้ายกระดูกมังกร เริ่มจากทิศตะวันออก ณ หอฉางเซิง ไปจนถึงทิศตะวันตก ณ ศาลเจ้าฮั่วกวน มีสามถนนหกตรอก แม้จะไม่คึกคักเท่าเมืองเหนือและที่อื่นๆ แต่ก็ยังน่าตื่นตาตื่นใจ
โดยเฉพาะหอฉางเซิงนี้ หรือเรียกอีกอย่างว่าหอเหวินอู่ เป็นสิ่งที่ตระกูลหลี่สร้างขึ้น ตั้งอยู่ ณ ตำแหน่ง “หัวมังกร” ของเมืองตะวันตก เป็นเจดีย์ทรงเก้าเหลี่ยมแปดชั้นหลังคากระเบื้องหลิวหลี เชิงชายแขวนกระดิ่งทองแดงแปดร้อยใบ
โถงชั้นล่างสุดประดิษฐานพระพุทธรูป แต่มือพระถือลูกเต๋า ดูประหลาดอย่างยิ่ง ห้องชั้นบนมีเตียงสังวาส ม่านหน้าต่างปักลายภาพกามกิจ...
แน่นอนว่าเนื้อหาข้างในล้วนฟังจากคำบรรยายของจ้าวเชอ เฉินหวยอันยังไม่เคยไปพิสูจน์ด้วยตนเอง เพราะอุ้มเด็กทารกมาด้วย ทำอะไรก็ไม่สะดวก อีกทั้งตอนนี้เขาก็ไม่มีอารมณ์เช่นนั้น