"นางชื่ออะไร?"
"เหมิงเหมิง เฉินเหมิงเหมิง!"
"ชื่อนี้เพราะนะ เหมิงเหมิง ยิ้มหน่อยซี!"
สตรีใช้มือข้างหนึ่งประคองทารกหญิง อีกข้างหนึ่งลูบไล้แก้มอิ่มนุ่มของทารก
"อย่ามาถูกต้องข้า ข้าเกลียดนักเวลามีใครมาแตะหน้า เมื่อข้าฟื้นพลังแล้ว จะฆ่าพวกเจ้าทั้งหมด! ทั้งหมด!" ทารกหญิงไม่เพียงไม่ยิ้ม ยังบึ้งหน้า เหมือนกำลังเคืองขุ่นอยู่
"นางเป็นอะไร?" สตรีมองไปทางเฉินหวยอัน
"เหมิงเหมิง ยิ้มให้พี่สาวเซียนท่านนี้หน่อย ยิ้มแล้วกลับบ้านจะให้น้ำนมอสูรกิน!"
"อึกอัก ๆ…"
ทารกหญิงพลันหัวเราะออกมา ทั้งยังหัวเราะอย่างมีความสุข ร่าเริง ราวกับหลอมละลายหัวใจผู้คน ทำให้ใครต่อใครทิ้งความกังวลทั้งมวล เสียงหัวเราะและรอยยิ้มที่ไร้เดียงสานั้น เปี่ยมด้วยพลังดึงดูดใจนัก
"ข้าฮ่องเต้หญิงแห่งสวรรค์อันทรงเกียรติ ประมุขแห่งร้อยเผ่าในจงโจว กลับต้องตกต่ำถึงขั้นขายยิ้มเพื่อน้ำนมอสูร น่าเวทนา!"
"อย่าดูถูกเด็กไร้เงินทอง ไม่นานดอก เพียงข้าอายุแปดปี ก็ทำลายล้างอำเภอเฟิงหลิงได้ทั้งที่! ฆ่าให้หมด! ไม่เหลือสักคน!"
"อึกอัก ๆ…"
ในใจทารกหญิงด่าคนตรงหน้า รวมถึงเฉินหวยอันนับหมื่นครั้ง แต่ก็ยังรักษารอยยิ้มที่เปี่ยมมืออาชีพไว้
"นางช่างน่ารักนัก! แล้วยังเล็กเพียงนี้ก็ฟังเข้าใจที่เจ้าพูดแล้ว!" สตรีรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
"เด็กคนนี้ตั้งแต่ในท้องก็ฉลาดแล้ว!" เฉินหวยอันพยักหน้า
"เซียน? เมื่อครู่เจ้าบอกว่า… ข้า?"
"คุณหนูรูปโฉมงามดั่งเซียนสวรรค์ ต่อให้เป็นเซียนก็มิแน่ว่าจะมีโฉมหน้าเพียงนี้!"
คำพูดของเฉินหวยอัน แม้ตนจะเอ่ยแล้วรู้สึกเลี่ยนจัด แต่สำหรับสตรีผู้นั้น กลับถูกอกถูกใจยิ่งนัก ในยามปกติ คนที่ได้พบปะก็มักจะเอ่ยปากชมเชยนางสักหนึ่งหรือสองคำ ทว่าที่เปรียบเปรยนางว่าเป็นเซียนนั้น เป็นครั้งแรก ภายนอกดูไม่มีอะไร แต่ในใจกลับเบ่งบานดั่งบุปผา