เรือสำเภาแล่นตามน้ำลงไป รวดเร็วนัก เพียงชั่วคืนเดียวก็กลับถึงท่าเฟิงหลิงแห่งอำเภอเฟิงหลิง
เรือสำเภาเข้าเทียบท่าในอู่เรือทันที ครานี้เสียหายหนัก นอกจากท้องเรือต้องซ่อมใหญ่ ดาดฟ้าก็แทบถูกธนูขนดำยิงพังยับเยิน
จ้าวเชอนำคนไปยังกองบัญชาการปราบปราม หลินไป๋หยางพาลูกน้องและเฉินหวยอันกลับโรงยาซื่อหลิน
ครั้งนี้มิใช่เพียงกองบัญชาการปราบปรามที่เสียหายหนัก โรงยาซื่อหลินกลับยิ่งอ้างว้าง ระดมพลคนเก็บยาฝีมือดีของอำเภอเฟิงหลิง บาดเจ็บล้มตายแทบหมดสิ้น เหลือเพียงเฉินหวยอันหน่ออ่อนอยู่เพียงผู้เดียว ทว่าเขาเข้ามาในทีมเก็บยาได้อย่างไร ใช้เส้นทางสกุลจ้าว ต่อให้ตัวเขาเองเป็นคนเก็บยา แต่เมื่อเทียบกับคนอื่นแล้วยังห่างชั้นนัก
ในสายตาหลินไป๋หยาง การที่เฉินหวยอันรอดกลับมาได้ เป็นไปได้สูงว่าเข้าป่าไปก็ขลาดกลัว จึงหาที่ซ่อนตัวเสีย อย่างนี้จะเก็บสมุนไพรใดได้ เลยขี้เกียจแม้จะตรวจค้นตัว
"ได้อะไรมามั่ง เอาออกมาสิ!"
"ขอรับ!"
เฉินหวยอันรับคำแล้วเปิดกระบุงยา
ระหว่างเดินทางกลับ เฉินหวยอันได้โยนอาวุธลับสามชิ้นของหลินฟู่ทิ้งลงแม่น้ำ ถึงแม้จะเสียดาย แต่ว่าหากถูกตรวจค้นพบเข้า จะอธิบายไม่ได้
"เสวี่ยเจี้ยนโฉว ห้าต้น!"
สมุนไพรสามัญใช้ห้ามเลือดสมานแผล ราคาต้นละยี่สิบอีแปะ
"เถาไม้เขียว สามท่อน!"
ตากแห้งในร่มแล้วต้มน้ำ รักษาอาการบาดเจ็บฟกช้ำในอวัยวะภายใน ท่อนละสามสิบห้าอีแปะ
"ดอกบุปผาน้ำแข็ง! สี่ดอก!"