เรือสำเภาหลายชั้น ชั้นหนึ่ง ห้องใหญ่
บนโต๊ะยาวจัดวางปลาดิบหลากชนิด จ้าวเชอจิบสุราคำหนึ่ง คีบสมองของสัตว์ทะเลบางชนิดขึ้นมา ยังไม่ทันส่งเข้าปาก องครักษ์ธงก็มาถึงหน้าประตู “นายท่าน เรื่องไม่ดีแล้ว คนของค่ายมังกรดำบุกเข้าโจมตีนักรบยุทธธงบนฝั่ง!”
“อันใดนะ! คนค่ายมังกรดำ? มันกินหัวใจหมีดีเสือดาวเข้าไปหรืออย่างไร?”
จ้าวเชอโยนสมองที่คีบไว้กลับลงในชามหยก
“นายท่าน พวกมันจำนวนมากมาย นักรบยุทธธงที่ตั้งแนวป้องกันบนฝั่งของเราใกล้ตายเสียสิ้นแล้ว!”
“สั่งผู้มีพละกำลังยกสมอ!”
จ้าวเชอกล่าวจบ ลุกขึ้นเดินไปยังดาดฟ้า
ริมป่า เสียงสังหารกึกก้อง พลตระเวนของนักรบยุทธธงถูกกวาดล้างหมด คนค่ายมังกรดำจำนวนมากลากแพไม้ไผ่ที่ซ่อนอยู่ในป่าออกมา เริ่มมุ่งหน้าเข้าโจมตีเรือสำเภาหลายชั้น
การยกสมอเรือสำเภาหลายชั้นต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งเค่อ ซึ่งเพียงพอให้พวกค่ายมังกรดำเข้าเทียบเรือและขึ้นเรือได้
“ปล่อยแพไม้ไผ่!”
จ้าวเชอตะโกนลั่น
สิ้นเสียง ก็ได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือลอยมาจากกลางแม่น้ำ
“ท่านจ้าว! ท่านจ้าว! ข้าคือเฉินอาหลิว!”
เสียงถูกกระแสน้ำเชี่ยวและเสียงสังหารที่อยู่ไกลกลบทับ แต่จ้าวเชอบรรลุขั้นเลือดกลั่นสมบูรณ์แล้ว ประสาทหูยอดเยี่ยมยิ่ง เขาคว้าเชือกป่านเส้นหนาเท่านิ้วข้างตัวโยนลงแม่น้ำ
เฉินหวยอันเห็นดังเส้นฟางช่วยชีวิต จึงรีบคว้าไว้สุดแรง จ้าวเชอออกแรงเพียงมือเดียวก็ช้อนตัวเฉินหวยอันขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย
“เกิดเรื่องอันใดขึ้นแน่?”
“หัวหน้าทีมเก็บยาหลินฟู่สมคบกับโจรค่ายมังกรดำ จะจับคนในทีมเก็บยาไปทำพิธีบูชายัญ คนเก็บยาที่เหลือถูกสังหารเสียส่วนใหญ่ รวมถึง…นักรบยุทธธงและผู้บังคับกองธงแห่งกองบัญชาการปราบปรามที่มาคุ้มกันด้วย!” เฉินหวยอันตอบ