เดือนสิบเอ็ด หรือที่เรียกกันว่าเดือนเหมันต์ เพิ่งเข้าสู่ช่วงหนาวแรกของเหมันต์ ราตรียามพลบค่ำ ภายนอกหิมะโปรยปรายหนาหนักอีกครั้ง
ตามปกติจะต้องรอถึงช่วงหนาวสามหนาวสี่ แม่น้ำจึงจะกลายเป็นน้ำแข็ง แต่ปีนี้กลับเร็วกว่าปกติถึงเดือนกว่า น้ำแข็งก็จับหนาถึงสามฟุตแล้ว
หิมะก็มาเร็วกว่ากำหนด ทว่า ด้วยแสงอาทิตย์เจิดจ้าติดต่อกันสิบกว่าวัน กองหิมะด้านนอกกลับละลายไปไม่น้อย
แต่ดูจากท่าทีของค่ำคืนนี้ เห็นทีจะเป็นหิมะตกหนักอีกครั้ง
ภายในห้องของเฉินหวยอัน เตาไฟให้ความอบอุ่นลุกโชน เขาเองบัดนี้เข้าสู่ขั้นฝึกลมปราณแล้ว จึงต้านทานความหนาวเหน็บได้ระดับหนึ่ง ทว่ายังมีทารกอีกคน ก็ไม่กล้าปล่อยให้ในห้องเย็นเกินไป ยิ่งมีเงื่อนไขเช่นนี้ ก็ไม่มีความจำเป็นต้องให้เด็กต้องทนทุกข์
เฉินหวยอันนั่งขัดสมาธิบนเตียง ไร้กะจิตกะใจในการฝึกฝน คอยจับตามองความเคลื่อนไหวภายนอกตลอดเวลา
จ้าวเชอกลับมาแต่เช้าตรู่ นำสมุนไพรพวกนั้นออกไป จากนั้นก็ไม่ได้กลับมาอีกเลย
“คงไม่เกิดเรื่องอะไรกระมัง?”
สมุนไพรแค่นั้นของตน กองบัญชาการปราบปรามคงไม่เห็นเป็นของสำคัญ ยิ่งมีจ้าวเชอคอยคุ้มครอง คงไม่เกิดปัญหาใหญ่อะไร
ทว่าจ้าวเชอกลับไม่กลับมาเสียที
ระหว่างที่เขากำลังครุ่นคิด ภายนอกพลันมีเสียงเคลื่อนไหว
ปลายเท้ากดเบาๆ ลงบนพื้น ทับถมหิมะ ไม่ได้ส่งเสียงใดๆ แต่เฉินหวยอันสามารถรับรู้เสียงแผ่วเบานั้นได้ เช่นเดียวกับ “ลมปราณ” บนตัวของจ้าวเชอ
ในชั่วพริบตา ประตูห้องถูกเคาะเบาๆ เฉินหวยอันร่างวูบไหว ลงจากเตียงเปิดประตู
ไอเย็นเสียดแทง ตามติดจ้าวเชอพวยพุ่งเข้ามาในห้อง ทำให้เปลวไฟในเตาถ่าน “พรึ่บ” พลุ่งสูงขึ้น