คืนเดือนดับลมแรงจัด กระแสลมหนาวพัดคำราม
หลินหยางจ้องมองเฉินหวยอัน แววตาฆ่าฟันปะทุขึ้นอีกครั้ง
"คนที่สอนเคล็ดวิชายุทธ์ให้ข้า ข้าก็ไม่รู้ที่มาแน่ชัดนัก เป็นชายชราหลังค่อม แถมตันเถียนยังถูกทำลาย!"
"ตันเถียนถูกทำลาย?" หลินหยางสีหน้าชะงักงัน
ในอำเภอเฟิงหลิง ผู้ฝึกยุทธ์ล้วนมาจากกองบัญชาการปราบปรามทั้งสิ้น และคนที่ปลดประจำการจากกองบัญชาการปราบปราม ส่วนใหญ่ก็จะถูก "จัดสรรงาน" ให้ เว้นแต่ก่ออาชญากรรมร้ายแรง
ผู้ก่ออาชญากรรมร้ายแรงล้วนถูกประหารชีวิตเป็นส่วนใหญ่ ส่วนคนที่โทษไม่ถึงตายกับพวกที่มีกำลังไม่พอ ก็ถูกจัดสรรไปทำงานชั้นต่ำสุด เช่นเป็นนักรบดาบ หรือเป็นองครักษ์ให้ทายาทสายรองของตระกูลไหนสักแห่ง
คนที่ตันเถียนถูกทำลายแต่ไม่ถูกฆ่า ในอำเภอเฟิงหลิงทั้งอำเภอมีอยู่ไม่กี่คน ในหัวของหลินหยางพลันปรากฏภาพบุคคลหนึ่งที่ทำให้เขาหวั่นเกรงขึ้นมาทันที
"เจ้ารู้ไหมว่าเขาเป็นคนของตระกูลไหน?"
"สกุลจ้าว ดูท่าเหมือนจะเป็นสายตรงด้วย!"
"สกุลจ้าว สายตรง... วิชาที่เขาสอนเจ้าคืออะไร?"
"ปราณนกนางแอ่นลอดป่า!"
"คือจ้าวอู่หลิง! เขา... เขายังมีชีวิตอยู่หรือ?" หลินหยางตะลึงเล็กน้อย
"แล้วเหตุใดเขาจึงสอนเคล็ดวิชายุทธ์ให้เจ้า?"
"เขามีโรคประจำตัวเก่า ทรมานจนทนไม่ไหว พอดีตอนนั้นข้ากำลังแจกยาที่ตลาดเหนือ เขาสืบรู้ว่าข้ามีวิชาแพทย์ เลย... เขามีความสามารถจริง สอนข้ามามากมาย ก็แค่เสียดาย ไม่กี่วันก่อนที่แม่น้ำฝูหลงมีการสร้างสะพาน เขาถูกเกณฑ์ไปเป็นแรงงาน วันที่ไปนั่นแหละก็แข็งตาย!"
"ตายแล้ว? จริงหรือ?"
"เรื่องนี้ข้าจะหลอกเจ้าไปทำไม? รอกลับถึงอำเภอเฟิงหลิง เจ้าจะไปสืบสวนอย่างละเอียดก็ยังได้!" เฉินหวยอันตอบอย่างหนักแน่น
หลินหยางถอนหายใจอย่างโล่งอก "ตายแล้วก็ดี!"