ผาสูงพันวา น้ำตกสีเงินลดหลั่นร้อยจั้ง กระแทกลงสู่แอ่งน้ำ ดั่งมังกรคำรามพยัคฆ์คำรน สะท้านก้องจนหูแทบดับ
เฉินหวยอันปีนมาถึงกลางผา หยุดอยู่ข้างหัวซานหลาง ม่านวารีพลันพร่ามัว เลือนราง เผยให้เห็นโครงร่างครึ่งวงกลมสลัว ๆ
"หัวหน้าเฉิน กระแสน้ำนี่รุนแรงเกินไป กระทบเข้าร่างคนเข้า คงแหลกเหลวไม่เหลือซาก ต่อให้ไม่เป็นอะไร หากพลาดเข้าไปในถ้ำม่านวารีไม่ได้ แล้วร่วงตามสายน้ำลงแอ่งเบื้องล่าง ก็ดับสูญแน่นอน!"
หัวซานหลางกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ลมแรงที่สายน้ำพัดมากระหน่ำ เกือบจะทำให้เขาประคองตัวไว้ไม่อยู่แล้ว เห็นได้ชัดว่าแรงปะทะของสายน้ำนี้รุนแรงเพียงใด ต่อให้เป็นขั้นฝึกลมปราณ ก็ไม่กล้าลองดีง่าย ๆ
"นี่เป็นคำสั่งของนายผู้เป็นเจ้าของ หากไม่สู้ตายเดิมพันสักตั้ง กลับไปจะอธิบายอย่างไร? ยิ่งกว่านั้นก็เสียหมาป่าหิมะไปแล้วหนึ่งตัว หากกลับมามือเปล่าก็ตายสถานเดียว!"
"ข้าจะเข้าไปด้วยตัวเอง เฝ้าอยู่ข้างนอก คอยรับมือกันก็แล้วกัน!"
"หากเลยยามจื่อไปแล้วข้ายังไม่ออกมา หรือตายในกระแสน้ำเชี่ยวกราก เจ้าพาอูโยวออกไปทันที!"
"หลินหยางคงไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ ใต้แอ่งน้ำมีแม่น้ำใต้พิภพ ตรงไปถึงแม่น้ำชื่อสุ่ยได้ เขตเจียงหลิงกว้างใหญ่ไพศาล หาเมืองอื่นปักหลัก อย่าได้กลับไปอำเภอเฟิงหลิงอีก!"
เฉินหวยอันกำชับประโยคหนึ่ง ราวกับต้องพรากจากกันเป็นตายจริง ๆ
"หัวหน้าเฉิน..."
หัวซานหลางพลันพูดไม่ออก เขาถูกคนตระกูลหลินจับมาจากในป่า เห็นว่าเป็นคนรู้จักปีนป่ายหน้าผา แม้จะเฉลียวฉลาด แต่ในตระกูลหลินหาใคร่มีคนที่มองเขาเป็น 'คน' จริง ๆ สักเท่าไหร่ ต่อมาหัดวิชาเก็บสมุนไพร ปรุงแต่งตัวเองบ้าง ก็นับว่ามีรูปโฉมคนขึ้นมา ค่อย ๆ กลายเป็น "กองหนุน" ของทีมเก็บยา
ทีมเก็บยาที่หลินฟู่พาเข้าป่าโดนถล่ม หลงเหลือเพียงเฉินหวยอันคนเดียว หลินไป๋หยางให้หัวซานหลางเข้าร่วมทีมเก็บยา มอบหมายให้จับตาดูเฉินหวยอัน