เฉินหวยอันแช่ตัวในถังอาบยา ร่างกายผ่อนคลายอย่างยิ่ง เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว
ระหว่างอยู่ที่หมู่บ้านตระกูลเฉิน เขาหมั่นขอคำชี้แนะเคล็ดวิชายุทธ์และศาสตร์หลอมโอสถจากตาเฒ่าทุกวัน ดุจฟองน้ำที่ดูดซึมน้ำอย่างบ้าคลั่ง
จากนั้นก็สังหารผู้บำเพ็ญลัทธินอกรีตขั้นเลือดกลั่นไปหลายคนติดต่อกัน แม้จะสังหารได้ในคราวเดียว ดูเหมือนง่ายดาย ทว่าการซุ่มโจมตีแต่ละครั้ง เฉินหวยอันล้วนใช้สมาธิสูงสุด ระดมพลังวิญญาณทั้งหมด ใช้เคล็ดวิชายุทธ์ถึงขีดสุด ซึ่งใช้พละกำลังและจิตใจอย่างมหาศาล
คราวนี้ เฉินหวยอันนอนหลับไปนาน จนฟ้าสลัว
น้ำในถังอาบยาไม่เย็นลง เพราะลุงเปียวจะแวะมาเพิ่มความร้อนทุกครึ่งชั่วยาม
เฉินหวยอันเพิ่งตื่น ท้องก็ร้องโครกคราก
ออกจากถัง เช็ดกาย เปลี่ยนชุดใหม่ เฉินหวยอันเดินไปห้องโถงใหญ่ ลุงเปียวกำลังป้อนนมให้ทารกน้อยอยู่
“คุณชายหกน้อย พักผ่อนเพียงพอแล้วหรือขอรับ”
“อืม ไม่คิดว่าจะหลับนานถึงเพียงนี้!” เฉินหวยอันพยักหน้า
“ของกินมื้อค่ำเตรียมไว้แล้ว ข้าจะให้คนยกมา!”
“อาจารย์กินหรือยัง”
“กินแล้ว ไปที่สภาหลวงแล้วขอรับ เรื่องลัทธินอกรีตหลัวเทียนครานี้ร้ายแรงถึงขั้นสะเทือนถึงราชการในเมือง ส่งคนจากกรมปราบมารมามากมาย เตรียมการกวาดล้างให้หมดสิ้น!”
พวกเขามีอำนาจเหนือกว่ากองบัญชาการปราบปรามยิ่งนัก ดังนั้นเมื่อพวกเขาออกปฏิบัติการ กองบัญชาการปราบปรามจึงเรียกนักรบยุทธธงด้านนอกกลับมาทั้งหมด
เรื่องพวกนี้ ไม่เกี่ยวอะไรกับเฉินหวยอัน
นักรบยุทธธงในเรือนหลังเพิ่มมากขึ้น ลุงเปียวเห็นว่าเฉินหวยอันชอบความสงบ และอาหารของเขาล้วนปรุงเป็นพิเศษ จึงให้บ่าวรับใช้ยกมาให้ที่พักของเฉินหวยอัน
“ลุงเปียวกินหรือยัง”
“กินแล้วขอรับ คุณชายหกน้อยรีบกินตอนร้อน ๆ เถิด อากาศหนาว เดี๋ยวจะเย็นเสียก่อน!”
เฉินหวยอันพยักหน้า แล้วนั่งกินของตน
“สามารถต่อกรกับผู้บำเพ็ญลัทธินอกรีตขั้นเลือดกลั่นได้ เช่นนี้เคล็ดวิชายุทธ์ของคุณชายหกน้อย คงจะก้าวหน้าขึ้นอีกมาก!”
“ล้วนเป็นเพราะอาจารย์และลุงเปียวชี้แนะได้ดี อาหลิวจึงสามารถก้าวหน้าได้รวดเร็ว!”
“คุณชายหกน้อยถ่อมตนเกินไปแล้ว หากเป็นคนไร้ปัญญาญาณ ต่อให้สอนมากก็ไร้ผล!”
ลุงเปียวก้มหน้ากล่าวพลางเช็ดคราบนมที่มุมปากทารกน้อยในอ้อมอก