นับเก้าหนาวนั้น เริ่มนับตั้งแต่วันเหมายัน เก้าสิบเก้าแปดสิบเอ็ดวัน เป็นช่วงที่หนาวที่สุดในสามเดือนฤดูหนาว
ปีก่อน ๆ ถึงช่วงหกเก้าหนาว ก็ไม่หนาวเย็นถึงเพียงนั้นแล้ว
แต่ปีนี้ หกเก้าหนาวก็ยังคงหนาวเย็นเสียดแทงกระดูก ทำผู้คนให้ทนลำบากยิ่งนัก
ยามเช้าตรู เฉินหวยอันขี่ม้าขาว นำเหล่านักรบยุทธธงเจ็ดนาย กลับมายังอำเภอเฟิงหลิง กองบัญชาการปราบปราม
หมู่บ้านตระกูลเฉินห่างจากอำเภอไม่นับว่าไกล เฉินหวยอันเป็นกำลังของธงเสือขาว กลับถึงกองบัญชาการปราบปรามเป็นกลุ่มแรก
จ้าวไป๋หู่นั่งอยู่บนโถงพยัคฆ์ขาวอย่างเต็มไปด้วยอำนาจน่าเกรงขาม มองดูเฉินหวยอันที่ไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย ก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง "หมู่บ้านใกล้ตัวอำเภอถูกลอบโจมตีเกือบหมดแล้ว หมู่บ้านตระกูลเฉินของเจ้าไม่เป็นอะไร?"
"กราบเรียนท่านอาจารย์ เมื่อคืนก่อน มีเซียนชั่วร้ายลัทธินอกรีตหลัวเทียนสามคน ลอบโจมตีหมู่บ้านตระกูลเฉิน หนึ่งในนั้นอยู่ขั้นเลือดกลั่น อีกสองคนต่ำกว่าขั้นฝึกลมปราณ ล้วนถูกสังหารแล้ว!"
เฉินหวยอันรายงานต่อจ้าวไป๋หู่เพียงลำพัง
"เจ้าสังหารหรือ?"
"ด้วยการชี้แนะจากท่านอาจารย์ ศิษย์ได้เรียนรู้มาบ้างเล็กน้อย จึงอาศัยโชคสังหารเซียนชั่วร้ายได้สำเร็จ!" เฉินหวยอันตอบ
ก่อนจ้าวไป๋หู่ปิดด่าน เฉินหวยอันเพิ่งนำปราณเข้าสู่กาย เนื่องจากลัทธินอกรีตหลัวเทียนสังหารหมู่บ้านใกล้เคียงอย่างเหี้ยมโหด จำต้องหยุดการปิดด่าน ระหว่างนั้นอารมณ์ไม่ดีนัก ก็มิได้สนใจเฉินหวยอันมากพอ ถึงตอนนี้เมื่อพิจารณาอย่างละเอียด จึงได้พบว่าเฉินหวยอันสำเร็จขั้นปราณสู่ตันเถียนแล้ว
ที่สำคัญคือ กลับใช้พลังเพียงขั้นฝึกลมปราณ สังหารเซียนชั่วร้ายขั้นเลือดกลั่นได้คนหนึ่ง
พลังระดับนี้ ในอำเภอเฟิงหลิง มีเพียงคนเดียวที่ทำได้ แต่น่าเสียดายที่คนผู้นั้นถูกทำลายไปแล้ว
"อืม ในฐานะศิษย์ของข้า จ้าวไป๋หู่ ผลงานเพียงเท่านี้ ยังไม่น่าอวดโอ้ จงจำไว้ให้ดีว่าจงถ่อมตน!"
"ศิษย์จะจำใส่ใจ!"
"เจ้ามีวิธีการสังหารอย่างไร เล่าอย่างละเอียดมา!" จ้าวไป๋หู่เกิดความสนใจขึ้นมา
เฉินหวยอันเอ่ยบรรยายอย่างง่าย ๆ ปกปิดบทบาทของเคล็ดสดับเต่าเอาไว้ กระทั่งขั้นตอนการต่อสู้ก็ย่อลง