ฟ้ายังไม่สว่างดี ดวงอาทิตย์ยังไม่พ้นขอบเขา เฉินหวยอันสวมเสื้อผ้าเสร็จ สะพายทารกหญิงที่กำลังหลับอยู่ด้านหลัง ออกจากกองบัญชาการปราบปราม มุ่งหน้าไปยังถนนหย่งชาง
กัวต้าชวนและอีกสองคนยังคงพักอยู่ในเรือนของเฉินหวยอัน ทุกวันนอกจากทำความสะอาดเรือน ดูแลสวนสมุนไพร ก็คือฝึกฝนทักษะการเก็บยา
เฉินหวยอันปีนกำแพงเข้าไปในเรือน ถึงเรือนหลัง กัวต้าชวนและพวกกำลังกินอาหารเช้าอยู่
"ท่านลิ่ว? ท่าน…มาแล้ว!"
เฉินหวยอันเหลือบมองโต๊ะอาหาร ข้าวหยาบนึ่ง ผักกาดขูดหนึ่งจาน
"เงินไม่พอหรือ?"
"ยังมีอีกมาก!" กัวต้าชวนตอบอย่างนอบน้อม
"เช่นนั้นก็กินให้ดีขึ้นหน่อย น้ำแข็งกำลังจะละลายแล้ว หากไม่บำรุงร่างกายให้ดี จะเข้าป่าเก็บยาอย่างไร?"
"ขอรับ! ท่านลิ่ว!"
"ข้าได้สมุนไพรมาชุดหนึ่ง จำนวนมากทีเดียว ระยะสั้นคงขายไม่หมด ดังนั้นจึงเตรียมซ่อมแซมร้านยาฝั่งตะวันตกของเมืองง่าย ๆ แล้วเปิดกิจการใหม่!"
"ทำให้เอิกเกริกหน่อย พวกคณะงิ้ว คณะกายกรรม อะไรพวกนั้น จัดหามาให้หมด พวกเจ้าล้วนไปช่วยจัดการ ต่อให้ต้องจ้างคนบางส่วน ไปต่อคิวที่หน้าร้านยาก็ตาม"
"อีกอย่าง กระจายข่าวว่าร้านเปิดใหม่ จะขายเถามังกรเกล็ดหนึ่งท่อน!"
"ร้านยาใหม่นี้จะชื่อว่า…ร้านยาหวยเอิน โฆษณาไปทั่ว ๆ ที่นั่นอยู่ใกล้ตลาดฟืน ซื้อฟืนเพิ่มอีกหน่อย วันนั้นใครเข้าร้านยาซื้อยา ครบห้าร้อยอีแปะ แถมฟืนหนึ่งหาบ!"
เฉินหวยอันยกตัวอย่างง่าย ๆ
"แถมฟืน? ท่านลิ่ว นี่…ขาดทุนมิใช่หรือ?"
"ข้าเฉินอาหลิวเปิดร้านยา ไม่ใช่เพื่อหากำไร แต่เพื่อประโยชน์สุขของราษฎร!" เฉินหวยอันเอ่ยอย่างองอาจผ่าเผย
"ท่านลิ่วมีคุณธรรมยิ่งใหญ่ พวกเราเข้าใจแล้ว!" กัวต้าชวนและคนอื่น ๆ ยิ่งนอบน้อมขึ้น
"เอากระดาษมา!"
เฉินหวยอันครุ่นคิดแล้ว ก็เขียนเนื้อหาที่คิดได้อย่างละเอียดออกมา พวกเขาจะได้มีหลักอ้างอิง
"สมาชิก? สมาชิกเงิน สมาชิกทอง? ท่านลิ่ว นี่หมายความว่าอย่างไร?"
"ข้างล่างมิได้เขียนอธิบายไว้? ตามปริมาณเงินที่ใช้จ่ายในร้านยา ให้สิทธิพิเศษตามนั้น ใช้มากก็ได้ส่วนลดมาก อีกทั้งยังสามารถฝากเงินล่วงหน้าได้ ฝากเงินสามตำลึงในร้านยา ก็ให้ห้าสิบอีแปะ เอาไว้ใช้ตอนซื้อสมุนไพรได้…"