จวนของหลินไป๋หยาง เรือนหลัง
หลังจากดื่มยาต้มที่เฉินหวยอันส่งมา หลินไป๋หยางรู้สึกปวดร้าวไปทั้งร่าง ราวกับถูกลูกธนูนับแสนเสียบทะลวง แมลงนับหมื่นกัดกินกระดูก
หลายครั้งที่เขาเกือบจะหมดสติ เฉินหวยอันก็ป้อนยาบำรุงให้ ประคองลมหายใจน้อย ๆ ไว้
การทรมานเช่นนี้ คนปกติย่อมยอมแพ้ไปนานแล้ว แต่หลินไป๋หยางกลับกัดฟัน อดทนสู้ต่อ
จนผ่านไปราวหนึ่งชั่วยาม ความเจ็บปวดทั่วร่างจึงทุเลาลง
"นายท่าน พิษกำจัดหมดแล้ว!"
"อาหลิว... หากไม่มีเจ้า ข้าคงตายไปนานแล้ว หากครั้งนี้สำเร็จ ข้าจะไม่ปฏิบัติต่อเจ้าอย่างต่ำต้อยเป็นอันขาด!"
"นายท่าน ท่านพักรักษาตัวให้ดีก่อนสักวัน รอให้พละกำลังฟื้นคืน ยังต้องไปพบคุณหนูใหญ่!"
เฉินหวยอันเห็นว่าหลินไป๋หยางพ้นขีดอันตรายแล้ว จึงจ่ายยาเพิ่มอีกถ้วยหนึ่ง จากนั้นก็ออกจากจวนของหลินไป๋หยาง
ศึกสายหลักสายรองเช่นนี้ หากเข้าไปพัวพันมากเกินไป ก็เหมือนจมลึกลงในหล่มโคลน สุดท้ายจะลากตัวเองให้จมดิ่งลงไปด้วย
เฉินหวยอันเพียงแค่ออกมือ ช่วยชีวิตหลินไป๋หยางไว้ หลังจากนี้จะจัดการอย่างไร เขาก็ไม่คิดจะเข้าไปแทรกแซง หากหลินไป๋หยางไม่มีความสามารถนั้น ต่อให้เฉินหวยอันช่วย หลินไป๋หยางก็อาจรักษาทุกอย่างไว้ไม่ได้เหมือนกัน
ยิ่งไปกว่านั้น เฉินหวยอันโดดเดี่ยวไร้กำลัง เพิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นฝึกลมปราณ หากเข้าไปพัวพันกับการต่อสู้ภายในตระกูลมากเกินไป นั่นย่อมโทษฐานรังเกียจอายุตัวเองยืนยาวเกินไป
กลับมาถึงเรือนของตน เช่นเดิมทุกครั้ง หมุนเวียนปราณรอบทิศ ฝึกเคล็ดสดับเต่า ปราณนกนางแอ่นลอดป่า และพิงภูผานั้น
สำหรับเขาแล้ว พิงภูผาง่ายเกินไปอย่างยิ่ง ภายใต้การฝึกฝนด้วยตนเอง ก็ฝึกจนบรรลุขั้นสูงสุด ทว่ากลับไม่มีโอกาสใช้ต่อสู้จริงเสียที
เวลาค่อย ๆ ผ่านไป ตะวันขึ้นทางทิศตะวันออก ตกทางทิศตะวันตก