จวนหลินไป๋หยาง เรือนหลัง ประตูห้องปิดสนิท
ภายในห้อง มีเพียงเฉินหวยอันกับหลินไป๋หยาง และทารกหญิงที่กำลังหลับอยู่ในกระบุงยาของเฉินหวยอัน
“อาหลิว เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไร หรือว่า… ข้ายังมีทางรอด?”
หลินไป๋หยางถามด้วยความเหลือเชื่อ
พิษร้ายที่ได้รับครั้งนี้เป็นพิษรุนแรง หากมิใช่เพราะระวังตัวไว้ก่อนและเตรียมยาแขวนชีวิตเอาไว้ คงทนอยู่ไม่ได้ถึงตอนนี้ พิษซึมเข้ากระดูก เทพเซียนก็ช่วยไม่ได้ ที่รอเฉินหวยอันมาเพียงหวังฝากฝัง ไม่เคยคิดว่าเฉินหวยอันจะมีวิชาชุบชีวิตคนตาย
สมุนไพรที่เฉินหวยอันปลูกในสวนวิญญาณนั้น สำหรับคนธรรมดาทั่วไปที่ไม่ได้ฝึกปรือแล้ว ช่วยยืดชีวิตได้จริง แต่ก็ยืดออกไปได้มากสุดแค่ไม่กี่วัน ไม่อาจถอนพิษให้สิ้น
พิษร้ายของหลินไป๋หยางนั้นไม่ธรรมดา แต่ก็ใช่ว่าจะไร้หนทาง
“นายท่าน พิษร้ายเข้ากระดูกแล้ว มีเพียงใช้พิษสยบพิษเท่านั้น จึงจะมีหนทางรอดอยู่บ้าง!”
“ของมีพิษนั่น มีที่แห่งใด?” หลินไป๋หยางถาม
“ก่อนหน้านี้ ข้าเคยเห็นที่จวนผู้บังคับกองธงใหญ่สกุลจ้าว หาได้ไม่ยากนัก เพียงแต่เมื่อนายท่านถอนพิษแล้ว จะรับมือกับตระกูลใหญ่เยี่ยงไร”
“คนที่ข้าฝึกฝนไว้หลายปี ล้วนไปยังภูเขาฝูหลงหมดแล้ว ตอนนี้… ไร้คนให้ใช้ หากไม่เช่นนั้นก็คงไม่ปล่อยให้มันฉกฉวยโอกาสบุกรุกเข้ามา!”
หลินไป๋หยางวางแผนไว้หลายปีแล้ว แต่ด้วยฐานะลูกอนุภรรยา หากลงมือจัดการสายตรงก่อน ถือเป็นเรื่องต้องห้ามใหญ่หลวงของอำเภอเฟิงหลิง ต่อให้กำจัดตระกูลใหญ่ได้ ตนก็ไม่มีทางยืนหยัดอยู่ที่นี่ต่อไป