อำเภอเฟิงหลิง นอกประตูหงส์แดง ตรอกวัตถุดิบยาตลาดใต้
กลุ่มกรรมกรชั้นต่ำกำลังนั่งยอง ๆ อยู่กับพื้น รอคอยผู้ว่าจ้าง
หลายวันแล้วที่ไม่มีงานทำ สายตาเห็นว่าฤดูหนาวใกล้มาถึง หากยังขายแรงไม่ได้ ฤดูหนาวนี้คงยากลำบาก
“แค่ก ๆ...”
“บาดเจ็บของเจ้ายังไม่หายอีกหรือ?”
“ไม่มียาสมุนไพร แถมอากาศก็ยิ่งหนาวเย็นขึ้นทุกที เกรงว่าคงไม่รอดพ้นฤดูหนาวนี้ไปได้!”
“ก็เพราะไอ้พวกโจรป่าที่ฟ้าควรฆ่านั่น ตอนนี้แม้แต่หนทางรอดก็ไม่มีแล้ว!”
“ได้ยินว่า หัวหน้าทีมเก็บยาคนก่อน สมคบกับพวกโจรป่า ส่งยาสมุนไพรของเรือนร้อยสมุนไพรให้ค่ายมังกรดำทั้งหมด แล้วหัวหน้าเฉินคนใหม่นี้ ก็ได้ทำหนังสือรับคำสั่งทหารไว้ จะแก้ปัญหาเรื่องยาสมุนไพรให้ชาวบ้านที่ได้รับบาดเจ็บในอำเภอเฟิงหลิงภายในสามวัน?”
“นี่...เป็นเรื่องจริงหรือ?”
“ยังไงก็มีแต่คนพูดกัน ข้าเห็นว่าเล่าขานกันเป็นตุเป็นตะ ไม่น่าเป็นเรื่องเท็จ!”
“หัวหน้าเฉินคนนี้ มีฝีมืออะไรหรือ?”
“ฝีมือไม่รู้ แต่ได้ยินว่าเป็นคนมีคุณธรรม ตอนอยู่หมู่บ้านตระกูลเฉินแต่ก่อน บิดาตายบนภูเขาฝูหลง อาศัยเพื่อนบ้านช่วยเหลือเกื้อกูล ต่อมารุ่งเรืองขึ้น แต่เพื่อนบ้านคนนั้นกลับตกทุกข์ได้ยาก ไปล่วงเกินนักรบยุทธธงของกองบัญชาการปราบปราม กำลังจะถูกตัดศีรษะ!”
“ล่วงเกินกองบัญชาการปราบปราม? เช่นนั้นต้องตายแน่นอน!”
“ใครว่าไม่ใช่? แต่เจ้าลองเดาดูสิ? หัวหน้าเฉินคนนี้ กลับช่วยเพื่อนบ้านคนนั้นออกมาได้จนได้ ทั้งยังให้เงินทองอีกมากมาย ส่วนของกินของใช้ ยิ่งนับไม่ถ้วน!”
“หากเป็นเช่นนี้ ก็เป็นคนมีคุณธรรมจริง เพียงแต่ไม่รู้จะหายาสมุนไพรได้เช่นไร?”