"เปียว……ลุงเปียว ที่นี่มีอะไรบ้าง? ฤทธิ์แรงเกินไปแล้ว!"
เฉินหวยอันเพิ่งลงไปในถังอาบยา เพียงแค่สองสามลมหายใจ ใบหน้าก็แดงก่ำไปหมด รู้สึกว่าเส้นเลือดทั่วร่างกำลังพองขยาย หลอดเลือดแทบจะแตกกระจาย
"ของที่นี่ ที่มาไม่ธรรมดาเลยล่ะ แม้แต่คุณชายเชอยังใช้แค่สามครั้งเท่านั้น"
"หนึ่งจอก เลือกหัวใจเสือลายอสนีบาตขั้นอสูรพิฆาต!"
"สามสลึง อสรพิษเกล็ดน้ำแข็งขั้นอสูรพิฆาต ข้อกระดูกท่อนที่เจ็ดบดเป็นผง"
"ห้าต้น หญ้าแผดเผาใจ!"
"เจ็ดท่อน รากต้นไม้ทมิฬโบราณ!"
เหล่าเปียวท่องรายการออกมาราวกับของรักของหวง สิ่งเหล่านี้สำหรับคนในกองบัญชาการปราบปรามล้วนเป็นของล้ำค่าราวกับสมบัติสวรรค์ ฤทธิ์ยาก็รุนแรงอย่างยิ่ง
โดยทั่วไปแล้ว ผู้ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นเลือดกลั่น ต่อให้ถึงขั้นเลือดกลั่นระดับกลางแล้ว ก็ยังไม่กล้าลองใช้โดยง่าย
ร่างกายทนรับไม่ไหว บาดเจ็บสาหัสยังเป็นเรื่องเล็ก โอกาสสูงกว่านั้นคือทำลายเส้นลมปราณ หนักเข้าก็ถึงขั้นเสียชีวิต!
ด้วยเหตุนี้เอง เหล่าเปียวจึงเฝ้าอยู่ข้าง ๆ คอยสังเกตอยู่ตลอดเวลา เผื่อเกิดปัญหาขึ้น จะได้ยื่นมือช่วยเหลือทันการณ์
"คุณชายหกน้อย หากทนไม่ไหวก็ร้องบอก อย่าฝืน!"
"อื้ม!"
เฉินหวยอันกัดฟันแน่น: "ถ้าตอนนี้ยอมแพ้ เงินค่าอาบยานี่ก็ไม่ต้องจ่ายใช่ไหม?"
"เอ่อ... น้ำยาลงไปแล้ว ฤทธิ์ยาก็เริ่มปลดปล่อยออกมา ผ่านไปหลายชั่วยามก็จะกลายเป็นยาหมดสภาพ เพราะฉะนั้นเงินยังต้องจ่ายอยู่!"
"แล้วราคาเท่าไหร่?"
"หนึ่งพันสามร้อยตำลึง!"
"ไม่เป็นไรแล้ว ข้าทนได้!"
เฉินหวยอันตั้งใจจะปีนออกจากถังอาบยา แต่ได้ฟังราคานี้แล้ว ก็เลิกความคิดนั้นทันที
"ข้ามิใช่เสียดายเงิน แต่ไม่อยากทำลายน้ำใจของอาจารย์กับของล้ำค่าเช่นนี้ให้เสียเปล่า!"
เฉินหวยอันสูดหายใจเข้าลึก แล้วเริ่มใช้เคล็ดฝึกปราณ
น้ำยาลุกไหม้เหมือนลาวาเดือดห่อหุ้มร่าง ผิวหนังเขาแตกระแหงเป็นเสี่ยง ๆ ในห้องอบอวลไปด้วยไอเลือดเหม็นคาว ยังพอได้ยินเสียงคำรามก้องต่ำของพยัคฆ์จากกระดูกอย่างเลือนราง
น้ำยาสีแดงฉานซึมผ่านผิวหนังเข้าสู่เส้นเอ็น ราวกับพยัคฆ์ผยองเข้าสู่ขุนเขา ฉีกกระชากสิ่งสกปรกภายในร่าง