อำเภอเฟิงหลิง ทางเหนือของเมือง จวนของจ้าวเชอ
เฉินหวยอันเพิ่งข้ามกำแพงเข้ามา ก็สัมผัสได้ถึงพลังกดดันที่ไม่อาจต้านทาน ดั่งภูเขาไท่ซานทับถมลงมา ทำให้เขาหายใจไม่ออก
"มีคนอื่นอีก? บุ่มบ่ามนัก! น่าจะมาตอนกลางคืน!" เฉินหวยอันตกใจในใจ
ในกระบุงยาด้านหลัง ลั่วอวิ๋นซวงที่กำลังหลับสนิท ก็ลืมตาโพลงขึ้นทันที
"ขั้นทะเลจิตวิญญาณ! ในถิ่นทุรกันดารเช่นนี้ ยังมีคนทะลวงถึงขั้นทะเลจิตวิญญาณได้ ดูท่าพรสวรรค์ไม่ธรรมดา หากอยู่ที่จวนเซียนจงโจว ก็สามารถเทียบชั้นผู้แข็งแกร่งได้ น่าเสียดาย!"
ลั่วอวิ๋นซวงถอนใจในใจ พลางตั้งท่าตื่นตัวขึ้นมา กลิ่นอายของคนนี้ดูไม่เป็นมิตร หากเป็นเมื่อก่อน ผู้แข็งแกร่งระดับนี้ย่อมไม่อยู่ในสายตานาง แต่ตอนนี้ต่างจากวันวาน สถานการณ์บังคับ หากคนๆ นี้ลงมือ แม้นางจะใช้พลังจิตวิญญาณกดดัน ก็ช่วยอะไรได้น้อยนิด!
เฉินหวยอันลังเลเล็กน้อย สุดท้ายก็ฝืนใจเดินไปถึงหน้าประตู
"ท่านจ้าวขอรับ! ข้าน้อยคือเฉินอาหลิว!"
ประตูที่ปิดอยู่เปิดออกเอง เสียงดังสนั่นดังขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว: "เจ้ามาหาเชอเอ๋อมีธุระอะไร?"
"คารวะท่านขอรับ!"
ในกระบุงยาของเฉินหวยอัน มีสมุนไพรรักษาแผลภายนอกที่เตรียมไว้ก่อนแล้วหนึ่งต้น หากในบ้านจ้าวเชอมีคนอื่น ก็จะหยิบออกมา อ้างว่ามาส่งยาให้จ้าวเชอโดยเฉพาะ
แต่เมื่อเขาเห็นชายชราที่นั่งอยู่ในห้อง ใบหน้าเปี่ยมด้วยความเที่ยงธรรม ดวงตาเป็นประกายดุจคบไฟ ราวกับมองทะลุเข้าไปในตัวเขาได้ เขาก็เดาได้ทันทีว่า คนนี้คงเป็นอาจารย์ของจ้าวเชอ นั่นก็คือผู้บัญชาการกองใหญ่แห่งกองบัญชาการปราบปราม!
เดิมทีการปีนกำแพงเข้ามาก็ทำให้อีกฝ่ายรังเกียจอยู่แล้ว หากงัดอุบายกระจอกๆ อย่างนี้มาโกหกอีก กลัวว่าวันหน้าตัวเองในกองบัญชาการปราบปราม คงไม่มีชีวิตที่ดี