ลมหนาวพัดกระโชก ไอเย็นเสียดแทง
เฉินหวยอันที่ยุ่งวุ่นวายตั้งแต่เช้าตรู่เดินเข้ามาในบ้านของตน สะบัดเกล็ดหิมะสีขาวที่เกาะอยู่ตามตัว
หลังจากแช่ตัวยาอาบยาให้ทารกหญิงแล้ว เขาก็เดินทางไปทางเหนือของเมืองเพื่อดำเนินเรื่องเอกสารสิทธิ์ที่อยู่อาศัย อำเภอเฟิงหลิงเป็นอำเภอเล็ก ๆ ระดับล่างสุด แม้แต่ที่ว่าการอำเภออย่างแท้จริงก็ยังไม่มี เรื่องการจดทะเบียนล้วนให้คนตระกูลจ้าวเป็นผู้จัดการ
ทุกปีในช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง ทางการของเขตเจียงหลิงจะส่งคนมาตระกูลจ้าวเพื่อเก็บภาษี หากเงินภาษีไม่ขาดแม้แต่อีแปะเดียว เรื่องอื่น ๆ พวกเขาก็ไม่สนใจใยดี
เมื่อได้เอกสารสิทธิ์มาแล้ว และเพิกถอนทะเบียน 'ครัวเรือนเร่ร่อน' เรียบร้อย ป้ายคนเก็บยาของเขาก็ถูกเปลี่ยนเป็นป้ายเหล็กเล็ก ๆ ของบุตรตระกูลดี ซึ่งจารึกชื่อ รายละเอียดที่ตั้งบ้านพัก และข้อมูลอื่น ๆ ไว้อย่างละเอียด เป็นเครื่องพิสูจน์ตัวตนใหม่ของเขา
เฉินหวยอันยังถือโอกาสแวะไปดูบ้านพักหลังนั้น พบว่าใหญ่กว่าที่คิดไว้ เกือบครึ่งหนึ่งของจวนหลินไป๋หยาง เพียงแต่ทรุดโทรมมาก ไร้สภาพจะอยู่อาศัย หากต้องการย้ายเข้าไปคงต้องใช้เงินไม่น้อยในการซ่อมแซม
ขณะนี้เขายังเป็นหัวหน้าทีมเก็บยา อย่างน้อยสองสามปีนี้ก็คงไม่มีทางย้ายเข้าไปอยู่บ้านของตน จึงยังไม่คิดซ่อมแซม ไว้รอถึงวันที่ย้ายเข้าจริง ๆ ค่อยวางแผนให้ดี
'ดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไรแล้วนะ เจ้าตัวเล็กนี่ แข็งดีจริง!'
'คราวนี้ก็เป็นเพราะข้าสะเพร่าเอง ต่อไปจะยัดอะไรลงกระบุงยาหมดไม่ได้แล้ว!'
เฉินหวยอันมองทารกน้อยอ้วนจ้ำม่ำ หยอกล้ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะไปตรวจสอบสิ่งของที่ค้นได้จากพวกโจรกลุ่มนั้น