"ฮ่าๆ! ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ รสนิยมของเจ้าน้องสามนั่นยังไม่เปลี่ยนเลย!"
ภายในห้องของจ้าวเชอ จ้าวไป๋หู่จ้องมองเฉินหวยอันอย่างร้อนแรง พลันหัวเราะออกมา
หน้าผากของเฉินหวยอันมีเหงื่อเม็ดเท่าเมล็ดถั่วซึมออกมา เขายืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อน
"เมื่อครู่หากเจ้าทรยศเขา ข้าคงลงมือชำระศิษย์ให้ตระกูลเสียแล้ว!"
"ก่อนหน้านี้เคยได้ยินเรื่องเจ้ามาบ้าง คิดว่าเป็นคนฉลาดแกมโกง ไม่คิดว่าจะมีจิตใจเด็ดเดี่ยวเช่นนี้!"
"เรื่องในปีนั้น เจ้าน้องสามไม่ได้ผิด สกุลจ้าว...ก็ไม่ได้ผิด ผิดที่โลกนี้ต่างหาก ใครก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้!"
จ้าวไป๋หู่พึมพำกับตัวเอง ในที่สุดก็ถอนหายใจ หมุนตัวนั่งลงบนเก้าอี้
"รอข้ากลับไป จะสั่งคนของกองบัญชาการปราบปรามทำป้ายนักรบยุทธธงให้เจ้า!"
มีป้ายนักรบยุทธธงแล้ว ก็เป็นคนของกองบัญชาการปราบปรามอย่างแท้จริง ในอำเภอเฟิงหลิงนี้มีอภิสิทธิ์มากมาย แม้แต่สายตรงของสี่ตระกูลใหญ่ก็ยังต้องไว้หน้า
คนที่กองบัญชาการปราบปรามรับเข้ามาเพิ่มเติมครานี้ พวกเขาแค่มีชื่อว่าเคยเข้ากองบัญชาการปราบปราม อย่างมากก็เขียนเอกสารรับรองให้ฉบับหนึ่ง ยังนับว่าเป็นคนของกองบัญชาการปราบปรามแท้จริงไม่ได้
เพื่อให้พวกเขามีความสามารถในการต่อสู้ได้ในเวลาอันสั้น จะใช้วิธีพิเศษ ทำให้ถึงขั้นฝึกร่างหรือขั้นฝึกหนังได้ แต่อายุขัยจะลดลงอย่างมาก คนที่ร่างกายแข็งแรงอาจอยู่ได้อีกห้าหกปี อ่อนแอหน่อยอาจอยู่ได้ไม่ถึงครึ่งปี
ส่วนเฉินหวยอันมีป้ายนักรบยุทธธงแล้ว ย่อมไม่ต้องใช้วิธีเหล่านี้
"ขอบพระคุณท่าน!" เฉินหวยอันคารวะขอบคุณ
จ้าวไป๋หู่ครุ่นคิดอีกครั้ง "กองบัญชาการปราบปรามนี้เจ้าก็ไม่ต้องไปแล้ว!"
"ไม่ต้องไปกองบัญชาการปราบปราม?"
"เจ้ามีพื้นฐานแล้ว แถมเคล็ดวิชายุทธ์ก็ฝึกได้ดี หากเข้ากองบัญชาการปราบปราม ถูกผู้บัญชาการกองใหญ่คนอื่นเห็นจะสงสัยได้ง่าย!"
"เจ้ามีที่พักในเมืองรอบนอกหรือไม่?"