ยามเช้า น้ำค้างบนพื้นดินกลายเป็นน้ำแข็งไปหมดแล้ว
ฤดูหนาว ดูเหมือนเพียงชั่วพริบตาเดียว ก็มาถึงตรงหน้า
“ท่านป้า เมื่อวานที่ไปรับยามา ที่บ้านท่านต้มกินแล้วหรือไม่?”
“ต้มแล้ว! ตอนพวกโจรป่าลงใต้ สามีข้ากำลังหาปลาอยู่ที่แม่น้ำชื่อสุ่ย เรือถูกคลื่นซัดคว่ำ คนเกือบสิ้นชีพ บาดเจ็บไปทั้งตัว!”
“ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
“ก็ประหลาดนัก ตามเหตุผลแล้ว บาดเจ็บหนักเพียงนี้ อย่างน้อยต้องพักฟื้นสามถึงห้าเดือน แต่เมื่อวานได้กินน้ำยาจากโรงยาซื่อหลิน เพียงคืนเดียว ก็ฟื้นคืนได้เจ็ดแปดส่วน วันนี้เช้ายังเดินลงจากเตียงได้แล้ว ต่อให้เป็นยาวิเศษก็ยังไม่วิเศษเท่านี้!”
“จริงหรือไม่? เมื่อวานข้าไปรับยาขับไล่ความหนาว พอดื่มหมดแล้ว ร่างกายก็อบอุ่นตลอด อากาศหนาวถึงเพียงนี้ ใส่เสื้อสำลีตัวเดียวก็ทนไหว!”
“เรื่องนี้มันเป็นอย่างไร? ยาของโรงยาซื่อหลิน เหตุใดถึงวิเศษเพียงนี้?”
“ได้ยินว่าเกี่ยวข้องกับท่านหัวหน้าเฉินที่มาใหม่!”
“ของทีมเก็บยางั้นหรือ? เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเขา?”
“ดูเหมือนจะเติมอะไรบางอย่างลงไป อย่างไรก็ตาม เถ้าแก่ของโรงยาซื่อหลิน คนที่… เป็นคนขี้โรค หลังจากผ่านการดูแลของหัวหน้าเฉิน ก็กลายเป็นมีชีวิตชีวาดุจมังกร ว่ากันว่ากำลังจะรับอนุภรรยาแล้ว!”
“จริงหรือเท็จ? วิเศษถึงเพียงนี้เชียว?”
“ล้วนเป็นข่าวลือทั้งนั้น อาจจะเกินจริงไปบ้าง แต่ข้าว่า ต้องมีความเกี่ยวข้องกันแน่นอน!”
ช่วงก่อนหน้านี้ ทางใต้ของเมืองลือกันเรื่อง ’บุรุษหนุ่มน้ำนม’ ของเฉินหวยอัน แต่นั่นจำกัดอยู่แค่ในวงแคบ ๆ
บัดนี้ เขาแจกจ่ายยาให้ชาวเมืองทั้งเมือง ชื่อเสียงก็นับว่าดังกระฉ่อนอย่างแท้จริง