"เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร?"
ชายชราร่างเล็กนั่งในลานมืดมิด เอ่ยถามเสียงเนิบนาบ
"ไม่ทราบ!" เฉินหวยอันตอบอย่างไม่อ้อมค้อม
"ไม่รู้แม้ฐานะข้า ยังส่งสมุนไพรให้ถึงสองวัน?"
"เพียงเห็นท่านผู้เฒ่าหน้าตาใจดี ทำให้นึกถึงท่านปู่ของข้า จึงคอยดูแลบ้าง!"
ชายชราร่างเล็กยิ้มน้อยๆ ค้ำคันธนูหักพยุงกายลุกช้าๆ แล้วพินิจพิศดูเฉินหวยอันอย่างละเอียด
เขาเดินก้าวกระย่องกระแย่งมาตรงหน้าเฉินหวยอัน เฉินหวยอันพลันตื่นตัวระแวดระวัง ยังไม่ทันได้ขยับตัว มือเหี่ยวย่นดุจกรงเล็บเหยี่ยวของชายชราร่างเล็ก ก็ตวัดจับแขนขวาของเฉินหวยอันไว้ด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ
ท่วงท่าของเขาดุดันยิ่ง ราวกับมีพลังต้านทัพนับหมื่นมิอาจหาญประชิด ต่อให้เฉินหวยอันมีกำลังถึงขั้นฝึกหนัง ก็มิอาจดิ้นหลุดได้เลย
"แข็งแกร่งถึงเพียงนี้?"
เฉินหวยอันใจสะท้านหวาด ชายชราร่างเล็กผู้นี้ดูเหมือนใกล้ดับสูญสิ้นลม แต่คาดไม่ถึงว่าจะแกร่งกล้าผิดธรรมดา
"เป็นเนื้อที่ดี และ...ยังตีรากฐานไว้ดีด้วย!"
"อำเภอเฟิงหลิงนี้ห้ามยุทธ เจ้าเสาะหาวิถีฝึกฝนบำเพ็ญมาได้อย่างไร?"
ชายชราร่างเล็กหรี่ตาจ้องมองเฉินหวยอัน ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกมองทะลุปรุโปร่ง
"การถ่ายทอดให้กันโดยลับ เป็นเรื่องต้องห้าม ผู้น้อยมิอาจบอกกล่าวได้!"
เพิ่งพบหน้าชายชราร่างเล็กเพียงสองครั้ง จะรีบเอาจ้าวเชอออกมาขายย่อมไม่ควร
ชายชราร่างเล็กพยักหน้า ไม่ซักถามต่อ
"ดูออก เจ้าเป็นผู้มีปณิธานแรงกล้า ร่างกายที่หลงเหลือของข้านี้ เคยสังหารโจรปราบขบถ ธนูสายขาดนี้ เคยยิงหมาป่าสวรรค์ รู้เคล็ดวิธีการฝึกฝนอยู่บ้าง หากเจ้ายินยอมคารวะข้าเป็นอาจารย์ ก็พอจะถ่ายทอดให้ได้!"
"ท่านผู้เฒ่า เชิญตามข้าไปเรือนร้อยสมุนไพรด้วย ข้าจะชงชาคารวะท่านเป็นอาจารย์เดี๋ยวนี้!"
"เจ้าเด็กนี่ ยังอ่อนหัดนัก!" ชายชราร่างเล็กยิ้มขมขื่น
"ท่านผู้เฒ่าล้อเล่นอย่างนั้นหรือ?" เฉินหวยอันขมวดคิ้ว