“ไม่ถูก! เมื่อครู่ข้าเห็นชัด ๆ ว่าเขาวิ่งมาทางนี้ ไฉนกลับไร้ร่องรอยพลังแม้แต่น้อย เห็นผีแล้วกระมัง!”
“ความเร็วเขาก็รวดเร็วเกินไปแล้ว! อย่างน้อยต้องถึงขั้นฝึกลมปราณ!”
“มีพลังถึงเพียงนี้ ต้องเป็นคนของกองบัญชาการปราบปรามแน่ หากปล่อยให้หนีไปเล่า จะไม่เปิดเผยร่องรอยพวกเราหรอกหรือ?”
“อย่างมากเขาก็แค่คิดว่าเป็นไส้ศึกของค่ายมังกรดำ พวกเราฆ่าคนไปตั้งร้อยกว่า ก็อยากให้พวกเขารู้ว่าค่ายมังกรดำเคยมาไม่ใช่หรือ?”
“อืม เราถอยก่อนเถิด! ถึงแม้ข้าจะบรรลุขั้นเลือดกลั่นแล้ว แต่ก็มีบาดเจ็บอยู่ ที่แห่งนี้ไม่เหมาะจะอยู่นาน!”
ตรงมุมหนึ่งสุดตรอก เฉินหวยอันใช้เคล็ดสดับเต่า กลั้นลมปราณรวบรวมสมาธิ ซ่อนพลังของตนไว้
“เคล็ดนี้ช่างใช้การได้ดีจริง!”
มองคนพวกนั้นเตรียมถอยห่างออกไป เฉินหวยอันก็ถอนหายใจโล่งอก
“แว้!”
ทันใดนั้น ในกระบุงยาด้านหลังของเฉินหวยอัน ก็มีเสียงร่ำไห้ของทารกน้อยดังขึ้น ก้องกังวานไปทั่วตรอกที่เงียบสงัดผิดปกติ ดังกังวานเป็นพิเศษ
“แย่แล้ว! เจ้าตัวน้อยช่างเลือกเวลาเสียจริง!”
ใจเฉินหวยอันทรุดลง ยังไม่ทันต่อว่าทารกหญิง ร่างก็พุ่งออกไป ห่อกระดาษน้ำมันอยู่ในมือ
เมื่อถูกพบเห็นแล้ว ก็ต้องชิงลงมือก่อน!
เล็งไปที่ผู้บำเพ็ญยุทธ์ขั้นเลือดกลั่นที่แข็งแกร่งที่สุด ใช้แรงลับสะบัดข้อมือโยนห่อกระดาษน้ำมันออกไป ผงขี้ผุกร่อนฟุ้งกระจาย
“ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!”
แขนยกขึ้นเล็กน้อย ศรแขนเสื้อยิงลูกธนูออกไปสามดอกติด ๆ กัน