ราตรีลึก เบื้องหน้าหุบผาจั้งหลง น้ำตกสาดสายสะเทือนดังกึกก้อง
ในป่าทึบอันห่างไกล ร่างคนมากมายเคลื่อนไหว กำลังประชิดเข้ามาอย่างรวดเร็ว
"หลังจากกระโดดลงไป ต้องว่ายน้ำนานเพียงใด?"
เฉินหวยอันยืนเบื้องหลังยายใบ้สาม ในมือถือศรแขนเสื้อที่หลินฟู่ใช้ประจำ
เขาสะพายกระบุงยาไว้สามใบ ในนั้นยังมีทารกหญิงหนึ่งนาง ยากเกินกว่าจะมั่นใจได้ว่าจะอยู่ในน้ำได้นาน
"หากคุ้นเคยหนทางในน้ำ ลมหายใจเข้า-ออกเจ็ดแปดครั้งก็เห็นปากทางแม่น้ำใต้พิภพแล้ว ด้านในเป็นถ้ำน้ำไหลตรงสู่แม่น้ำฝูหลง!"
เฉินหวยอันเหลือบมองทางด้านหลัง แสงจันทร์เยือกเย็น ร่างคนพวกนั้นยิ่งชัดเจน
"ไป!"
เขาไม่ลังเลอีก เอ่ยกับยายใบ้สามพลาง
"ตูม!"
น้ำตกคำรามสนั่น กลบเสียงพวกเขากระโดดน้ำจนสิ้น
เฉินหวยอันโผนร่างกระโจนสู่หุบผาจั้งหลง น้ำในธารเยือกเย็นราวเข็มนับพันทิ่มแทงกระดูก เมื่อลืมตามองเห็นใต้ผิวน้ำสามจั้งมีโพรงหินเปิดอ้าอยู่ กระแสน้ำเชี่ยวกรากฉุดดึงเขาพุ่งเข้าหาปากทางแม่น้ำใต้พิภพ
แม่น้ำใต้พิภพกว้างไม่ถึงจั้งเศษ บนเพดานถ้ำมีหินย้อยห้อยระโยงระยาง ระหว่างนั้นเต็มไปด้วยสาหร่ายพันกันดั่งใยแมงมุม
"ฮู!"
เวลานี้สั้นกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก อาจเพราะหลังจากขั้นฝึกกระดูก เรือนกายประสานสอดคล้องดียิ่งขึ้น
ปีนขึ้นถึงฝั่งแม่น้ำใต้พิภพแล้ว ที่นี่ไม่ถึงกับมืดมิด ผนังถ้ำมีหินฟอสฟอรัสเปล่งแสงริบหรี่ พอมองเห็นสิ่งต่าง ๆ โดยรอบ
สิ่งแรกที่ทำเมื่อขึ้นฝั่งคือ เฉินหวยอันเปิดกระบุงยา ตรวจดูทารกหญิง
"ฮัดชิ่ว!"
"หน...หนาวตายข้าแล้ว! ตามเจ้ามานี่มัน...ซวยเสียจริง..."
ลั่วอวิ๋นซวงหนาวจนทั้งร่างสั่นสะท้าน เฉินหวยอันก็ไม่มีผ้าป่านแห้ง ๆ เลย ก่อนหน้านี้เขาเคยคาดเดาว่าทารกหญิงนี้อาจมีชาติกำเนิดไม่ธรรมดา ไม่ใช่ทารกสามัญ ทว่าต่อให้ไม่สามัญเพียงใด ก็ยังเล็กเกินกว่าจะรับไหว เมื่อถูกน้ำในธารเยือกเย็นเช่นนี้ หากไม่เช็ดให้แห้งโดยเร็ว ติดลมหนาวเข้า แม้แต่เทพเซียนก็ช่วยไม่ได้!
"เสี่ยวลิ่วจื่อ หากเจ้ายังเล่นเช่นนี้อีก จะเล่นเอาชีวิตข้าจริง ๆ แล้วนะ!"
นี่ก็เพราะลั่วอวิ๋นซวงผ่านการแช่น้ำยาฝึกเอ็นและฝึกหนังมาแล้ว หากเป็นนางเมื่อหลายวันก่อน คงทนการทรมานเช่นนี้ไม่ไหว