เฉินหวยอันกำลังมองการจัดวางในลานบ้าน ทหารกองบัญชาการปราบปรามกลุ่มหนึ่งมายืนอยู่หน้าประตู
"พี่เสี่ยวลิ่ว! ข้าเป็นนายธงแห่งเสือขาว จ้าวหมิง!"
คนนำหน้า เฉินหวยอันไม่เคยพบเห็นมาก่อน แต่อีกฝ่ายพอเห็นเขากลับทำเหมือนสหายเก่าที่รู้จักกันมาหลายปี ดูสนิทสนมยิ่ง ลงจากม้าแล้วเดินเข้ามาทักทาย
"คารวะจ้าวผู้บังคับกองธงน้อย!"
ตอนนี้เฉินหวยอันเป็นแค่นักรบยุทธธง ในกองบัญชาการปราบปรามถือว่าเป็นทหารกระจอกตำแหน่งต่ำกว่าผู้บังคับกองธงน้อย
"พี่เสี่ยวลิ่วไม่ต้องเกรงใจเช่นนี้ เรียกข้าว่าเสี่ยวหมิงก็พอ!"
"นี่คือสิ่งที่ท่านผู้บัญชาการเสือขาวสั่งให้พวกเรานำมาส่งให้!" จ้าวหมิงชี้ไปด้านหลัง มีนักรบยุทธธงสิบคนกำลังหามหีบใหญ่เล็กเดินเข้ามาในลาน
"นี่... ผู้บัญชาการเสือขาวให้ข้าหรือ?"
"ถูกต้อง! ท่านผู้บัญชาการเสือขาวกำชับ ต้องส่งถึงมือท่านให้ได้!"
"ลำบากท่านจ้าวผู้บังคับกองธงน้อยแล้ว!" เฉินหวยอันพูดพลางล้วงเงินห้าตำลึงออกมาจากแขนเสื้อ
หากเป็นทหารเฝ้าประตูเมือง แค่ร้อยอีแปะก็ส่งไปได้ คนเฝ้าประตูคฤหาสน์ สองสามร้อยอีแปะก็พอแล้ว แต่อีกฝ่ายเป็นคนของกองบัญชาการปราบปราม ทั้งยังเป็นนายธง หนึ่งสองตำลึงอาจจะยังไม่เข้าตา
"พี่เสี่ยวลิ่ว พวกเราต่อไปก็เป็นสหายร่วมรบ ต้องดูแลซึ่งกันและกัน ไม่ต้องเกรงใจถึงเพียงนี้!"
จ้าวหมิงรีบปฏิเสธ ไม่ยอมรับ
"เช่นนั้นเชิญเข้าบ้านพักเหนื่อยก่อนเถิด!"
"ไม่ล่ะ ไม่ล่ะ ช่วงนี้ต้องลงทะเบียนคนเข้ากองบัญชาการปราบปราม ยุ่งนัก ต้องรีบกลับแล้ว!"