“นกนางแอ่นกลับรัง!”
เรือนร้อยสมุนไพร เรือนเดี่ยวของหัวหน้า ร่างเงาพร่างหนึ่งแวบผ่าน สายลมทรงพลังพัดหิมะบนพื้นจนปลิวว่อนไร้ร่องรอย
“ปัง!”
เฉินหวยอันแปรเปลี่ยนฝ่ามือเป็นคมดาบ ฟาดฟันออกไปฉับพลัน ม้านั่งหินในลานบ้านถูกผ่าเป็นสองซีกในชั่วพริบตา
บัดนี้เขาใช้ท่า“จิกไม้”และ“นกนางแอ่นกลับรัง”ได้คล่องแคล่วดุจแขนขาของตน โดยเฉพาะหลังจากที่รากฐานมั่นคงแล้ว การควบคุมพลังก็ยิ่งแม่นยำกว่าเก่า
เพียงแค่ใช้กำลังลมปราณก็สามารถทุบหินให้แตก และยิงธนูร้อยชั่งได้อย่างยากลำบาก
สำหรับคนทั่วไปแล้ว ธนูหนึ่งชั่งก็นับว่าเป็นธนูที่แข็งแกร่งมากแล้ว องครักษ์ทั่วไปที่ไม่ใช่สังกัดกองบัญชาการปราบปราม ล้วนแต่ใช้ธนูประมาณเจ็ดโต่ว
“เจ้าเสี่ยวลิ่วจื่อนี่พัฒนาได้รวดเร็วยิ่งนัก และวิชา《ปราณนกนางแอ่นลอดป่า》อะไรนี่ เมื่อดูเผิน ๆ ไร้สาระสิ้นดี แต่เมื่อพินิจพิเคราะห์อย่างละเอียดแล้ว แท้จริงแฝงด้วยเคล็ดลับมากมาย น่าเสียดายตาเฒ่าน้อยนั่นจริง ๆ มาเกิดในถิ่นทุรกันดารป่าเถื่อนเช่นนี้ หากอยู่ที่จวนเซียนจงโจวของข้า ต้องได้เป็นอัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่ไร้เทียมทานเป็นแน่ ดินแดนกระจอกงอกง่อยนี่ ฝังกลบผู้มีความสามารถไปมากมายเพียงใด!”
“รอให้ข้ากลับคืนพลังได้ระดับหนึ่ง จำเป็นต้องพาเสี่ยวลิ่วจื่อออกไปจากที่นี่ ที่นี่ไม่เหมาะแก่การฝึกฝน!”
“อ๊ะ อ๊ะ ยา ยา……”
ลั่วอวิ๋นซวงพยายามเอ่ยปาก แต่กลับเปล่งเสียงได้เพียงอ้อแอ้เท่านั้น เฉินหวยอันเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก อุ้มนางลั่วอวิ๋นซวงขึ้นมา
“เจ้าเด็กน้อย หิวเร็วนักเชียวรึ?”
“เหมิงเหมิง รอให้พ้นปีใหม่นี้ไป ข้าจะหาทางไปเอาน้ำนมอสูรที่ดีกว่าเดิมมาให้เจ้า!”
เฉินหวยอันเอ็นดู บีบแก้มของลั่วอวิ๋นซวงอย่างหมั่นเขี้ยว