“ขอบคุณคุณหนูเจ็ดที่ใจกว้าง หากวันหน้ามีเรื่องให้ข้าเฉินอาหลิวช่วย เหล่าได้โปรดสั่งการมา!”
“เงินเล็กน้อยเท่านั้นเจ้าค่ะ แต่ข้ามีเรื่องหนึ่ง อยากขอให้เจ้าช่วย!”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่หรูเยวี่ย เฉินหวยอันก็รู้สึกยินดีขึ้นมา หลังจากนั้นไม่นานเขาก็คิดหาวิธีเข้าใกล้ตระกูลหลี่มาตลอด แต่ก็ไม่มีช่องทางเลย ตอนนี้ได้สานสัมพันธ์กับคุณหนูเจ็ดแห่งตระกูลหลี่แล้ว หากวันหน้าจะสืบเรื่องอาจารย์หญิง ก็คงจะสะดวกขึ้นมาก
“คุณหนูเจ็ดเชิญพูดเถอะ!”
“ปีก่อนมารดาของข้าป่วยเป็นหวัด หาหมอมาหลายคนก็ไม่หาย รักษามานานอาการก็ไม่ดีขึ้น ตอนนี้นอนติดเตียงมาครึ่งปีกว่าแล้ว ก่อนหน้านี้เจ้ารักษาโรคเก่าของพี่ชายได้ บางทีอาจจะรักษาอาการป่วยของมารดาข้าได้เช่นกัน!”
“การรักษาโรคต้องอาศัยการตรวจวินิจฉัยทั้งสี่ ข้าต้องพบผู้ป่วยก่อนถึงจะตัดสินได้ว่าจะรักษาได้หรือไม่” เฉินหวยอันตอบ
“เจ้ายังไม่มีป้ายอนุญาตรักษาโรคสินะ?”
ในอำเภอเฟิงหลิง คนเก็บสมุนไพรต้องมีป้ายเก็บสมุนไพร คนตัดฟืนต้องมีป้ายตัดฟืน เฉินหวยอันอยู่ที่โรงยาซื่อหลิน ไม่มีป้ายรักษาโรค แต่ในฐานะที่เป็นคนของตระกูลหลิน ทำงานให้กับนายจ้างก็เป็นเรื่องถูกต้องตามครรลอง ตราบใดที่ไม่แอบไปรักษาคนนอก ก็ไม่ถือว่าผิดกฎ
“ไม่มี!” เฉินหวยอันส่ายหน้า
“อย่างนี้ก็ลำบากสิ เจ้าเป็นคนแซ่ต่าง แล้วยังไม่มีคุณสมบัติรักษาโรค จะพาเจ้าเข้าตระกูลหลี่ได้อย่างไร?” หลี่หรูเยวี่ยขมวดคิ้วงาม
“คุณนายมีอาการอย่างไรบ้าง?”
“กลัวหนาว มือเท้าเย็น หมอบอกว่าชีพจรอ่อนจนแทบจะหายไป…” หลี่หรูเยวี่ยกล่าวอย่างละเอียด