หน้าหุบผาจั้งหลง งูยักษ์ที่เพิ่งทะลวงสู่ขั้นสมบูรณ์ผีร้าย กำลังคิดจะหาอาหารเพิ่มเติมใส่ท้อง ยังไม่ทันได้อ้าปาก หอกยาวเล่มหนึ่งก็พุ่งทะยานฟ้าฝ่ามา
จ้าวเชอสวมเกราะศึกจันทราแพรวพราว ผ้าคลุมสีหิมะปักลายมังกรสวรรค์ไหมทอง พลิ้วสะบัดดั่งคลื่นเมื่อย่างกายเคลื่อนไหว นัยน์ตาเยียบเย็นดุจดาวเหมันต์สาดส่องวสันต์ สันจมูกโด่งห้อยดั่งกระเปาะน้ำดีฝ่าสายลม ในมือถือหอกเงินเกล็ดมังกรทลายค่าย ยาวหนึ่งจ้างสองชุ่น
งูยักษ์สะบัดหางฟาดพันชั่ง ต้นไม้ใหญ่หักโค่นราวเศษหญ้า
จ้าวเชอตวัดหอกเงินกลายเป็นลำแสงฟาดฟันลง คมหอกผ่านไป หัวงูยักษ์หลุดจากลำตัวสามจ้าง เลือดพุ่งจากคอขาดสูงกว่าจ้าง
เมื่อเขาร่วงลงยืน ปากหอกชี้ลงสู่บึงเลือด พู่หอกไม่เปื้อนเลือดแม้แต่น้อย
ต่อจากนั้น หอกยาวผ่าหัวงูออก หยิบเนี่ยวต้านสัตว์อสูรออกมาหนึ่งก้อน
“โครตอวดเก่งเลย!”
เฉินหวยอันอุทานในใจ ไม่รู้เมื่อใดตนจะมีฝีมือเช่นนี้บ้าง
“สือโหจื่อ พวกเราลงไปกัน!”
เฉินหวยอันเอ่ยขึ้น มือเดียวหิ้วหัวไหล่หัวซานหลาง ไต่ตามเชือกลงสู่พื้นอย่างรวดเร็ว
ผ่านมาหนึ่งวันหนึ่งคืน หัวซานหลางหมดเรี่ยวแรงสิ้นเชิง หากไม่มีความช่วยเหลือจากเฉินหวยอัน คงไม่มีทางลงมาได้
ถึงพื้น จ้าวเชอสาวเท้าก้าวเข้ามา
“เจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม?”
“ไม่!” เฉินหวยอันส่ายหัว
“ที่นี่ไม่เหมาะพักอยู่นาน ข้าคุ้มกันพวกเจ้าไปที่ริมแม่น้ำ!”
คนอื่นราวกับเสียขวัญ เฉินหวยอันมองไป “ให้พวกเขาพักฟื้นกำลังก่อน ข้ารู้เส้นทางลับสายหนึ่ง สามารถทะลุถึงริมแม่น้ำ!”