"โอสถเม็ดนี้... หลอมถูกต้องหรือไม่?"
เฉินหวยอันมองดูก้อนยาสีดำสนิทในมือ
โอสถสำหรับผู้ฝึกยุทธ์เหล่านั้น ล้วนต้องใช้กรรมวิธีพิเศษในการหลอม ต้องควบคุมไฟและปริมาณสมุนไพรอย่างแม่นยำ มิฉะนั้นจะเสียแรงเปล่า ได้เพียงตำรับโอสถที่ไร้ค่า
ทว่ายาฝึกลมปราณของเฉินหวยอันยังไม่เข้าขั้น แค่มีวัตถุดิบ ผู้คนส่วนใหญ่ก็หลอมได้
นำหญ้าหนวดมังกรผสมกับสมุนไพรเสริม ปั้นเป็นก้อนขนาดหัวแม่มือ วางบนหม้อดินเผาก้นแตก แหวกกิ่งไม้ใบหญ้าสุมไฟอยู่เบื้องล่าง พลิกโอสถบนหม้อดินไปมา รอจนผิวมีลายเลือดดั่งใยแมงมุมก็ดับไฟ
ในอำเภอเฟิงหลิง ที่กองบัญชาการปราบปราม มีผู้ซื้อสมุนไพรราคาแพงแล้วหลอมยาตามตำราเก่า กินจนตัวเองตายนับไม่ถ้วน
ก่อนหน้านี้ ตอนเรียนเคล็ดวิชายุทธ์กับชายชรา ก็เคยได้ยินเขาพูดถึงสหายในกองบัญชาการปราบปรามผู้หนึ่ง ร่ำเรียนแพทย์ด้วยตนเอง พอสำเร็จบ้างจึงแต่งตำรับดีขึ้นมา กินแล้วก็ตาย
"พวกนี้เป็นสมุนไพรวิญญาณอายุหลายปี บำรุงร่างกาย อายุยืนยาว ต่อให้วิธีหลอมคลาดเคลื่อนไปบ้าง ก็คงไม่ถึงกับกินจนข้าตายหรอกกระมัง?" เฉินหวยอันพึมพำ
ลั่วอวิ๋นซวงบนแผ่นศิลาเขียวหลับไปตื่นหนึ่ง ขณะตื่นก็เห็นเฉินหวยอันหยิบโอสถที่เพิ่งหลอมเสร็จขึ้นมา
"ของพรรค์นี้ กินไม่ตายหรอก แต่เจ้าหลอมอะไรออกมา? คนไม่รู้คงนึกว่าไปเก็บขี้หนูมาจากไหน! ท่องยุทธจักรจงโจวมากว่ายี่สิบปี ข้าไม่เคยเห็นผู้ใดหลอมโอสถหน้าตาได้เช่นนี้!"
ลั่วอวิ๋นซวงอดบ่นในใจไม่ได้
ในจงโจว ในหมู่ผู้บำเพ็ญมีอาชีพหลอมโอสถให้ผู้อื่นโดยเฉพาะ เรียกว่าปรมาจารย์โอสถ
ลั่วอวิ๋นซวงมีอาจารย์ห้าท่าน หนึ่งในนั้นได้รับสมัญญานามเป็นเทพโอสถ ปรมาจารย์โอสถที่แข็งแกร่งที่สุดในจงโจว ส่วนลั่วอวิ๋นซวงก็ถือว่าประสบผลสำเร็จอยู่บ้างในด้านโอสถ เมื่อเห็นเฉินหวยอันหลอมโอสถเช่นนี้ออกมา รู้สึกว่าไม่อาจทนดูได้
"เหมิงเหมิง เจ้าว่าโอสถนี่กินได้ไหม?" เฉินหวยอันถือโอสถมาจ่อตรงหน้าลั่วอวิ๋นซวง
"เอาไปให้พ้น! อย่ามาทำให้ข้าคลื่นไส้!" ลั่วอวิ๋นซวงหลับตาลง
"จะนอนอีกแล้วหรือ?"
เฉินหวยอันขมวดคิ้ว สุดท้ายก็ตัดสินใจเสี่ยงลอง