ชายชราร่างเล็กคนนี้ไร้พลังยุทธ์มานานแล้ว แต่เมื่อครั้งยังเป็นอัจฉริยะที่เกริกก้อง สกุลจ้าวจึงส่งคนมาติดตามเฝ้าดูอยู่นานกว่ายี่สิบปี จนกระทั่งช่วงนี้เองที่เริ่มผ่อนคลายลงบ้าง
อีกทั้งคนจากค่ายมังกรดำก็เข้าโจมตีอำเภอ ทำให้กำลังคนขาดแคลน องครักษ์ลับที่คอยจับตาดูชายชราก็เลยถูกถอนกำลังออกไป
อย่างไรก็ตาม เขาเป็นคนสกุลจ้าวสายตรง แม้เจ้าบ้านอยากให้เขาตายไปตามยถากรรม แต่ก็ยังมีอีกคนที่เห็นว่าเรื่องนี้เป็นเสี้ยนหนาม กำจัดเสียให้สิ้นเรื่องจะดีกว่า
พอถึงยามดึก พวกกุลีที่ริมฝั่งยังคงขนย้ายหินกันอยู่ หัวหน้ากรรมกรหลายคนมาถึงหลุมฝังศพคนตาย ยกคบไฟส่องดูในหลุมแวบหนึ่ง มองไม่ค่อยชัดนัก
"ข้าตรวจดูหมดแล้ว ตายแน่ รีบเผาให้เสร็จ ๆ ไปเถอะ ที่นี่อัปมงคลนัก!" หัวหน้ากรรมกรคนหนึ่งเร่ง
คนอื่น ๆ ก็เห็นว่ามีเหตุผล จึงจุดไฟเผาขึ้นมาพรึบเดียว
เฉินหวยอันสวมชุดราตรี ยืนดูอยู่ในป่าไกลออกไปเนิ่นนาน ก่อนจะแบก "ศพ" ของชายชรา แล้วหายเข้าไปในความมืด
เพิ่งผ่านรุ่งอรุณ เฉินหวยอันมาถึงประตูเมืองด้านตะวันออก มีคนขับรถสามคนตามหลังมา พาล่อสามเล่ม
"ท่านลิ่ว เช้าปานนี้ จะออกไปนอกเมืองหรือ?"
"อืม หน้าหนาวคราวนี้ หลายสิบปีไม่เคยเจอ ข้าอยากกลับไปดูที่หมู่บ้านตระกูลเฉินหน่อย!"
"ขนของมาตั้งมากมาย? จะไปหาเฉินเอ้อร์โกวหรือ?"
"อืม ก็ไม่ได้เจอกันเสียนาน อยากไปดูว่าเป็นอย่างไรบ้าง!" เฉินหวยอันยิ้มพลางพยักหน้า
"ได้ งั้นก็รีบไปรีบกลับนะขอรับ!"
"เกวียนนี้ยังไม่ได้ตรวจเลยนะ?"
"เกวียนของท่านลิ่ว จะมีอะไรให้ต้องตรวจ ไปเถอะ! ฟ้าครึ้มอย่างนี้เดี๋ยวหิมะก็ตกหนักอีก ท่านลิ่วรีบกลับเข้าเมืองแต่เนิ่น ๆ เถอะขอรับ!"