“ท่านเฉินลิ่วเหยียมาแล้ว!”
“ท่านเสียง กลับมาแซวข้าอีกแล้ว ท่านนี่ทำให้ข้าอายุสั้นลงหรือไม่?”
หน้าโรงยาซื่อหลินที่ตลาดใต้ เฉินหวยอันเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
“นี่... ข้าไม่กล้าหรอก ตอนนี้ท่านเป็นคนโปรดต่อหน้าท่านเจ้าสำนัก ข้าจะกล้าแซวได้อย่างไร?”
ใบหน้าหลินเสียงดูตื่นตระหนก
ในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน คนเร่ร่อนที่ยากจนแม้แต่ข้าวยังไม่มีกินคนนี้ กลับกลายเป็นหัวหน้าทีมเก็บยาของตระกูลหลิน เป็นคนโปรดของหลินไป๋หยางเจ้าสำนัก และยังมีท่านเจ้าขุนข้างบนอีกไม่น้อยที่เชิญเขาไปตรวจรักษาอาการป่วย
หลินเสียงไม่กล้าคิดรับเฉินหวยอันเป็นบุตรบุญธรรมอีกต่อไป แม้แต่ความคิดริษยาก็ไม่กล้ามี
“ข้ามาเอาสมุนไพรหน่อย เจ้าคำนวณราคาให้ข้าหน่อย!”
เฉินหวยอันยื่นแผ่นกระดาษส่งให้หลินเสียง
“พวกนี้ไม่แพง ข้าจะไปหยิบให้ท่านเดี๋ยวนี้!”
หลินเสียงดูใบสั่งยาคราหนึ่ง แล้วรีบไปจัดยา
“ราคาเท่าไหร่?”
“ไม่ใช่ยาหายากอะไร ท่าน... อาหลิว ท่านเอาไปเลยเถิด!”
“นี่ของร้านท่านเจ้าสำนัก ไม่ใช่ของเราส่วนตัวนะ!”
“จริงเช่นนั้น จริงเช่นนั้น ข้าจะออกเงินให้ท่านเดี๋ยวนี้!” หลินเสียงรีบกล่าว
เฉินหวยอันมองซองยาที่ห่อแล้ว ประมาณหนึ่งตำลึงกว่า จึงวางเงินสองตำลึงบนเคาน์เตอร์ตามสบาย
“อาหลิว ไม่... ไม่มากขนาดนี้...”
หลินเสียงยังไม่ทันวิ่งตาม เฉินหวยอันก็สวมหมวกขนสัตว์ ยกยาสมุนไพร แล้วเดินเร็วจากไป
……
คืนเดียว หิมะตกหนักจนท่วมข้อเท้า ผู้คนตามตรอกซอกซอยดูเหมือนน้อยลงไปมาก