อำเภอชื่อเทียนมีห้าเขตสามสิบห้าอำเภอ พื้นที่ส่วนใหญ่ร้อนดั่งฤดูร้อนตลอดปี
มีเพียงอำเภอเฟิงหลิงที่พิงภูเขาฝูหลงเท่านั้น ที่มีสี่ฤดูชัดเจน โดยเฉพาะเมื่อถึงฤดูหนาว บางครั้งยังหนาวเหน็บถึงขั้นหนาวจัด
ในฤดูหนาว ภูเขาฝูหลงจะมีหิมะท่วมขุนเขา น้ำแข็งหนาถึงสามฉื่อ
จากประสบการณ์แต่ก่อนมา ยิ่งฤดูร้อนร้อนมากเท่าใด ฤดูหนาวก็ยิ่งหนาวเย็นมากขึ้นเท่านั้น
ปีนี้ฤดูร้อนของอำเภอเฟิงหลิง ไม่นับชาวบ้านที่ตายเพราะความร้อน เพียงแค่วัวม้าสัตว์ใช้งาน ก็ตายไปหลายพัน
ดังนั้น หลินไป๋หยางจึงกล่าวกับเฉินหวยอันว่า นี่จะเป็นฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ
พอลิบตงเพิ่งผ่านพ้น กระแสความหนาวระลอกหนึ่งก็พัดมาจากภูเขาฝูหลง ปกคลุมทั่วทั้งอำเภอเฟิงหลิง
แม้ว่าเฉินหวยอันจะถึงขั้นฝึกหนังแล้ว ก็ยังสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บนี้ ต้องห่อหุ้มเสื้อผ้าสองชั้นจึงออกจากบ้าน ในกระบุงยาที่แบกไว้ด้านหลัง ยัดสำลีจนเต็ม เด็กทารกถูกคั่นไว้ตรงกลาง โผล่มาเพียงหัวเล็กๆ
“อึก!”
“โชคดีที่ข้าก็ถึงขั้นฝึกร่างแล้ว มิเช่นนั้นเจ้าพวกนี้บีบข้าตายแน่!”
“เจ้าหากมีเด็กในภายภาคหน้า ต้องถูกเจ้าเล่นตายเป็นแน่!”
เนื่องจากช่วงเวลานี้ นมสัตว์ที่ไม่ได้จำกัดปริมาณ ร่างกายของลั่วอวิ๋นซวงเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ปัญหาเดียวคือ คุณภาพของนมสัตว์นั้นต่ำเกินไป
ลั่วอวิ๋นซวงก็รู้ดีว่า นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดที่เฉินหวยอันสามารถหาได้ตามกำลัง
สภาพตอนนี้ดีกว่าสมัยก่อนที่แม้แต่ขนมปังกรอบยังไม่อิ่มท้องมากแล้ว ในใจช่วงนี้ก็ไม่ค่อยพร่ำบ่น
นางพบว่า การติดตามเฉินหวยอันก็มีข้อดีบ้าง อย่างน้อยเมื่อเริ่มฝึกตนในภายภาคหน้า ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องยาพื้นฐานที่สุด นางสามารถทะลวงสู่ขั้นเลือดกลั่นได้อย่างราบรื่น
และเมื่อมีพลังขั้นเลือดกลั่น ก็สามารถออกจากที่กันดารแห่งนี้ได้ ตามความทรงจำไปเสาะหาวาสนา ไม่นานก็จะกลับสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง เมื่อถึงเวลาสังหารกลับคืนสู่จวนเซียนจงโจว ชิงทุกสิ่งของตนคืนมา พลอยช่วยเหลือเจ้าเสี่ยวลิ่วจื่อนี่ด้วย...