“แม้เจ้าจะเป็นหัวหน้าทีมเก็บยา แต่จะเอาสมุนไพรล้ำค่าเหล่านี้มาให้ข้าตลอดก็ไม่เหมาะ หากเรื่องแดงขึ้นมา จะไม่เป็นการทำลายอนาคตตนเองหรือ?”
แรกเริ่ม เดิมทีชายชราร่างเล็กก็มิได้รู้สึกผูกพันกับเฉินหวยอันอันใด เป็นเพียงการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์กันเปล่า ๆ
ทว่าใจคนมิใช่ไม้ ครั้นได้อยู่ด้วยกันนานเข้า ชายชรากลับยิ่งเอ็นดูศิษย์ราคาถูกผู้นี้มากขึ้นเรื่อย ๆ
ยามปกติ เฉินหวยอันรู้จักกะเกณฑ์คำพูดพอเหมาะพอเจาะ หมั่นหยิบยาสมุนไพรมาให้เนือง ๆ เพียงต้นเดียวก็อายุสิบกว่าปี ราคาเริ่มต้นก็หลายตำลึงแล้ว
ต่อให้ชายชราเคยเป็นบุตรหลานตระกูลใหญ่ กินอยู่อย่างหรูหรา ก็ยังไม่อาจผลาญของเช่นนี้ได้อย่างไม่ไยดี
ทว่า สำหรับเฉินหวยอัน ทั้งหมดนี้เป็นเพียงเรื่องจิ๊บจ๊อย
ในรอบครึ่งเดือน เขายังเคยรักษาโรคให้ขุนนางผู้มั่งคั่งมาไม่น้อย ได้สัมผัสสมุนไพรมากขึ้นเรื่อย ๆ ก็ถือโอกาสนำติดตัวเข้าไปใน “ถ้ำสวรรค์” ไปปลูกไว้ในสวนวิญญาณ ใช้เวลาไม่นานก็เพาะพันธุ์ออกมาได้กว่าสิบต้น ส่งคืนไปต้นหนึ่ง ที่เหลือก็ตกเป็นของตนทั้งหมด
เพียงแต่ ต้นที่ส่งคืนไปนั้น คุมอายุยาได้ยากสักหน่อย ต่อให้อายุเท่าเดิม ฤทธิ์ยาก็เพิ่มขึ้นมหาศาล
ล้วนเล่าลือกันว่า เฉินหวยอันมีวิชา “รังสรรค์ปาฏิหาริย์” ถึงขั้นว่า ทั้งที่ฝีมือแพทย์มิได้ล้ำเลิศ แต่ด้วยสมุนไพรฤทธิ์แรง ก็ยังรักษาโรคเรื้อรังของผู้คนได้ไม่น้อย ใครต่อใครจึงพากันเข้าใจว่าเป็นเพราะเขามีฝีมือแพทย์เป็นเลิศ
ใบสั่งยาของเฉินหวยอันเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา หมอเหล่านั้นพากันค้นคว้าอยู่นาน แต่ใช้ใบสั่งเดียวกันรักษาคนกลับไม่ได้ผลดีเท่า
ส่วนคำอธิบายของเฉินหวยอันคือ ยาต้มเป็นเพียงส่วนหนึ่ง วิชาเข็มทมิฬของเขาต่างหากที่เป็นหัวใจสำคัญที่สุด