ตลาดเนื้อ ทางตะวันตกของเมือง
หลี่เฉิงล่างพัดคลี่ สาวเท้าก้าวย่างอย่างอาจหาญ มาหยุดที่หน้าโกดังเก็บซากพยัคฆ์ดำ
“คุณชายหก มาแล้วหรือขอรับ!”
หลี่ฝูเห็นหลี่เฉิงล่าง ก็รีบโค้งตัวเข้าไปหา
“ฮ่าฮ่า! ท่านผู้บังคับกองธงน้อยเฉิน ไม่ได้พบพักหนึ่ง ข้าแทบจำไม่ได้แล้ว!” หลี่เฉิงล่างหันไปมองเฉินหวยอัน
“คารวะคุณชายหก!”
เฉินหวยอันพยักหน้า ชายตรงหน้าคือบุตรชายลำดับหกสายตรงของตระกูลหลี่ หลี่เฉิงล่าง!
“ของพวกนี้ ห่อให้ผู้บังคับกองธงน้อยเฉินอย่างดี หากมีสิ่งใดขาดตกบกพร่อง โทษหนักอภัยไม่พึง! อ้อ ข้าจำได้ว่าในร่างพยัคฆ์ดำยังมีเนี่ยวต้านสัตว์อสูรอยู่หนึ่งเม็ด ห่อมาด้วย ถือเป็นของขวัญที่ข้าให้แก่ผู้บังคับกองธงน้อยเฉิน!”
“นี่... ของขวัญชิ้นนี้ล้ำค่าเกินไป ข้าไม่กล้ารับ!” เฉินหวยอันรีบปฏิเสธอย่างเกรงใจ
“คราโน้น เจ้ารักษาโรคข้าหาย ยังหาเวลาไม่ได้ตอบแทน ได้ยินน้องเล็กบอก เมื่อไม่กี่วันก่อนเจ้ายังรักษาโรคเก่าของภรรยารองซุน ข้าย่อมต้องขอบคุณให้สมเกียรติ!”
เนี่ยวต้านสัตว์อสูรนั้นหายาก แม้จะเป็นของปิศาจภูตพราย ก็มีค่าถึงหลายร้อยตำลึงเงิน กระดูกพยัคฆ์ดำและเอ็นพยัคฆ์ดำเมื่อครู่ก็สี่ร้อยตำลึงแล้ว หากรวมกับเนี่ยวต้านสัตว์อสูรด้วยก็เกือบพันตำลึงเงิน
บนฟ้าไม่มีทางหล่นขนมเปี๊ยะมาให้เปล่า ต่อให้หล่น ก็คือกับดัก
แม้เฉินหวยอันจะเคยรักษาโรคให้หลี่เฉิงล่าง แต่ตอนนั้นก็เป็นแค่คำขอบคุณทางวาจา อาจเป็นเพราะเฉินหวยอันได้เป็นศิษย์สายตรงของจ้าวไป๋หู่ จึงได้เพียงแค่รักษาหน้าไว้ ยังไม่ถึงขั้นควรค่าพอจะเอาของล้ำค่าเช่นนี้มาผูกมิตร
“หากท่านผู้บังคับกองธงน้อยเฉินให้เกียรติ เราไปหอคัดหอมดื่มน้ำชากันสักครู่ดีหรือไม่?” หลี่เฉิงล่างเสนอ
อำเภอเฟิงหลิงมีสถานเริงรมย์ใหญ่สี่แห่ง หอคัดหอมเป็นหนึ่งในนั้น เฉินหวยอันยังไม่เคยไปมาก่อน
เพิ่งมอบของค่าสี่ร้อยตำลึงให้ตน ทั้งยังมีเนี่ยวต้านสัตว์อสูรอีกหนึ่งเม็ด หากยังปฏิเสธ ก็ออกจะไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเกินไป
นอกจากนี้ เฉินหวยอันก็อยากติดตามผู้คนชั้นสูงพวกนี้ออกไปเปิดหูเปิดตาดูโลกบ้าง
“เกรงใจเหลือเกิน ขอทำตามคำเชิญ!” เฉินหวยอันตอบรับ
“ฮ่าฮ่า! ดี ท่านผู้บังคับกองธงน้อยเฉิน ตามข้ามา!”