ภายในหอคัดหอม เฉินหวยอันแบกกระบุงยาเดินออกจากห้องส่วนตัว หน้าประตูมีชายชราผู้หนึ่งยืนอยู่ เป็นขั้นเข้าญาณขั้นสมบูรณ์
“ใต้เท้าผู้บังคับกองธงน้อย ผู้น้อยขออภัยด้วย!”
ยังไม่ทันที่เฉินหวยอันจะตอบสนอง ชายชราก็จับมือของเฉินหวยอันขึ้นมา วางสองนิ้วลงบนชีพจรของเฉินหวยอัน
“วางยาพิษแล้วจริง!”
ชายชราปล่อยมือ ลูบเครา แล้วยิ้มร่าพูดกับเฉินหวยอันว่า “ท่านเฉินผู้บังคับกองธงน้อย เชิญตามสบาย!”
เฉินหวยอันไม่สนใจ ก้าวลงบันไดช้าๆ เดินออกจากหอคัดหอม
“แน่ใจรึ?” หลี่เฉิงล่างเปลี่ยนไปยังห้องส่วนตัวอีกห้อง ถอดเสื้อผ้าออกแล้ว ได้ยินเสียงฝีเท้าด้านนอกก็ถามขึ้น
“เรียนนายท่าน ข้าน้อยตรวจชีพจรแล้ว พิษฝังลึกถึงไขกระดูก!” ชายชราตอบอย่างนอบน้อมอยู่นอกประตู
“เช่นนั้นก็ดี แม้เขาจะดื่มต่อหน้าข้า แต่คนผู้นี้ระแวดระวังนัก ข้ายังกังวลว่าจะเกิดข้อผิดพลาด!”
“นายท่าน คนพวกนั้นพอผ่านปีใหม่ไปแล้วก็จะสามารถ...”
“พึ่งใครก็ไม่สู้พึ่งตนเอง หากพวกมันมีปัญญาพังอำเภอเฟิงหลิงจริง ป่านนี้ก็บุกเข้ามาแล้ว ในอำเภอเฟิงหลิงนี้ ตราบใดที่ห้ากองธงใหญ่ยังไม่ตาย ฟ้าก็ถล่มไม่ลง!”
“พอเถิด เจ้าเฝ้าอยู่ด้านนอก! ข้าจะฝึกพลังแล้ว!”
......
ลมหนาวหวีดหวิว ครึ่งยามก่อนหน้านี้ยังมีแดดเจิดจ้า บัดนี้เมฆดำบดบังตะวัน ดูเหมือนจะหิมะตกอีกแล้ว
เฉินหวยอันไม่ได้ไปที่อื่นอีก มุ่งหน้ากลับกองบัญชาการปราบปรามทันที ถึงหน้าประตู คนรับใช้ของตระกูลหลี่มายืนรออยู่ห่างจากกองบัญชาการปราบปรามสามถึงห้าจั้งเป็นเวลานานแล้ว
หีบเงินหกหีบ กระดูกพยัคฆ์ดำสองท่อน เลือดพยัคฆ์ดำเกือบครึ่งถัง และยังมีกล่องใส่เอ็นพยัคฆ์ดำอีกหนึ่งชิ้น
เฉินหวยอันให้คนในกองบัญชาการปราบปรามรับของเหล่านี้ ย้ายไปยังที่พักของตน กระดูกพยัคฆ์ดำนั่นให้เหล่าเปียวไปบำรุงร่างกาย
กลับถึงห้อง เฉินหวยอันรีบปิดประตูห้อง สีหน้ากลายเป็นเขียวคล้ำ
รีบกินโอสถอีกสองสามเม็ด จึงค่อยยังชั่ว
เฉินหวยอันตามหลี่เฉิงล่างไป ยังไม่ทันเข้าหอคัดหอมก็เริ่มระวังตัวแล้ว
กระทั่งหลี่เฉิงล่างให้เขาดื่มชาก่อนค่อยพูด ก็รู้สึกว่าชาถ้วยนี้ต้องมีปัญหาแน่ จึงไม่ได้ดื่มจริงๆ ใช้แขนเสื้อบังไว้ แล้วเทใส่แขนเสื้อหมด