"ขั้นเลือดกลั่น? เป็นคนของกองบัญชาการปราบปรามหรือ? ไม่ใช่! ดูแล้วก็ไม่เหมือนคนท้องถิ่น!"
เฉินหวยอันกัดแผ่นน้ำตาลวาดรูป กร้วมๆ เคี้ยวไป ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามีลมปราณของบางคนรอบข้างผิดปกติ
ในเขตเจียงหลิง ขอเพียงมีพลังถึงขั้นฝึกลมปราณ ก็สามารถขึ้นทะเบียนเป็นผู้บำเพ็ญยุทธ์ แม้จะตกเป็นบ่าวทาสก็สามารถได้อิสรภาพคืนมา หลังจากนั้นจะเดินทางไปมาในเจ็ดอำเภอได้อย่างไม่มีอุปสรรค
เพียงแต่อำเภอเฟิงหลิงนี้มีปราณวิญญาณเบาบาง ผู้บำเพ็ญยุทธ์เหล่านั้นแทบไม่เคยมาที่นี่ อีกทั้งยังมีกฎว่าผู้ที่อยู่เหนือขั้นฝึกลมปราณขึ้นไปสามารถย้ายออกจากอำเภอได้ แต่แต่ละพื้นที่มี "แวดวง" ของตนเอง คนนอกที่เข้ามาส่วนใหญ่จะถูกกีดกัน ดังนั้นผู้บำเพ็ญยุทธ์ในอำเภอเฟิงหลิงจึงน้อยนักที่จะย้ายออกไป
ผู้ที่เที่ยวตระเวนไปทั่วอำเภอต่างๆ อย่างแท้จริง นอกจากพ่อค้าที่นั่งร้านค้าขายแล้ว ก็ยังมีนักรบดาบหรือผู้คุ้มกันสินค้าที่คอยอารักขาระหว่างทาง
เฉินหวยอันใช้หางตากวาดมองคนพวกนั้น ดูไม่เหมือนพ่อค้า ไม่เหมือนนักรบดาบ แถมยังเปลี่ยนมาใส่เครื่องแต่งกายของอำเภอเฟิงหลิง คนทั่วไปไม่มีทางพบความผิดปกติได้
"เฉินหัวหน้า เฉินหัวหน้า!"
เฉินหวยอันกำลังครุ่นคิด จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงคุ้นหูดังมาจากด้านหลัง
"สือโหจื่อ?"
เฉินหวยอันหันไปมอง หัวซานหลางมาถึงตรงหน้าแล้ว เพราะเดินมาอย่างรวดเร็ว ตอนนี้จึงหอบหายใจไม่ทัน
"เฉินหัวหน้า นายท่านตามหาท่าน ให้ท่านไปพูดคุยที่จวน!"
"ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้!"
เฉินหวยอันพยักหน้า วางทารกหญิงกลับลงในกระบุงยา แล้วเดินเร็วๆ มุ่งหน้าไปยังจวนของหลินไป๋หยาง
อำเภอเฟิงหลิงมีการขึ้นทะเบียนอย่างเข้มงวด สี่ตระกูลใหญ่ล้วนอยู่ในเมืองใน และมีเพียงสายตรงเท่านั้นที่มีสิทธิ์ หลินไป๋หยางเป็นบุตรอนุภรรยา จวนจึงทำได้แค่ตั้งอยู่ที่ถนนหย่งชางทางเหนือของเมือง
ในสี่ตระกูลใหญ่ บุตรอนุภรรยาที่มีความสามารถพอตัว จวนของพวกเขาล้วนตั้งอยู่ที่นี่ รวมถึงจ้าวเชอด้วย แต่จวนของจ้าวเชออยู่สุดตรอก ซึ่งค่อนข้างเปลี่ยว แต่ก็เป็นเรือนใหญ่ที่อยู่เดี่ยว ขนาดเล็กกว่าจวนของหลินไป๋หยางเพียงเล็กน้อย