ถนนหย่งชาง จวนของจ้าวเชอ หน้าประตูใหญ่เริ่มมีวัชพืชขึ้นรก ดาลประตูก็มีสนิมจับ
ภายในจวน มียี่สิบสามคนยืนตัวตรงเรียงเป็นสองแถว เฉินเอ้อร์โกวยืนอยู่หน้าสุด
เฉินหวยอันกวาดตามอง ความคืบหน้าของคนเหล่านี้ใกล้เคียงกับนักรบยุทธธงใต้บัญชาของตน ล้วนอยู่ในขั้นฝึกร่าง ส่วนเฉินเอ้อร์โกวเพิ่งเข้าขั้นปราณสู่ตันเถียน
"พี่เอ้อร์โกว การเดินทางสู่ภูเขาฝูหลงครั้งนี้ อาจใช้เวลาหลายวัน เจ้าพาคนอยู่ฝึกต่อที่นี่ หากจวนเฉินเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น พวกเจ้าจงใช้เส้นทางลับมุ่งสู่ประตูทิศเหนือทันที ข้าได้จัดการผู้เฝ้าประตูทิศเหนือไว้แล้ว คงไม่ขัดขวางพวกเจ้า!" เฉินหวยอันกำชับ
"ท่านลิ่ว ไปภูเขาฝูหลงครั้งนี้พาพวกเราไปด้วยเถิด! จะได้ช่วยเก็บสมุนไพรกลับมาได้บ้าง!" เฉินเอ้อร์โกวเอ่ย
"กำลังพวกเจ้ายังอ่อนเกินไป ไม่อาจช่วยอะไรได้ ภารกิจสำคัญที่สุด ณ ตอนนี้คือปกป้องตนเองและฝึกฝนต่อเนื่องเพื่อยกระดับพลัง" เฉินหวยอันส่ายหน้า
"เช่นนั้น ให้พวกเราช่วยเฝ้าจวนดูแลบ้านก็ยังดี!" เฉินเอ้อร์โกวว่า
"สิ่งที่ข้าพูดเมื่อครู่ อาจไม่เกิดขึ้นก็ได้ ตอนนี้ข้ายังพอมีสถานะในอำเภอเฟิงหลิง คนธรรมดาไม่กล้าหาเรื่อง หากมีผู้ใดมาจริง คนผู้นั้นย่อมเป็นผู้ที่พวกเจ้าไม่อาจรับมือ!"
"พวกเจ้าเป็นคนที่ข้าจะใช้ทำงานใหญ่ในภายภาคหน้า หากเสียชีวิตโดยไม่จำเป็นในตอนนี้ สิ่งที่ข้าทุ่มเทก่อนหน้านี้จะไม่เสียเปล่าหรือ?"
"จวนของข้า มีแต่สาวใช้กับคนรับใช้ คนสำคัญข้าพาตัวมาด้วยหมดแล้ว ไม่ต้องให้พวกเจ้าปกป้อง พวกเจ้าดูแลความปลอดภัยของตัวเองก็พอ!"
เฉินหวยอันกล่าวจบ หยิบตำลึงกับสมุนไพรออกมาอีกส่วนหนึ่ง มอบให้เฉินเอ้อร์โกว กำชับง่าย ๆ สองสามประโยค แล้วจึงกลับไปจวนของตนตามทางลับ
เดิมทีเขาไม่ได้คิดจะพาเด็กทารกไปด้วย ทว่าช่วงค่ำที่ไปห้องหนังสือ กลับเห็นแผ่นกระดาษของ "ท่านเซียนชรา" อีกครั้ง สั่งให้เขาจำต้องพาเด็กทารกไป และต้องให้เด็กทารกรับการชุบหลอมจากปราณวิญญาณด้วย เพราะร่างเนื้อของนางยอดเยี่ยมยิ่ง เขาตั้งใจจะรับนางเป็นศิษย์ในภายภาคหน้า