“โอ๊ย!”
เพียงชั่วพริบตา เซียวเฉินก็ถูกจับกุมเสียแล้ว อย่าดูถูกผู้เฒ่าตัวเล็กคนนี้เพียงเพราะอายุมาก เขาเป็นถึงผู้อำนวยการกองกำลังป้องกันโลกเชียวนะ!
มวยไท่เก๊กกับมวยซิงอี้แบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ ของเซียวเฉินไม่ใช่คู่มือของอีกฝ่ายเลย!
…
“คุณเซียว ในเมื่อผลออกมาเป็นแบบนี้แล้ว คุณ…”
“เดี๋ยวก่อนสิ ผู้อำนวยการซาไว คุณคงไม่ได้คิดจะให้ผมไปจากที่นี่หรอกนะ?”
เซียวเฉินเริ่มร้อนใจขึ้นมา ตอนนี้เขาเป็นคนไร้ทะเบียนอยู่นะ!
ถ้าออกจากทีพีซีแล้วจะไปไหนได้? แถมโลกนี้ก็อันตรายขนาดนี้!
“คุณเซียว เรื่องเป็นอย่างนี้ครับ ทีพีซีให้คุณอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้จริง ๆ เพราะในฐานมีความลับบางอย่าง”
“แต่ไม่ต้องห่วงครับ ทีพีซีจะมอบเงินชดเชยให้คุณส่วนหนึ่ง!”
บนใบหน้าของซาไวมีรอยยิ้มอ่อนโยนอยู่เสมอ! ไม่แปลกใจเลยที่เขาสามารถทำให้โลกเกิดสันติภาพได้ ถึงจะเป็นแค่โทคุซัทสึในจินตนาการ แต่เสน่ห์ส่วนตัวของเขาก็ไม่ธรรมดาจริง ๆ!
เซียวเฉินคิดว่า ถ้าโลกนี้มีเหตุการณ์ที่ดวงอาทิตย์กับดวงจันทร์ปรากฏพร้อมกัน โกสต์คงเลือกซาไวเป็นร่างมนุษย์แน่ ๆ ไม่ว่าจะความอ่อนโยนหรือความกล้าหาญ ผู้เฒ่าตัวเล็กคนนี้มีครบทุกอย่าง!
“เอ่อ… อย่างน้อยพวกคุณก็ต้องออกเอกสารยืนยันตัวตนให้ผมสักใบสิ?”
เซียวเฉินแบมือออกทั้งสองข้าง ท่ากางมือแบบหมีน้อยกลับมาอีกครั้ง!
“แน่นอนอยู่แล้วครับ!”
ซาไวพยักหน้าทันที “ตราบใดที่ไม่ทำลายสันติภาพของโลก พวกเราก็เปิดกว้างและยอมรับได้ครับ!”
“อีกอย่าง ขอเงินให้ผมด้วยได้ไหม? สมัยผมคนส่วนใหญ่ใช้จ่ายผ่านการสแกนคิวอาร์โค้ดกันหมด ผมไม่มีเงินสด แล้วถึงจะมี เงินสดของผมก็คงใช้ที่นี่ไม่ได้อยู่ดี!”
คงกลับไปไม่ได้แล้วสินะ!
ถ้าอย่างนั้นก็ได้แต่ตั้งรกรากอยู่ที่นี่! จริง ๆ แล้วตอนนี้เขาอยากกลับไปอยู่ที่หัวเซี่ยมากกว่า ยังไงญี่ปุ่นก็ประสบภัยพิบัติไม่เว้นแต่ละวัน! แต่เขาก็รู้ว่าคงเป็นไปไม่ได้ ต่อให้พิสูจน์แล้วว่าเขาเป็นแค่คนธรรมดา ทีพีซีก็ไม่มีทางปล่อยให้เขาคลาดสายตาไปนาน ๆ แน่!
…
“เรียกร้องเยอะจริงนะ! จะให้ช่วยหาที่พักให้อีกด้วยเลยไหม?!”
จีกังแค่นเสียงเย็นชา
เด็กนี่ช่างรู้จักฉวยโอกาสไม่รู้จักพอจริง ๆ!
“ใช่ว่าจะไม่ได้สักหน่อย! ยังไงพวกคุณก็ไม่ให้ผมอยู่ในทีพีซี แล้วก็คงไม่ปล่อยให้ผมหนีไปไกล งั้นก็ช่วยหาที่พักให้ผมหน่อยสิครับ!”
เหนื่อยแล้ว! จะพังก็พังไป! ช่างมันแล้ว!
ตอนนี้เซียวเฉินมีสภาพจิตใจแบบนี้แหละ!
“แก…”
“พอได้แล้ว จีกัง!”
ซาไวยกมือขึ้นปรามจีกังที่อารมณ์ร้อน เขากวาดตามองสมาชิกทีมวิคตอรี่ จวีเจียนฮุยกับรินะเป็นผู้หญิงสองคน คงไม่เหมาะ ส่วนชินโจและมุเนฮิตะพักอยู่ในหอพัก คนที่เหมาะสมจริง ๆ ก็เหลือแค่ดาโกะคนเดียว!
“ผู้อำนวยการ ให้คุณเซียวมาพักที่บ้านผมดีไหมครับ!”
ซาไวยังไม่ทันได้พูดอะไร!
ดาโกะก็เสนอตัวขึ้นมาก่อน ซาไวพยักหน้าอย่างพอใจ สมกับเป็นลูกน้องของเขา รู้จักคิดจริง ๆ!
…
ทีพีซีจัดการเรื่องต่าง ๆ ได้รวดเร็วจริง ๆ!
ไม่นาน เอกสารยืนยันตัวตน เครื่องแปลภาษาพกพา และเงินก็มาอยู่ในมือเซียวเฉินแล้ว จากนั้นเขาก็ตามดาโกะไปที่บ้านของอีกฝ่าย!
“คุณเซียว…”
“คุณดาโกะ เรียกผมว่าเซียวเฉินก็พอครับ!”
เซียวเฉินโบกมือ แล้วเริ่มสำรวจบ้านของดาโกะ เป็นบ้านสไตล์ญี่ปุ่นที่ตกแต่งภายในอย่างเรียบง่าย “ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ!”
“เซียวเฉิน ไม่ต้องเกรงใจครับ! ผมเชื่อว่าต่อให้ไม่มีผม ผู้อำนวยการก็จะจัดหาที่พักให้คุณอย่างเหมาะสมอยู่ดี ยังไงฝ่ายเราก็เป็นฝ่ายผิดก่อนนี่ครับ!”
น้ำเสียงของดาโกะเต็มไปด้วยความเลื่อมใสและไว้วางใจที่มีต่อซาไว!
จงเชื่อเถอะ! ความเชื่อไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล—ขอสวรรค์เป็นพยาน!
จากนั้น…
ดาโกะพาเซียวเฉินเดินชมบ้าน พร้อมแนะนำการจัดวางภายใน แล้วก็กลับไปเข้าเวร
ถึงปกติเขาจะพักอยู่ที่ฐานเป็นหลัก แต่พอถึงวันหยุดก็ยังกลับมาทำความสะอาดบ้านอยู่บ้าง!
…
ดาโกะจากไปแล้ว!
เซียวเฉินนั่งอยู่ในห้องเพียงลำพัง พลางครุ่นคิดถึงชีวิต เงินที่ซาไวให้มาก็จริง แต่จะเอาแต่นั่งกินนอนกินจนหมดไม่ได้ ยังไงก็ต้องหาเงิน แล้วจะทำอะไรดีนะ? หรือจะตั้งแผงขายเหลียงผีกับโร่วเจียโหมวดี? คนญี่ปุ่นน่าจะชอบกินนะ?
หรือจะขายบ่านเมี่ยน? เหลียงเมี่ยน? พอมีเงินแล้วค่อยขยับขยายร้าน เปิดเป็นแฟรนไชส์ก็ดีเหมือนกันนะ!
【ติ๊ง!】
ในตอนนั้นเอง…
จู่ ๆ ก็มีเสียงใสกังวานดังขึ้นในหัวของเซียวเฉิน
ทำเอาเขาตื่นเต้นสุด ๆ
มาแล้ว ๆ ไม่ต้องขายโร่วเจียโหมวกับเหลียงผีแล้ว ไม่ต้องขายบ่านเมี่ยนกับเหลียงเมี่ยนแล้วด้วย
ในที่สุดก็ได้ระบบโกงของฉันมาแล้ว!
“ระบบ?”
แต่รออยู่นานก็ยังไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากระบบ เซียวเฉินจึงได้แต่ถามออกไปเอง
【เอ่อ ขอโทษนะ เหมือนฉันจะมาผิดคน】
????
เมี้ยว ๆ ๆ? เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ? มาผิดคนเหรอ?
“ระบบ นายมาผิดคนใช่ไหม? งั้นส่งฉันกลับไปที! ฉันคิดถึงคอมพิวเตอร์ คิดถึงสมาร์ตโฟนของฉันแล้ว!!!”
เซียวเฉินรีบฉวยจังหวะพูดทันที อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่าน ดูคล้ายเจาหลี่จากเรื่องผู้ส่งวิญญาณไม่มีผิด!
ฉันอยากได้รถจี๊ปพรางตัวคันเล็กของฉันคืน!!!
【ขอโทษนะ กลับไปไม่ได้แล้ว ฉันพาร่างกายของนายมาที่นี่ทั้งตัว แถมยังทำให้อายุน้อยลงไปหลายปี แล้วก็รักษาโรคภัยไข้เจ็บทั้งหมดในตัวนายให้ด้วย】
【ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ฉันไปก่อนล่ะ แล้วค่อยพบกันถ้ามีวาสนา!】
“เฮ้ ๆ ๆ รอก่อนสิ นายพาฉันมาที่โลกนี้ แล้วก็บอกว่ากลับไปไม่ได้ ตอนนี้ยังจะบอกว่าค่อยพบกันถ้ามีวาสนาอีกเหรอ?”
“นายรู้ไหมว่าโลกนี้อันตรายแค่ไหน? ตอนนี้ทีพีซีก็จับตาดูฉันอยู่ ฉันไปไหนมาไหนตามใจไม่ได้ ฉันเป็นแค่คนธรรมดา จะปกป้องตัวเองยังไงไหว!”
“ไอ้%%￥%￥%%!”
ตลอดยี่สิบกว่านาที เซียวเฉินด่าคำหยาบทุกคำที่เคยเรียนรู้มาตลอดชีวิตจนหมดเกลี้ยง!
ถ้าระบบมีบรรพบุรุษด้วยละก็ เซียวเฉินคงฉีกผังตระกูลของมันจนขาดวิ่นไปแล้ว
【ก็ได้ เพื่อชดเชยความผิดพลาดของฉัน ฉันจะให้ของชดเชยนายสักหน่อย】
เมื่อเซียวเฉินสงบลงได้ในที่สุด ระบบก็ส่งเสียงตอบกลับมาเสียที!
อ๊าก!
เซียวเฉินรู้สึกว่าทั้งหัวและร่างกายเริ่มเจ็บปวดอย่างรุนแรง
“ระบบ ไอ้ดาบิรุ! นี่นายจงใจแก้แค้นฉันชัด ๆ!”
นี่คือประโยคสุดท้ายที่เซียวเฉินพูดก่อนหมดสติ!
…
ราตรีมาเยือน!
ดาโกะยังทำงานล่วงเวลาอยู่ ส่วนเซียวเฉินฟื้นขึ้นมาแล้ว ตอนนี้เขากำลัง…
“มาสค์ไรเดอร์ดีเคด!”
เสียงเอฟเฟกต์จบลง!
บนร่างของเซียวเฉินมีชุดเกราะเพิ่มขึ้นมา ดวงตาประกอบสีเขียว เกราะสีชมพูแดง และสัญลักษณ์กากบาทสีขาวบนอก!
มาสค์ไรเดอร์—วังเสี่ยวหมิง!
นี่คือหนึ่งในของชดเชยที่ระบบมอบให้เขาก่อนจากไป!
หลังฟื้นขึ้นมา เขาก็แปลงร่าง คลายร่าง แล้วแปลงร่างซ้ำไปซ้ำมา เล่นอยู่แบบนั้นกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว!
ในที่สุดก็ได้เล่นของเล่นแท้เสียที
“เฮ้อ!”
หลังจากตื่นเต้นจนพอใจแล้ว เซียวเฉินก็ต้องคิดถึงอนาคตของตัวเองอย่างจริงจัง…
ก่อนจากไป ระบบมอบวิชากำลังภายในโบราณของหัวเซี่ยที่แท้จริง วิชาต่อสู้อื่น ๆ แทบทั้งหมด และเข็มขัดดีเคดให้เขาเป็นของชดเชย เข็มขัดดีเคดแบบจัดเต็ม ดูเหมือนจะมีครบทุกอย่าง ยกเว้นเคทัชสกรีนกับการ์ดโอมะ! แต่ค่าสถานะของไรเดอร์กับค่าสถานะของอุลตร้าแมน…
ดูเหมือนจะต่างกันอยู่หน่อยเดียวเองนะ!
ใครจะไปอยากได้ของแบบนี้กัน! 【ภาพดาโกะโยนทิ้ง.Gif!】
เพราะอย่างนั้น เขาก็ยังทำได้แค่ปกป้องตัวเอง… ตอนนี้คงต้องลองดูว่าเขาจะเปลี่ยนอุลตร้าแมนให้เป็นการ์ดได้หรือเปล่า ถ้าทำได้ เขาก็จะมีพลังพอเป็นฮีโร่!
เขาเป็นคนที่มีทั้งจิตวิญญาณแห่งอุลตร้าและจิตวิญญาณแห่งไรเดอร์อย่างเต็มเปี่ยมเลยนะ!
จ๊อก ๆ ๆ…
เสียงท้องร้องดึงความคิดของเซียวเฉินกลับสู่ความเป็นจริง ต่อให้เป็นฮีโร่ก็ต้องกินข้าวเหมือนกัน!
แถมเขายังต้องตั้งแผงหาเงินด้วย!
…
เมื่อเดินอยู่บนถนนที่ไม่คุ้นเคย!
เซียวเฉินก็รู้สึกโดดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!
แต่ก็นะ ผู้กล้าย่อมเดินไปข้างหน้าเพียงลำพังอยู่แล้ว!
ปี๊บ ๆ ๆ ๆ!!!
เอี๊ยด ๆ~
ในตอนนั้นเอง…
รถตู้ยาวคันหนึ่งเสียหลักกะทันหัน เป้าหมายของมันคือ…เด็กน้อยคนหนึ่งที่กำลังเล่นกับสุนัขอยู่ข้างถนน
“อันตราย!!!”