ปัง!
เสียงระเบิดดังสนั่น!
เด็กกับสุนัขตัวน้อยได้รับการช่วยเหลือแล้ว แต่เซียวเฉินกลับถูกชนกระเด็นออกไป
นี่แหละที่เรียกว่าพี่โกะ.jpg!
นี่แหละที่เรียกว่าการแสดงความเคารพ!
ทั้งการแปลงร่าง ทั้ง Clock Up เขาลืมมันไปหมดแล้ว
“เฮ้อ… แบบนี้ถือว่าผมทำ KPI ของเทพรถบรรทุกก่อนข้ามมิติเสร็จแล้วหรือเปล่านะ?”
ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แทบไม่ต่างจากตอนบ่ายวันนี้เลย…
ก่อนจะหมดสติไป…
เขาเหมือนจะเห็นแสงสายหนึ่ง เป็นแสงที่อบอุ่นมาก พุ่งเข้าสู่ร่างกายของตัวเอง
…
“ให้ตายเถอะ!”
เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่เห็นคือใบหน้าใหญ่ ๆ หลายใบ
ชินโจ โฮริอิ ดาโกะ และมุเนฮิตะ
ให้ตายสิ…
ใบหน้าใหญ่ ๆ สี่ใบจ้องเขาอยู่ ราวกับถังซัมจั๋งกับลูกศิษย์ทั้งสามกำลังมองราชาแห่งแคว้นอู๋จี บรรยากาศชวนขนลุกแบบนี้ทำเอาเซียวเฉินสะดุ้ง
“เซียวเฉิน ตื่นแล้วเหรอ? ร่างกายรู้สึกผิดปกติตรงไหนหรือเปล่า?”
ดาโกะรีบเอ่ยถามทันที!
ตอนที่เซียวเฉินถูกหามมาส่ง สภาพชวนตกใจมาก เลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ดเลยทีเดียว
แต่หลังจากเพื่อนร่วมงานในทีมแพทย์ตรวจดูแล้ว ก็พบว่าสภาพของเซียวเฉินแค่ดูน่ากลัวเท่านั้น ที่จริงไม่ได้บาดเจ็บร้ายแรงอะไร
“แล้วเด็กกับสุนัขล่ะ? รอดไหม? คนขับไม่ได้บาดเจ็บใช่ไหม?”
เซียวเฉินถามด้วยเสียงแหบพร่า!
ถ้าเด็กกับสุนัขเป็นอะไรไป เขาก็เจ็บตัวฟรีน่ะสิ? แบบนั้นก็ทำภาพพี่โกะ.jpg ไม่สำเร็จน่ะสิ!
“เซียวเฉิน วางใจเถอะ เด็กกับสุนัขไม่เป็นอะไร ส่วนคนขับเมาแล้วขับ หลังจากร่างกายฟื้นตัวก็ต้องเข้าเรือนจำ”
แววตาของมุเนฮิตะเต็มไปด้วยความชื่นชมและนับถือ
ตอนนี้ไม่ว่าเซียวเฉินจะเป็นมนุษย์ต่างดาวหรือมาจากโลกอื่น ก็ไม่สำคัญอีกแล้ว
คนที่ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเด็กกับสุนัข ย่อมไม่มีทางเป็นคนเลว!
“อย่างนั้นก็ดี…”
เซียวเฉินถอนหายใจโล่งอก แต่แสงนั่นคืออะไรกันแน่? สเฟียร์? หรืออุลตร้าแมน?
【เฮ้ ๆ คุณชายอย่างผมไม่ใช่สเฟียร์นะ!】
‘หืม?’
ทั้งน้ำเสียงเย่อหยิ่งจองหอง ทั้งคำเรียกตัวเองแบบนั้น เซียวเฉินเดาได้ทันทีว่าแสงที่หลอมรวมเข้ากับร่างกายของเขาคือใคร
อาจารย์หน้าตาตัวร้ายของเซต้า หรือก็คือเซโร่ เซโร่อุลตร้าแมนนั่นเอง!
คนนี้เป็นจอมเกรียนแห่งโลกอุลตร้า ส่วนพี่หมิงเป็นจอมเกรียนแห่งโลกไรเดอร์
ตอนนี้เขาถือว่ามีจอมเกรียนตัวท็อปสองคนรวมอยู่ในร่างเดียวแล้วสินะ?
…
“เซียวเฉิน…”
“หือ? ดาโกะ มีอะไรเหรอ?”
“เมื่อกี้เห็นนายเหม่ออยู่ รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
เฮ้อ!
นี่แหละดาโกะ!
ผู้ชายอบอุ่นแสนดีอย่างแท้จริง ทั้งที่เพิ่งรู้จักกันได้วันเดียว แต่พอได้เป็นเพื่อนกัน เขาก็แสดงความเป็นห่วงทันที
คนแบบนี้ ไม่แปลกเลยที่แสงจะเลือก ส่วนผมน่ะ ยังห่างไกลจากเขามาก
“ผมไม่เป็นไร…”
เซียวเฉินส่ายหน้า “ว่าแต่ ขอบคุณทุกคนนะครับ ตอนนี้ผมออกจากโรงพยาบาลได้หรือยัง? พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ผมกะว่าจะไปหาซื้อของมาขาย”
“หาของมาขาย?”
“ใช่ครับ! ถึงผู้อำนวยการซาไวจะให้เงินผมมาบ้าง แต่ผมจะนั่งกินเงินไปวัน ๆ ไม่ได้ ในเมื่อคิดจะใช้ชีวิตต่อในโลกนี้ ก็ต้องทำมาหากินเลี้ยงตัวเอง”
เซียวเฉินพยักหน้าทันที ก่อนจะเล่าแผนของตัวเองให้สมาชิกทีมวิคตอรี่ฟังอย่างกระตือรือร้น
ตั้งแต่จะทำอะไร ไปจนถึงจะทำอย่างไร และเรื่องอื่น ๆ ทำนองนั้น
“จริงสิ คุณโฮริอิ พอจะช่วยทำรถเข็นเล็ก ๆ ให้ผมสักคันตอนว่างได้ไหมครับ?”
“ไม่มีปัญหา ฝากไว้ที่ฉันได้เลย!”
โฮริอิพยักหน้ารับทันที แค่รถเข็นเล็ก ๆ คันเดียว เดี๋ยวก็ทำเสร็จแล้ว นอกจากนั้นเขายังคิดจะช่วยเพิ่มอุปกรณ์บางอย่างเข้าไปด้วย
…
หลังจากร่ำลาทีมวิคตอรี่แล้ว!
เซียวเฉินก็กลับไปที่บ้านของดาโกะ
ที่ข้อมือของเขามีของเล่นรูปร่างคล้ายกำไลเพิ่มขึ้นมาวงหนึ่ง
กำไลวงนั้นพังยับเยิน มีรอยร้าวอยู่เต็มไปหมด โชคดีที่มีแสงข้างในเชื่อมประสานเอาไว้ ไม่อย่างนั้นคงแตกเป็นเสี่ยง ๆ ไปนานแล้ว
“เฮ้ คุณชาย ออกมาคุยกันหน่อยสิ?”
เขาคิดไม่ตกอยู่เรื่องหนึ่ง…
เขาไม่ได้ดูซีรีส์อุลตร้าแมนทุกเรื่อง แต่พวกตัวละครเด่น ๆ นั้นเขาดูมาหมดแล้ว
อย่างเซเว่นกับทาโร่ในยุคโชวะ สามผู้ยิ่งใหญ่กับสี่อุลตร้าแมนในยุคเฮเซ รวมถึงภาพยนตร์กับภาคแยกของเซโร่ด้วย
ส่วนอุลตร้าแมนยุคใหม่ เขาก็ดูมาบ้างเหมือนกัน
แต่เท่าที่จำได้ นอกจากช่วงต้นถึงกลางของเรื่องจี๊ดแล้ว กำไลพาราจิของเซโร่ก็ไม่เคยพังนี่นา?
แล้วคราวนี้มันเกิดอะไรขึ้น?
“โย่ เจ้าหนุ่มผู้กล้า สวัสดี!”
บนโล่พาราจิ แสงสว่างรวมตัวกันเป็นร่างเซโร่ขนาดเท่าฟิกเกอร์ เขาโบกมือให้เซียวเฉิน
“สวัสดี เจ้ากระต่าย!”
“กระต่ายอะไร! ฉันชื่อเซโร่ เซโร่อุลตร้าแมน!”
เซโร่ไม่พอใจอย่างมาก อะไรกัน เรียกอุลตร้าแมนว่ากระต่ายเนี่ยนะ?
“ได้ครับ เซโร่อุลตร้าแมน ขอถามหน่อยว่าทำไมคุณถึงมาอยู่ในร่างกายผม?”
“ฉันตรวจพบว่าโลกของจักรวาลนี้กำลังจะเกิดหายนะ ในฐานะหัวหน้าหน่วยพิทักษ์เซโร่ ฉันย่อมต้องมาช่วยโลกที่นี่อย่างไม่ลังเลอยู่แล้ว!”
เซโร่ยกมือแตะจมูก ก่อนจะเชิดหน้าใส่เซียวเฉิน
ไม่รู้ทำไม เซียวเฉินถึงนึกภาพเซโร่เลิกคิ้วขึ้นมาได้เลย
“อย่างนั้นเหรอ?”
เซียวเฉินมองกำไลพาราจิที่แตกหักบนข้อมือด้วยสีหน้าไม่เชื่อ นี่ยังจะมาช่วยโลกอีกเหรอ? ของเล่นแตกขนาดนี้แล้ว ถ้าแปลงร่างออกมาไม่กลายเป็นสภาพปวกเปียกหรอกนะ?
“แค่ก ๆ…”
“ระหว่างเดินทางมายังจักรวาลนี้ ฉันสู้กับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งอยู่สองสามกระบวนท่า เลยบาดเจ็บนิดหน่อย แต่ไม่ต้องห่วง ตราบใดที่นายกับฉันร่วมร่างกัน ต่อสู้ได้ไม่มีปัญหา”
เซโร่กระแอมอย่างกระอักกระอ่วน!
เขาจะทำอย่างไรได้ล่ะ? เจอศัตรูที่แข็งแกร่ง แถมตอนเดินทางข้ามมิติยังเจอกระแสมิติปั่นป่วนอีก ยังรอดมาได้ก็นับว่าเซโร่ผู้ยิ่งใหญ่อย่างเขามีความสามารถเหลือเชื่อแล้ว
“อย่างนั้นเหรอ?”
แววตาของเซียวเฉินยังคงเต็มไปด้วยความสงสัย!
ขณะเดียวกัน เขาก็กำลังคิดว่าศัตรูที่เซโร่เผชิญหน้าเป็นใครกันแน่
คนที่พอจะเรียกได้ว่าเป็นศัตรูคู่อาฆาตของเซโร่ นอกจากลุงเบลี้ยวผมดำแล้ว ก็มีแค่สิ่งมีชีวิตจูจูคนนั้น
ไม่ว่าจะเป็นใคร สำหรับโลกตอนนี้ก็ไม่ใช่เรื่องดีทั้งนั้น!
ดาโกะยังไม่ได้กลายเป็นทีกะ ส่วนเซโร่ก็บาดเจ็บหนัก แค่คนใดคนหนึ่งมาก็พังพินาศกันหมดแล้ว!
…
เวลาล่วงมาถึงวันถัดมา!
แดนแห่งทีกะ!
เซียวเฉินกำลังเดินฝ่าป่าดงดิบ
โชคดีที่ก่อนระบบเฮงซวยนั่นจะจากไป มันช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกายของเขา ไม่อย่างนั้นตอนนี้เขาคงเหนื่อยตายไปแล้ว!
แล้วทำไมเขาถึงมาที่นี่ล่ะ?
ก็เมื่อคืนเขาถามเซโร่ว่าจะช่วยให้ฟื้นตัวเร็วขึ้นได้อย่างไรน่ะสิ
เซโร่บอกว่าต้องการแสงสว่าง!
เขาก็เลยต้องมาลองเสี่ยงโชคที่แดนแห่งทีกะดู
แสงของทีกะเอาไปไม่ได้ ต้องเก็บไว้ให้ดาโกะ
แต่แสงของอีกสองคน ต่อให้ไม่ทำอะไร สุดท้ายก็จะถูกกอลซากับเมลบาทำลายอยู่ดี งั้นสู้เอาแสงข้างในมาเสียเองไม่ดีกว่าหรือ!
【เซียวเฉิน นายมาที่นี่ทำไม? ที่นี่มีแสงสว่างด้วยเหรอ?】
“น่าจะเป็นที่แบบนั้นแหละ… แค่ไม่รู้ว่าจะปรากฏขึ้นมาหรือเปล่า…”
สะพานแขวนที่คุ้นตาทำให้เซียวเฉินมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้มาผิดที่!
แต่กลับไม่เห็นพีระมิด หรือของสิ่งนี้ต้องใช้ยีนของนักรบโบราณเป็นรหัสเปิดกันนะ? รู้อย่างนี้เขาน่าจะไปลากมาซากิ เคโงะมา หรือไม่ก็ชวนดาโกะมาด้วย
“เซียวเฉิน? นายมาทำอะไรที่นี่?”