"นี่มันข่มขู่! แบบนี้ไม่ได้! การเดิมพันไม่เป็นผล!" เจ้าของร่างเดิมตวาด พยายามขัดขืนสุดชีวิต แต่ฉินชวนก็ยึดครองร่างของเขาได้แล้ว
"ไปไกลๆ ตัวเดียว เดี๋ยวให้ฟินสามที! ข้ามาก่อน เลยได้เพิ่มอีกที!" ฉินชวนด่าไปหนึ่งคำ ลูกศรขึ้นสายแล้วต้องยิง ผู้หญิงสวยขนาดนี้ พรุ่งนี้อาจกลายเป็นสมบัติของคนอื่นก็ได้
"ไม่! ทำแบบนี้ไม่ได้!"
"เดิมทีคิดจะให้แกได้ครอบครองร่างไปสามครั้ง แต่ตอนนี้ดูไป แกไม่มีสิทธิ์แล้วล่ะ" ฉินชวนมองเจ้าของร่างเดิมที่ยังขัดขืน รู้สึกว่าให้มันได้ฟินด้วยไม่คุ้ม
ถอด? ถอดเกราะ?
เขากลับให้ตัวเองถอดเสื้อผ้า! เขากำลังลบหลู่ตัวเอง! นี่ยังเป็นคนที่ใจดี ซื่อตรง จริงใจ
หลู่เจ้าซีโฉมงาม ใช้สองมือกอดชุดนอนไว้แน่น กลัวว่ารอบคอจะเผยเนื้อนวล "บ้าไปแล้วเหรอ?"
"บนโลกนี้ไม่มีอะไรดีๆ ที่ให้หลู่เจ้าซีได้คนเดียว! ตอนนั้นเป็นพวกแกขอร้องให้ข้ามาเป็นลูกเขย ให้ข้าใช้ชีวิตอย่างคนไร้ค่ามาห้าปี!
เป็นพวกแกขอร้องให้ข้ามา กลับกลั่นแกล้งข้าอีก! ใครบ้างที่รับคนเข้าวังแล้วทำแบบนี้! นี่ยังเป็นคนอีกเหรอ? นี่มันสัตว์เดรัจฉานชัดๆ!"
"ฉินชวน! แกด่าครอบครัวฉัน? ฉันจะโกรธจริงๆ นะ!" หลู่เจ้าซีตะโกนด้วยความโมโห ความโกรธของเธอถึงจุดแตกหักแล้ว เธอยังคิดจะให้โอกาสฉินชวนได้สำนึกผิด แต่ตอนนี้ดูไป ไม่จำเป็นเลย
"หุบปากเถอะ เอาเถอะ ไม่คุยกับแกให้เสียเวลา ฉันนับสามให้ ถ้าแกยังไม่ถอดเกราะ ฉันจะโทรหาทนาย หาทีมประชาสัมพันธ์ ฟ้องหย่าไปพร้อมๆ กับปล่อยข่าวว่าแกมีชู้ทางใจ ขับไล่เมียหลวง พอมีเงินก็ทิ้งผัวเก่า!" ฉินชวนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ไม่มีทีท่าจะลองเชิง แค่มองหลู่เจ้าซี เห็นว่าอีกฝ่ายไม่สะทกสะท้านกับคำขู่สามวิ ฉินชวนก็กดโทรออกทันที
"สวัสดีค่ะ คุณลูกค้า ขอถามหน่อยค่ะ คุณต้องการให้สำนักงานกฎหมายจิงซือช่วยอะไรคะ?"
"อือ ฉันอยากฟ้องหย่าคดีหมื่นล้าน ฝ่ายหญิงมีชู้ทางใจระหว่างแต่งงาน และมีหลักฐานชัดเจน ถามหน่อย โอกาสที่จะได้ฝ่ายหญิงออกจากบ้านไปโดยไม่เอาอะไรติดตัวมากน้อยแค่ไหน?"
"ขอโทษค่ะ คุณลูกค้า ในกรณีที่ต้องขึ้นโรงขึ้นศาล 'ออกจากบ้านไปโดยไม่เอาอะไรติดตัว' เป็นแนวคิดที่ไม่มีจริง เพราะถ้าขึ้นศาลกันแล้ว แสดงว่าอีกฝ่ายเป็นคนที่ทำได้แม้กระทั่งทิ้งหน้าก็ไม่เอาหน้า ดังนั้นอีกฝ่ายผิดก่อน เราสามารถได้ทรัพย์สินประมาณแปดสิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ"
ฉินชวนยิ้มแล้วพูดว่า "ดีมาก ตอนนี้ฉันยังเจรจากับอีกฝ่ายอยู่ แต่ผลลัพธ์ที่คุณบอกฉันพอใจมาก ไม่ว่าคดีนี้จะฟ้องได้หรือไม่ได้ ฉันจะโอนเงินให้คุณหนึ่งแสนเป็นค่าของขวัญ"
ฉินชวนพูดจบก็วางสาย มองหลู่เจ้าซี แล้วส่ายหน้าพร้อมกับทำเสียง "เจี๊ยกๆ" "คนที่เพื่อเงินไม่เอาหน้า นายคิดว่าตัวเองเป็นประธานหญิงระดับสูงของกลุ่มบริษัทหลู่หรือไง เห็นไหม ต่อหน้ากฎหมาย นายก็แค่....เอาเถอะ เดี๋ยวฉันยังต้องขึ้นคร่อม ฉันเป็นสามีโสเภณีไม่ได้"
"ฉินชวน!" หลู่เจ้าซีกัดฟันแน่น จนเกิดเสียงกรอดๆ เธอโกรธจนแทบระเบิดแล้ว!
ฉินชวนโทรออกจริงๆ และที่ทนายพูดมามีความหมายแฝง ทำเอาหลู่เจ้าซีใจหนักอึ้ง
เธอไม่คิดว่าฉินชวนจะกลายเป็นแบบนี้ กลายเป็นคนไร้ยางอายขนาดนี้
ฉันจะไม่ให้โอกาสแกอีกแล้ว!
"โอเค ฉันรู้แล้วว่าฉันผิด ฉันจะไม่ให้จี้ป๋อเซวียนเข้ามาในกลุ่มบริษัทหลู่" หลู่เจ้าซียอมรับผิด
ฉินชวนส่ายนิ้วไปมา
เจ้าของร่างเดิมตกใจ "เป็นไปได้ยังไง! เจ้าซีกลับไม่ให้จี้ป๋อเซวียนเข้ากลุ่มบริษัทหลู่! นายเก่งมาก!"
"แค่นี้เองเหรอ? สามีที่ไร้ความสามารถ!" ฉินชวนด่าด้วยความดูถูก
หลู่เจ้าซีขมวดคิ้วงาม "แบบนี้นายยังไม่พอใจอีกเหรอ?"
"ฉันบอกแล้วไง ถอดเกราะ แกฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องรึไง?" ฉินชวนตวาดไปหนึ่งครั้ง จากนั้นก็พูดอย่างจนใจ "ช่างเถอะ เอาแต่ยื้อกันอยู่แบบนี้ ฉันกลับบ้านไปหาตังค์ แล้วหาผู้หญิงสักคนมาปลดปล่อยอารมณ์ดีกว่า"
ฉินชวนพูดจบก็โยนหมอนทิ้ง แล้วจุดบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งมวน กดโทรออกหาเบอร์เดิม "สวัสดี ช่วยเตรียมเอกสารการหย่าให้ฉันด้วย พรุ่งนี้ห้าโมงเช้าส่งมาที่หน้าประตูวิลล่าจิ่งหยวน ฉันอยากให้สำนักงานรีบดำเนินการ ใช้ความสัมพันธ์ทั้งหมดที่มี ฟ้องหย่าให้ได้ในวันนั้น ฉันให้ค่านายหน้าแพงสุดได้เลย รู้ใช่ไหม คดีหมื่นล้าน ฉันจะได้แปดพันล้าน!"
"ฉินชวน นายจะเอาเรื่องเราสองคนให้มันแตกหักแบบนี้จริงๆ เหรอ?"
"เราเป็นอะไรกัน? จะหย่ากันอยู่แล้ว สัญญาออกจากบ้านไปโดยไม่เอาอะไรติดตัวฉบับก่อนหน้านั้น ถ้าฉันเซ็นไป ความสัมพันธ์จะแตกหักหรือไม่มันยังมีความหมายอีกเหรอ? ฉันจะไม่มีวันได้ปรากฏตัวต่อหน้านายอีกแล้ว นายน่าสงสารจริงๆ เลยตอนนี้"
"คุณลูกค้าคะ เอกสารการหย่าฉันร่างเสร็จแล้ว บริษัทของอดีตภรรยาคุณชื่ออะไรคะ จะได้กรอกให้ คุณช่วยบอกชื่อมาได้ไหมคะ ฉันจะได้พิมพ์ออกมาแล้วรีบเดินทางไปส่งที่หน้าประตูหมู่บ้านวิลล่าให้ทันก่อนพระอาทิตย์ขึ้นตอนสี่โมงเช้าค่ะ" เสียงในหูฟังดูคึกคัก
"ได้ ชื่อ หลู่เจ้า..."
ฉินชวนพูดยังไม่ทันจบ โทรศัพท์ก็ถูกแย่งไป หลู่เจ้าซีหน้าบึ้งตึง "ดูท่าแกจะอยากให้ฉันเกลียดแกไปตลอดชีวิตจริงๆ สินะ! ได้ ฉันถอด! พอฉันถอดลงเมื่อไหร่ ชาตินี้ฉันจะไม่มีวันให้อภัยแก!"
หลู่เจ้าซีโยนโทรศัพท์ทิ้ง แล้วรูดชุดนอนสีม่วงลงจากหัวไหล่ทันที เผยให้เห็นบ่าเนียนขาว
ฉินชวนไม่รีรอแม้แต่วินาทีเดียว พุ่งเข้าใส่ทันที
หลู่เจ้าซีต่อต้านโดยสัญชาตญาณ ดิ้นรน
"ดูท่าแกยังอยากฟ้องหย่าอยู่อีกสินะ"
หลู่เจ้าซีมองฉินชวนด้วยสายตาสิ้นหวัง ตาแดงก่ำ น้ำตาไหล "ฉินชวน แกทำแบบนี้จะต้องเสียใจ!"
"เรื่องเสียใจไว้ค่อยว่าพรุ่งนี้ วันนี้ฉันขอแค่สนุก! บอกไว้เลย รอบเดียวไม่พอ! คืนนี้อดทนหน่อย เพราะฉันอั้นมาห้าปีแล้ว"
หลู่เจ้าซีหันหน้าหนี น้ำตาเปียกหมอน
ส่งเสียงออกมาเย็นชา "แกเปลี่ยนไป เปลี่ยนเป็นคนไร้ยางอาย เปลี่ยนเป็นคนเลวทราม เปลี่ยนเป็นคนที่น่าดูถูก ชาตินี้ฉันจะไม่มองแกด้วยตาปกติอีก! จะไม่มีวันให้อภัยแก!"
"พูดมาก ฉันจะเอาคำให้อภัยแกไปทำไม? แกเคยมองฉันด้วยตาปกติบ้างไหม? ฉันจะแคร์ที่แกจะมองฉันอีกสองตาคนอื่นเขายังไง? สิ่งที่เคยปรารถนาแต่ไม่ได้ ตอนนี้ฉันทิ้งมันเหมือนกับทิ้งรองเท้าเก่า; สิ่งที่เคยฝันถึงแต่ไม่เคยได้ ตอนนี้ฉันก็ไม่ใฝ่หามันอีก"
ฉินชวนออกแรงหนึ่งที ฉีกชุดนอนมูลค่าสามหมื่นแปดพันแปดร้อยของหลู่เจ้าซีขาดทันที
ชั่วพริบตา เผยให้เห็นเขาสูงตระหง่านท่ามกลางหิมะขาว เอวบางดั่งกิ่งหลิว
"ฉินชวน ต้องทำแบบนี้จริงๆ เหรอ?" หลู่เจ้าซีนอนราบ สองมือกอดอก ขนตายาวสั่นระริก จ้องฉินชวนด้วยสายตาน่าสงสารและวิงวอน อ้อนวอน!
"แกปล่อยเธอ! แกปล่อยเธอ! ไอ้สัตว์เดรัจฉาน!" เจ้าของร่างเดิมโกรธสุดขีด! เริ่มแย่งชิงการควบคุมร่าง แต่ก็แย่งไม่ได้
ฉินชวนคว้าข้อมือทั้งสองข้างของหลู่เจ้าซี แล้วกดลงบนเตียงอย่างแรง
จากนั้นมังกรยาวทะยานออก ตรงสู่ลำธารแห้งผาก
...
"ฉันเจ็บมาก ฉันไม่เอาต่อแล้ว"
"หย่าแล้วกัน"
หลู่เจ้าซีกัดฟัน
"นายจะเบาๆ หน่อยได้ไหม?"
"แกไม่คู่ควร!"
น้ำตาหลู่เจ้าซีไหลอาบแก้มอีกครั้ง ฉินชวนแกเปลี่ยนไป เปลี่ยนเป็นคนที่น่าขยะแขยง! เปลี่ยนไปอย่างน่าละอาย เลวทราม! ฉันจะไม่มีวันให้อภัยแกอีก!
เมื่อโคลนดิ่งสู่ทะเล
ไม่นานนัก ความองอาจทะยานขึ้น ยังคงสง่างาม!
...
"พอได้หรือยัง? ตอนนี้? ผ่านไปตั้งสองชั่วโมงกว่าแล้ว พรุ่งนี้ฉันยังต้องไปทำงาน มีงานอีกมากมายที่ต้องจัดการ"
"ฉันบอกแล้วไง ให้แกอดทนหน่อย ฉันอั้นมามาหลายปี!"
"ฉินชวน แกทำให้ฉันดูถูกแกจริงๆ ใช้การหย่ามาข่มขู่ฉัน!"
หลู่เจ้าซีน้ำตานองหน้า ร้องไห้จนตัวเปียก
ทรมาน น่าขยะแขยง! ร่างกายนี้ช่างสกปรก! ฉันต้องหย่ากับแกให้ได้!
เจ้าของร่างเดิมก็ร้องไห้โฮตามไปด้วย!