หนึ่งสองสามสี่ ทำอีกครั้ง! สองสองสาม ไม่มีสี่!
พูดเจ็ดครั้งก็ต้องเจ็ดครั้ง
สะใจ!
ฉินชวนนั่งอยู่ที่ขอบเตียงสูบบุหรี่ "ห้าปีมานี้ นอกจากซื้อกับข้าวสะสมเงิน ฉันไม่มีเงินสักบาท รอเดี๋ยวโอนให้ฉันสามสิบล้าน ที่บัดซบนี้ ต่อไปทุกวันพุธฉันจะมาหาเธอ เวลาที่เหลือเราไม่ต้องเจอกัน
อีกอย่าง ก่อนที่สัญญาหย่าจะสรุป ถ้าเธอให้จี้ป๋อเซวียนแตะเนื้อต้องตัว เราค่อยเจอกันในศาล ใช่แล้ว ต่อให้เป็นแค่นิ้วแตะ ก็เจอกันในศาล!
ผู้หญิงที่ฉันไม่เอา ถึงคนเก็บขยะก็ไม่ควรเก็บไปเป็นของเหลือใช้!"
หลู่เจ้าซีกัดฟันจนเลือดจะไหล "แกทำให้ฉันผิดหวังและรังเกียจจริงๆ! เงินตอนนี้ฉันโอนให้แกได้เลย แล้วแกไปเดี๋ยวนี้!"
หลู่เจ้าซีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โอนให้สามสิบล้านโดยตรง เขาไม่มีความอ่อนโยนแม้แต่น้อย ไม่มีความเจ็บปวดเลย ทุกครั้งที่จบลง แม้กระทั่งในห้องหอของพวกเขา เขาจะต้องสูบบุหรี่หนึ่งมวน เขาลืมไปแล้วว่าเธอเกลียดกลิ่นบุหรี่มากที่สุด สายตาของเขาเย็นชาจนทำให้คนรู้สึกแปลกหน้า
ฉินชวนเก็บโทรศัพท์ขึ้นมา โทรศัพท์โนเกียก็ดีอย่างนี้ ทนทานต่อการตก ดูยอดเงินที่แสดงสามสิบล้านสามร้อย ฉินชวนส่ายหัว ชีวิตนี้มันอึดอัดจริงๆ ห้าปี ห้าปีเต็มๆ มีเพียงเงินสามร้อยบาท ไม่แปลกใจที่สามีที่เข้ามาติดกะรัตไม่มีความคิดจะหนี เพราะไม่มีเงินหนีไปทางไหนก็ตาย
"สัตว์เดรัจฉาน! แกมันเป็นสัตว์เดรัจฉานจริงๆ! เธอคือนางฟ้าของฉัน แกจะเลือดเย็นได้ยังไง! เข่าของเธอถลอก แกไม่เจ็บปวดเลย กลับยิ่งบีบแรงขึ้นอีก! แล้วก็ เธอร้องว่าเจ็บแล้ว ทำไมไม่หยุด! แล้วแกยังพูดอีกว่าชอบแบบไม่ใส่ แล้วให้เธอไปซื้อยาพรุ่งนี้ แกรู้ไหมว่ามันจะทำร้ายร่างกายเธอมากแค่ไหน?
แกเห็นแต่ความสุขของตัวเอง ไม่สนใจความรู้สึกของเธอ! แกไปให้พ้น! ออกไปจากร่างกายของฉัน!"
"หุบปากไปเลย! แกก็แค่อิจฉาที่เมื่อกี้ฉันไม่ให้แกได้เสพสุข แล้วก็โมโห!"
"ถุย! ฉันไม่เหมือนแก! ฉันสั่งแก ตอนนี้ไปซื้อยาให้เธอ!" ชาวบ้านเดิมตะคอกเสียงดัง
ฉินชวนยักไหล่ คว้าเสื้อผ้า มองไปที่หลู่เจ้าซีที่นอนระเกะระกะเต็มเตียง กระดาษทิชชู่เต็มพื้น ร้องไห้เป็นคนน้ำตา ดูน่าสมเพช ความงามที่อ่อนล้าทำให้คนใจสลาย แต่ฉินชวนกลับไม่แยแส
สามสิบล้านเข้าบัญชีแล้ว
เขาจำได้ว่าหลู่เจ้าซีมีศัตรูหัวใจคนหนึ่ง เหมือนครอบครัวกำลังมีปัญหา ต้องการเงินทุนจำนวนมาก และคนนั้นก็หน้าตาสวย ไม่แพ้หลู่เจ้าซี
"เราจะออกจากตระกูลหลู่จริงๆ เหรอ?"
"ไม่แล้วจะทำไม? อยู่ที่นี่เป็นพ่อครัวต่อไปเหรอ? ไอ้เพื่อนเอ๊ย ตอนนี้เรามีสามสิบล้าน ชีวิตสุขสบายแบบไหนที่ไม่มี? ต้องเป็นคนขี้แพ้ไปทำไม? แต่ก็ขอบใจแกที่ขี้แพ้มาห้าปี ได้ค่าขี้แพ้มาขนาดนี้"
"แล้วตอนนี้เราไปไหน?"
ฉินชวนตอบโดยไม่คิด "ไปบ้านสวีโย่วหรง"
"อะไรนะ! ไม่ได้! เธอคือศัตรูหัวใจของเจ้าซี ไปหาเธอไม่ได้เด็ดขาด! เมื่อก่อนเธอเคยคิดจะยั่วฉัน ทำให้เจ้าซีอับอาย"
"ก็ดีสิ ฉันว่าแม่คนนั้นสวยมาก พอดีกับคนรสนิยมเดียวกันสองคนมารวมกัน ต้องเกิดประกายไฟแรงกล้าแน่นอน!"
"อ๊า! แกออกไปจากร่างกายฉัน! ไอ้สัตว์เดรัจฉาน!" ชาวบ้านเดิมตะคอกอย่างบ้าคลั่ง "แกทำแบบนี้ จะทำให้เจ้าซีโกรธตายได้! แกไม่เห็นหรือไง เมื่อกี้เจ้าซีนอนอยู่บนเตียง สายตาเธอมันสิ้นหวังแค่ไหน ฉันเจ็บปวดแค่ไหน!"
"ยังพูดอีกว่าไม่แคร์เรื่องไม่ได้ขึ้น ดูแกสิ จำสายตาของหลู่เจ้าซีทุกช่วงเวลาติดตา! วางใจเถอะ ต่อไปฉันจะให้รางวัลแกสักครั้ง!"
...
วันรุ่งขึ้น
หลู่เจ้าซีลากร่างกายที่อ่อนล้า ตื่นจากเตียง
หลังจากเมื่อคืนเจ็ดครั้ง ฉินชวนก็จากไป เธอกลัวว่าตอนเช้าจะถูกพี่หวังเห็นความพินาศในห้อง จึงลากร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงไปเก็บห้อง ตอนนั้นเธอเพิ่งรู้สึกว่าการทำงานบ้านมันเหนื่อยขนาดนี้
แต่ก่อนห้องหอของพวกเขา ฉินชวนเป็นคนเก็บ
ถุย!
ทำไมฉันถึงคิดถึงสัตว์เดรัจฉานนั่น!
หลู่เจ้าซีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วความรู้สึกง่วงเหงาก็หายไปในทันใด สิบเอ็ดโมงแล้ว!
หลับไปจนถึงสิบเอ็ดโมงได้ยังไง บริษัทมีข้อความ ประชุม งานอีกมากมายที่ต้องจัดการ!
ฉินชวน!
ฉันเกลียดแก!
ถูกทำให้อับอายเจ็ดครั้งทำให้เธอขายหน้า แต่ถ้าคนนอกรู้ว่าเธอมีความสัมพันธ์กับฉินชวน เธอจะรับไม่ได้ยิ่งกว่า เมื่อคืนรู้สึกแค่มันคือการแลกเปลี่ยน คือการดูถูก ส่วนความรู้สึกนั้น ไม่มีความรู้สึกอะไรเลย เธอถือว่าโดนยุงกัดไปกัดมา!
ฉินชวน อย่าคิดว่าใช้วิธีสกปรกแบบนี้ จะบังคับให้ฉันรักแกได้!
หลู่เจ้าซีรีบเก็บของอย่างเร่งรีบ แต่ชุดที่จะใส่กลับหาไม่เจอ โกรธจนตะโกน "ฉินชวน! แกเอาชุดฉันไปไว้ไหน! รีบหามาให้ฉันเดี๋ยวนี้ ฉันจะใส่!"
พี่หวังรีบขึ้นบันไดมา พูดด้วยความเสียใจ "คุณหนู เช้านี้ทั้งเช้าฉันไม่เห็นคุณชายเลย คุณลงไปทานข้าวก่อนเถอะ ฉันจะหาชุดให้เอง แต่อาหารฉันทำเอง ถ้าไม่อร่อยบอกฉันได้ ฉันจะปรับปรุง"
ฉินชวนไม่อยู่!
เขาไปไหน!
ไม่สิ!
ทำไมฉันต้องคิดถึงเขาด้วย! เขาทำเรื่องสกปรกกับฉันขนาดนั้น!
"ไม่เป็นไร ช่วยหาชุดให้หน่อย แล้วเรียกคนขับรถ เตรียมรถ ฉันกินข้าวพออิ่มท้องแล้วจะไปบริษัท" หลู่เจ้าซีสั่งสั้น ๆ จากนั้นก็เดินไปที่ห้องรับแขกชั้นล่างด้วยรองเท้าแตะคริสตัลสีฟ้า เธอตักอาหารเข้าปาก รสชาติไม่จัดจ้านพอ กับข้าวจืดเกินไป
หลู่เจ้าซีขมวดคิ้ว แล้วมองไปรอบ ๆ เห็นว่าอาหารยังเหมือนเดิม แต่พอทานแล้วกลับไม่อร่อยเหมือนเมื่อก่อน
หลู่เจ้าซีฝืนทานไปสองคำ แล้ววางตะเกียบลง
"คุณหนู ฉันทำไม่ถูกปากคุณหรือเปล่า? ฉันจะถามคุณชายก่อนนะ เขาทำยังไง" พี่หวังพูดจบก็โทรหาฉินชวนทันที
หลู่เจ้าซีจะห้ามอยู่แล้ว แต่พี่หวังทำได้เร็วมาก ที่แท้อาหารเมื่อก่อนฉินชวนเป็นคนทำเองเหรอ?
หลู่เจ้าซีจนใจ แต่ในใจไม่รู้ทำไม แม้จะโกรธ แต่ก็อดรู้สึกอยากรู้ไม่ได้ ตอนนี้ฉินชวนกำลังทำอะไรอยู่?
รับสายแล้ว
พี่หวังถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "คุณชาย คุณไปไหนมา! วันนี้ทำไมไม่ทำอาหารให้คุณหนู?"
"แกไม่มีมือไม่มีเท้าเหรอ? รับเงินเดือนเดือนละสองหมื่นกว่าของฉัน ทำกับข้าวก็ทำไม่เป็นเหรอ? ยังไง ต้องให้ฉันทำกับข้าวเลี้ยงแกด้วยเหรอ? แกถูกไล่ออก! ไล่ออกเดี๋ยวนี้! อะไรกัน แค่แม่บ้านตัวเล็ก ๆ กล้าออกคำสั่งใส่ฉัน ไม่รู้จักฟ้าสูงดินต่ำ! คนอื่นอาจคิดว่าแกเป็นนายหญิง ฉันเป็นคนใช้!" ฉินชวนด่าใครก็ไม่รู้ทันที
พี่หวังตาแดงทันที ใจเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก คุณชายเมื่อก่อนเป็นคนสุภาพอ่อนน้อม ไม่เห็นเป็นแบบนี้ตอนนี้!
แล้วก็พูดขอโทษอย่างวิงวอน "คุณชาย ฉันขอโทษ เมื่อกี้ฉันรีบเกินไป ท่าทีฉันผิดไปแล้ว คุณหนูกินข้าวที่ฉันทำแล้วรู้สึกไม่อร่อย เลยอยากถามคุณว่าเมื่อก่อนทำกับข้าวยังไง"
"เมื่อวานฉันรินให้แกไปตั้งมากมาย วันนี้ยังกินอะไรได้อีกเหรอ? กินจุจริง! วิธีทำฉันลืมแล้ว ฉันไม่ทำกับข้าวอีกแล้ว เรื่องบ้านบ้าบอในคฤหาสน์บ้าๆ นั่น อย่ามาถามฉันอีก! จำไว้ว่าเอาของฉันไปทิ้งให้หมด ฉันรังเกียจกลิ่นอายของฉันในอดีตที่ทิ้งร่องรอยไว้ในห้องบ้าๆ นั้น!"
หลู่เจ้าซีสะกดกลั้นความโกรธ ฉินชวนเมื่อกี้พูดประชดประชันทำให้เธออับอาย "ตอนนี้แกอยู่ไหน ฉันว่าเราน่าจะคุยกันสักหน่อย!"
ถ้าเขายังพูดจาเพ้อเจ้อแบบนี้ต่อไป เดี๋ยวก็ทำให้ตัวเองอับอาย!
"คุยเรื่องอะไร? เรื่องบนเตียงเหรอ? ตอนนี้ฉันสนใจเธอแค่นี้เอง เรื่องอื่นอย่ามาคุยกับฉัน ลืมบอกเธอไป ตอนนี้ฉันอยู่บ้านหวังโย่วหรง เธอบ้านกว้าง คนก็ใจกว้าง พอมาเธอก็โชว์ขาให้ดู ขาขาวมาก คนก็กระตือรือร้น ไม่ใช่หมูตาย แล้วฉันบอกได้เลยว่า ผู้หญิงคนไหนไม่ใช่หมูจริง ๆ เอาเถอะ ฉันจะไปกินไตหมูเยอะ ๆ บำรุงพลังชี่"
"ฉินชวน! แกกลับมาเดี๋ยวนี้! แกไปหานังสารเลวนั่นได้ยังไง! เธอเป็นศัตรูหัวใจของฉัน!" หลู่เจ้าซีโกรธกระทืบเท้า ไม่สนใจความเหลวแหลกสกปรกของฉินชวนอีกต่อไป มีแต่ความอับอาย!
ที่แท้สิ่งที่ทำให้อับอายยิ่งกว่าถูกเขาทำให้ร่างกายมัวหมองก็คือ สามีของตัวเองกำลังจะมีความสัมพันธ์กับศัตรูหัวใจของตัวเอง!
ถ้าเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป หน้าตาของเธอหลู่เจ้าซีจะไปไว้ที่ไหน!