"นี่ข้าฟื้นคืนชีพแล้วหรือ? ฟื้นกลับมาคืนก่อนหน้าที่จี้ป๋อเซวียน แสงจันทร์ขาวของนาง จะหวนคืน?"
ฉินชวนมองดูข้าวของคุ้นตาในห้อง นับจากวันนี้ในชาติก่อน ความปรารถนาสุดท้ายก่อนตายของฉินชวน คือการได้กลับมาที่นี่อีกสักครั้ง แต่น่าเสียดาย จนกระทั่งถูกจี้ป๋อเซวียนเล่นงานจนตาย ก็ไม่ได้กลับมาที่นี่
"ครั้งนี้ ข้าจะคืนดีกับตัวเอง ปล่อยวางตัวเอง และปล่อยวางเจ้าเช่นกัน!"
มองดูหลู่เจ้าซีที่นอนอยู่บนเตียง ในชุดนอนสีม่วง ผิวขาวดังหิมะ ขายาวโผล่พ้นผ้านวมออกมาเล็กน้อย ถึงจะเป็นเพียงแค่ช่วงสั้นเท่านิ้วหัวแม่มือ ก็ทำให้ฉินชวนน้ำลายไหล กระหายน้ำคอแห้ง ไม่ใช่เพราะเจ้าชู้ เพียงแต่เมื่อได้เห็นนางในระยะประชิดเช่นนี้อีกครั้ง ความให้อภัยในใจของฉินชวนก็เพิ่มมากขึ้น
ทั้งที่เพิ่งถูกนางแคลงใจ แล้วก็เหมือนกับดวงเฮงเข้าข้าง จู่ ๆ นางก็บอกว่านั่นเป็นเพียงเรื่องเล่น ๆ ที่หายสาบสูญไป
แต่ถึงอย่างนั้น ทำไมในใจยังมีความคิดที่จะให้อภัยและให้โอกาสอีก?
ข้าช่างน่าสงสารเหลือเกิน!
มองไม่ได้อีกแล้ว!
แต่งงานกันมาห้าปี ฉินชวนได้แต่นอนบนพื้นเย็นเฉียบแข็งกระด้าง นี่ยังเป็นเพราะหลู่เจ้าซียอมอ่อนข้อให้นายหญิงนายเจ้าของบ้านด้วยความจำเป็น หวนคิดถึงวันที่ย้ายเข้ามา ฉินชวนรู้สึกมีความสุขราวกับชีวิตนี้สมบูรณ์แบบแล้ว
เขาคิดว่า ใกล้ขนาดนี้ พวกเขาคงได้เปิดใจต่อกัน ได้เป็นสามีภรรยากันจริง ๆ สักที!
แต่ความเป็นจริงก็พิสูจน์แล้ว ว่าความต้องการของคนเราไม่มีวันพอ
"กลัวตัวเองจะจมดิ่ง กลัวจะให้โอกาสนางอีก กลัวตัวเองยังอาลัยอาวรณ์! ชาติก่อนก็เพราะกระดาษใบเดียวที่ว่าเป็นใบหย่า ตัวเองพูดอะไรก็ไม่ยอมเซ็น สุดท้ายก็จบลงด้วยความพิการ แล้วก็ดวงเฮงเข้าข้างจนตายโดยไม่ได้รับการรักษา"
"ข้ารักเจ้า รักด้วยชีวิตของข้าครั้งหนึ่ง แต่ขอโทษที ชาตินี้ข้าจะไม่เลือกที่จะรักเจ้าอีกต่อไป!"
ฉินชวนหยิบหนังสือหย่าขึ้นมา บนนั้นเขียนว่าสมัครใจสละทุกอย่าง ออกจากบ้านไปโดยไม่เอาอะไรติดตัว
จวนจะเซ็นชื่อ!
ฉินชวนรู้สึกเพียงแค่ว่า หัวเหมือนถูกทุบตีอย่างหนัก ปวดร้าวราวกับสมองจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ
ฉินชวนใช้มือกุมหัว แต่ก็กัดฟันแน่น ไม่กล้าส่งเสียงใด ๆ ออกมา กลัวจะไปรบกวนการนอนของหลู่เจ้าซีที่หลับง่ายตื่นยาก
นางหลับยาก ตื่นง่าย ได้ยินแม้แต่เสียงเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่ได้
"เชี่ย! หมาเมียตัวจริง!"
ฉินชวนรู้สึกว่ามีเสียงหนึ่งดังออกมาจากในสมองของเขา
"เจ้าเป็นใคร! มาพูดอยู่ในหัวข้าได้ยังไง?"
"เหอะ ๆ ข้าทะลุมิติมาถึงตอนเจ้าดวงเฮงเข้าข้างแล้ว ไม่คิดว่าเจ้าจะเป็นหมาเมียที่มีความมุ่งมั่นขนาดนี้ ทนได้จนถึงตอนฟื้นคืนชีพเนี่ย! เยี่ยม! ได้แค่พูดว่าเยี่ยม! แต่ไม่เป็นไร จากนี้ไป ร่างนี้เป็นของข้าแล้ว!"
"เจ้าพูดเหลวไหลอะไร! อะไรเป็นของเจ้า อะไรทะลุมิติ ข้าไม่เข้าใจ! นี่มันร่างของข้า! เจ้าออกไปเดี๋ยวนี้!"
"ไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร ฐานะของข้ากับเจ้าใกล้เคียงกัน ทั้งคู่ก็ซวย ๆ ถูกผู้หญิงใจร้ายทำร้ายทั้งคู่ แต่ข้าไม่เหมือนเจ้า ข้าจะไม่เลือกที่จะให้อภัยนาง!
ข้าจะยืนขึ้นแล้วถีบนาง!"
"อะไรคือยืนขึ้นแล้วถีบนาง?"
"เรามาพนันกันไหม ถ้าข้ายืนขึ้นแล้วถีบนางได้จริง ๆ ร่างนี้ก็เป็นของข้า ถ้าข้าถีบไม่ได้ ร่างนี้ก็เป็นของเจ้า ข้าเลือกที่จะตายเลย! ยังไงชีวิตที่น่าอเนจอนาถข้าก็ผ่านมันมาแล้ว ไม่อยากเจอมันเป็นครั้งที่สอง... อ้อ ยืนขึ้นแล้วถีบหมายถึง จัดการนางให้สาสม!"
"เจ้าไปให้พ้น! นางคือนางฟ้าของข้า เป็นแสงจันทร์ขาวของข้า เป็นสิ่งที่ข้าไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้องหรือทำให้แปดเปื้อน!"
"เหอะ ๆ ๆ ทางมืดที่เจ้าฝันถึงนั้น มีคนเดินลึกเข้าไปจนช่ำชองแล้ว!"
"หุบปาก! ข้าไม่ให้เจ้าดูหมิ่นนาง!"
"ไม่ใช่สิ เจ้านี่มันขี้ขลาดเกินไปจริง ๆ! นางฟ้าของเจ้าอยู่สูงส่งต่อหน้าเจ้า แต่กลับถูกจี้ป๋อเซวียนเหยียบย่ำอย่างสาหัส และเจ้า ไอ้เพื่อนเอ๊ย วันรุ่งขึ้นเจ้ากลับถามนางว่า คุกเข่าจนเข่าเจ็บหรือเปล่า ถลอกหรือเปล่า ยังจะไปซื้อยามาให้นางอีก ต่อมา นางท้อง เจ้าไม่ยอมหย่า ทั้งที่ลูกไม่ใช่ของเจ้า เจ้าบอกว่าเต็มใจเป็นพ่อของเด็ก นางบอกว่าเจ้าไม่มีสิทธิ์!
เจ้าบอกว่าเต็มใจเปลี่ยนไปใช้นามสกุลลูก นางบอกว่าเจ้าไม่คู่ควร! นี่คือนางฟ้าของเจ้า! เจ้าเอานางเป็นคน แต่นางเอาเจ้าเป็นหมา"
"เจ้าหุบปาก! ข้าไม่อยากให้เจ้าเล่าชาติก่อนของข้าซ้ำ!"
"งั้นพนันนี้ก็เรียกว่าตกลง ตอนนี้ร่างเป็นของข้า เจ้ายืนดูอยู่ข้าง ๆ ดูข้าจัดการ แล้ววางใจได้ ตอนที่ข้ายืนขึ้นถีบนาง เจ้าจะร้องไห้ จะหัวเราะ จะตะโกนเชียร์ก็ได้ ยังไงเจ้าก็ได้มีส่วนร่วม!"
"หุบปากไปเลย!"
ชาวถิ่นไม่ขัดขืน แสดงว่าเห็นด้วยแล้ว
หลังจากชาวถิ่นค่อย ๆ หมดแรงต้านทาน ฉินชวนก็เข้าครอบครองร่างนี้
"ไม่เลว ๆ ร่างนี้สมบูรณ์แบบมาก อายุ 23 ปี กำลังมันส์ ไตแข็งแรงถึงขีดสุด! ต่อไปนี้เป็นของข้าละ!" ฉินชวนพูด
ชาวถิ่นส่งเสียงหึ ๆ "อย่าเพิ่งดีใจเร็วไป เจ้าซีไม่มีทางให้พวกเราแตะต้องเด็ดขาด นางรังเกียจพวกเราสกปรก ไม่มีสิทธิ์"
ฉินชวนยักไหล่ ไม่ได้ใส่ใจความต่ำต้อยของชาวถิ่น ส่ายหัว กางแขน บิดเอว ขยับแข้งขยับขา ทำความคุ้นเคยกับร่างนี้ แล้วจากนี้ไป ก็ต้องเริ่มรุกคืบอย่างเต็มที่แล้ว!
ฉินชวนกระแอมเบา ๆ แล้วหยิบนมบนหัวเตียงขึ้นมาดื่มอึกเดียว
ชาวถิ่นโหยหวน "นั่นนมให้เจ้าซีดื่ม เจ้าดื่มทำไม! นมช่วยให้นอนหลับ แล้วยังบำรุงผิวอีกด้วย!"
ฉินชวนประชดประชัน "ผิวขาวขนาดนั้น นุ่มขนาดนั้น ตัวเองก็สัมผัสไม่ได้ ปล่อยให้จี้ป๋อเซวียนใช้ให้ฟินเหรอ? เจ้านี่มันเลวทรามจริง ๆ!" พูดจบก็เอื้อมมือไปลูบขาของหลู่เจ้าซีด้วยความละโมบ
"นุ่มจริง ๆ เหอะ ๆ นางฟ้าแบบนี้ ชาติก่อนข้าฉินชวนได้ครอบครอง คุ้มแล้วคุ้มแล้ว!" ฉินชวนถอนหายใจ ของดี ๆ ไม่ใช่แค่ดูดีเท่านั้น พอได้จับต้องแล้ว ยิ่งรู้สึกว่ามันวิเศษสุด ๆ!
"หยุดนะ! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" ชาวถิ่นคำรามด้วยความโกรธแค้น
"ฟินไหม? บอกได้ไหมว่าเจ้ารู้สึกฟินไหม?"
ชาวถิ่นหยุดไปครู่หนึ่ง รสชาติเมื่อครู่นุ่มลื่นมาก นี่คือกลิ่นของเจ้าซีหรือเนี่ย? สิ่งที่ใฝ่ฝันมาตลอดในชาติก่อน แต่จี้ป๋อเซวียนกลับได้ครอบครองตลอดเวลา? ปุ๊ ปุ๊ ปุ๊ ข้าคิดอะไรอยู่นี่ ข้าไม่ใช่คนต่ำช้าแบบนั้น!
"ดูเจ้าสิ เจอคำถามตอบยากเข้า ก็ไม่รู้จะพูดยังไง แค่นี้ก็ฟินจนพูดไม่ออกแล้ว เดี๋ยวข้ายืนขึ้นถีบนาง เจ้าคงจะสลบไปเลยใช่ไหม?"
"เจ้าหุบปาก! เจ้าน่าขยะแขยงมาก! แบบนี้มันไม่ใช่ลูกผู้ชาย!"
"ใช่ ๆ เป็นไอ้ขี้ขลาดถึงเป็นลูกผู้ชาย เป็นไอ้ขี้แพ้ถึงเป็นลูกผู้ชาย! ปุ๊! ของแบบไหนกันเชียว หมาขี้แพ้ยังสู้หมาเลี้ยงไม่ได้ ส่วนคนอบอุ่นแบบเจ้านี่ยังสู้หมาเมียไม่ได้ด้วยซ้ำ" ฉินชวนพูดด้วยความดูถูก
หลู่เจ้าซีรู้สึกว่าขาเรียวของตัวเองมีอะไรกัดตลอดเวลา รู้สึกหงุดหงิดมาก เตะไปทีหนึ่ง แล้วก็เตะอีกที แต่ยุงตัวน่ารำคาญตัวนั้นก็ยังอยู่
หลู่เจ้าซีโกรธจนต้องลุกขึ้นนั่งทันที
แต่กลับไม่มีแม้แต่ยุง!
นางเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ มองภาพตรงหน้าด้วยความตกใจ!
คือฉินชวนกำลังลูบขานางอยู่!
ยังทำหน้ากวนประสาทอีกต่างหาก!
"ฉินชวน!" หลู่เจ้าซีตวาดด้วยความโกรธ "ข้าดูผิดไปแล้วจริง ๆ ที่แท้เจ้าก็เป็นคนต่ำช้าแบบนี้! ข้าคิดว่า..."
"พอแล้ว หุบปาก!" ฉินชวนขัดขึ้นทันที
ชาวถิ่นด่าไปด้วยความเจ็บปวด "ไอ้บ้าเอ๊ย เจ้าทำลายข้าแล้ว แบบนี้ต่อไปข้าจะเอาหน้าไปไว้ไหนกับเจ้าซี!"
"เจ้าก็หุบปาก! คิดว่าข้าด่าแต่นังผู้หญิงสารเลวนี่คนเดียวเหรอ? ไม่ได้ด่าเจ้าด้วยเหรอ?"
"เจ้า... เจ้ากล้าพูดกับข้าแบบนี้ได้ยังไง!" หลู่เจ้าซีโกรธจัดจนหยิบหมอนขึ้นมาปาใส่ฉินชวนอย่างแรง
ฉินชวนใช้มือข้างหนึ่งกันไว้ แล้วอีกมือหนึ่งรับหมอนสีขาวไว้ จากนั้นยกขึ้นมาใกล้จมูก สูดหายใจเข้าลึก ๆ "กลิ่นนี้ หอมอบอวลจริง ๆ! ฟินสุด ๆ!"
"ไร้ยางอาย! เจ้าออกไปเดี๋ยวนี้! คิดไม่ผิดจริง ๆ ที่เจ้ามีใจไม่ซื่อต่อข้า เสียทีที่ข้าเข้าใจว่าเจ้าเป็นคนดี!" หลู่เจ้าซีโกรธจนหน้าอกทั้งสองข้างสั่นไหว ขนาดไม่เล็กเลยทีเดียว
มองดูผู้หญิงคนนี้อีกที ไม่แปลกใจที่ชาวถิ่นจะจมดิ่งขนาดนี้ หน้าตาแบบนี้ ชวนให้หลงใหล หลงใหลจนลืมโลก โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความโกรธ เย็นชา หยิ่งยะโส เป็นหญิงงามที่เหนือใคร! แล้วก็ผิวพรรณ ละเอียด ขาวเนียน ลูบแล้วรู้สึกสุขกายสุขใจ
ใบหน้าก็ประณีตดั่งธรรมชาติสร้างสรรค์ เป็นใบหน้าที่เทพธิดานี่ว้าใช้เวลาสามหมื่นปีปั้นแต่ง งามยิ่งกว่าหลิวอี้เฟย งามยิ่งกว่าเกาเยวียนหยวน เปล่งประกายจิตวิญญาณ เหนือโลกีย์ ปราดเปรียวดั่งเซียน
"อย่าพูดจาให้ดูดีนักหนา เจ้าดูภายนอกสวยหรู แต่จริง ๆ แล้วก็เป็นของต่ำช้าเหมือนกัน มีสามีแล้ว ยังแอบคิดถึงแสงจันทร์ขาวของตัวเอง เรื่องราวผ่านมานานหลายปี ผู้หญิงแบบเจ้า เอาไปลอยแพยังต้องเพิ่มปูนซีเมนต์ปิดผนึกให้แน่น ไม่เช่นนั้นจะไปทำให้น้ำทั้งแม่น้ำสกปรก ทำลายผู้คนนับหมื่น!"
"เจ้า!" หลู่เจ้าซีโกรธจนแทบคลั่ง "ฉินชวน เจ้าบ้าไปแล้ว! ใช่ ข้าพูดว่าจะหย่ากับเจ้า แต่เราหย่ากันโดยสงบ ข้าไม่ได้ทำอะไรที่ผิดต่อเจ้าในการแต่งงานครั้งนี้"
"ไม่ ๆ เจ้าพูดผิดแล้ว เจ้าได้ทำสิ่งที่ผิดต่อข้าแล้ว ดูหนังสือหย่านี่สิ เขียนอะไรกันเน่า ๆ แบบนี้? ออกจากบ้านไปโดยไม่เอาอะไรติดตัว? ข้าทำผิดอะไรถึงต้องออกจากบ้านแบบนั้น? แต่ข้อข้างล่างนี่ก็ใช้ได้อยู่ ไม่ให้ประกาศต่อสาธารณะว่าเคยเป็นสามีภรรยากัน อันนี้ดี ต่อจากนี้ห้ามปรากฏตัวในเมืองนี้ อันนี้ไม่ได้ เอาเถอะ เงื่อนไขขยะแบบนี้ ข้าไม่เซ็นหรอก!" พูดจบฉินชวนก็ฉีกหนังสือหย่าเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยทันที
"ฉินชวน! เจ้านี่มันบ้าเพราะกลัวหย่าจริง ๆ ด้วย! ไม่เป็นไร เจ้าไม่เซ็นก็ไม่เซ็น ข้าไม่สนใจ" หลู่เจ้าซีส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง แต่กลับเช็ดบริเวณที่ฉินชวนลูบไม่หยุด น่าขยะแขยงเกินไป ผิวที่เคยขาวดังหิมะกลายเป็นสีแดงไปแล้ว แต่หลู่เจ้าซีก็ยังไม่หยุด
ฉินชวนยักไหล่ ไม่รู้สึกเสียใจอะไร แต่กลับทำเอาชาวถิ่นในหัวโกรธจนแทบระเบิด
"ไม่ ๆ หนังสือหย่าข้าจะเซ็นให้เจ้าแน่นอน แต่สัญญาที่ไม่เป็นธรรมแบบนี้ ราชวงศ์ชิงใหญ่ยังเซ็นไม่ได้ มีเพียงเยอรมนีเท่านั้นที่มีอำนาจแบบนั้น ส่วนข้าไม่มี" ฉินชวนพูด
หลู่เจ้าซีมองฉินชวนอย่างระแวง "เจ้าเต็มใจเซ็นหนังสือหย่าให้ข้าจริงเหรอ?" หลู่เจ้าซีรู้สึกไม่อยากเชื่อ นี่ยังเป็นฉินชวนคนนั้นอยู่อีกหรือ?
เขาบ้าไปจริง ๆ แล้ว
แต่ก็ดี
ช่างเถอะ ต่อไปก็ไม่ใช่คนรู้จักกันอีกต่อไป
"เต็มใจสิ เต็มใจมาก จากที่ข้ารู้ บ้านเรามีทรัพย์สินกว่าพันล้าน แปดวิลล่าสุดหรู คอนโดหรูอีกสี่ห้อง งั้น เจ้านอกใจฝ่ายจิตใจ เจ้าออกจากบ้านไปโดยไม่เอาอะไรติดตัวเถอะ ทั้งหมดนี้ตกเป็นของข้า ข้าจะหย่ากับเจ้าเอง" ฉินชวนพูดพร้อมรอยยิ้ม เงินเยอะขนาดนี้ ยังจะให้ออกจากบ้านไปมือเปล่าอีก ชาวถิ่นนี่สมองมีปัญหาแน่ ๆ
"ไร้ยางอาย!"
"ไร้ยางอาย!" ชาวถิ่นด่าไปด้วยเช่นกัน
หลู่เจ้าซีด่าต่อ "ทั้งหมดนี้เป็นทรัพย์สินของตระกูลหลู่ เจ้ากล้าคิดจะแบ่ง ข้าไม่นึกเลยว่าเจ้าฉินชวนจะเป็นคนแบบนี้!"
"งั้นก็ได้ ข้าลดลงก้าวหนึ่ง คนละครึ่ง" ฉินชวนพูดด้วยสีหน้าจำยอม "ดูท่าเจ้าจะไม่ได้รักจี้ป๋อเซวียนจริง ๆ นี่นา"
"ปุ๊! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับความรักแท้ ใครจะโง่ยกเงินมากมายขนาดนี้ให้คนอื่น"
ฉินชวนหันไปด่าชาวถิ่น "เห็นไหม นางฟ้าของเจ้าเรียกเจ้าโง่เอง"
หลู่เจ้าซีส่งเสียงหึ "เป็นไปไม่ได้! ถ้าแบ่งทรัพย์สินครึ่งหนึ่ง แบ่งหุ้นครึ่งหนึ่ง กลุ่มบริษัทหลู่จะเปลี่ยนนามสกุลจากมือข้า! เป็นไปไม่ได้ ฉินชวน เจ้าเพื่อที่จะไม่หย่ากับข้า คิดหาวิธีได้ทุกวิถีทางจริง ๆ"
ยังจะป้ายยาข้าให้สูงอีกเหรอ?
ฉินชวนพูดอย่างไม่แยแส "แบบนี้ก็ไม่ได้ แบบนั้นก็ไม่ได้ ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าพูดได้คนเดียว ข้าจะหาคนฟ้องหย่า ตอนนั้นจะแบ่งทรัพย์สินยังไง ศาลจะตัดสินให้ และที่แน่ ๆ จะได้มากกว่าที่ข้าแบ่งครึ่ง
เพราะเจ้านอกใจฝ่ายจิตใจ ข้ายังมีหลักฐาน เหอะ ๆ"
"เจ้าทำแบบนั้นไม่ได้ เจ้าทำแบบนั้นข้าจะดูถูกเจ้า!" หลู่เจ้าซีมองฉินชวนด้วยความตกใจ เขาพูดคำพูดเย็นชาแบบนั้นได้ยังไง?
เขารู้ไหมว่ากลุ่มบริษัทหลู่คือเลือดเนื้อชีวิตของตัวเอง?
"ดูท่าเจ้าจะกลัวศาลตัดสินให้หย่ามาก แบบนั้นตอนนี้ข้าให้โอกาสเจ้า!"
"โอกาสอะไร?"
"ถอดเกราะ!"