“แปะ!”
เสียงวางสายดังลั่น!
หลู่เจ้าซีโกรธจนคว้าโทรศัพท์ปาอย่างแรง “ไปหาชุดให้ฉันหน่อย เตรียมรถไว้ ฉันจะไปคฤหาสน์เซียงเหอหยวน! ฉันจะไปหาสวีโย่วหรง!”
“คุณหนูคะ บริษัทมีเรื่องต้องตัดสินใจอีกมากรอคุณอยู่เลย”
“ตอนนี้ฉันไม่มีเวลามายุ่งเรื่องพวกนั้น!”
……
มือของฉินชวนเอาแต่พยายามจะไปแตะขาของหวังโย่วหรง(หมายถึงสวีโย่วหรง)อยู่เรื่อย
หญิงสาวนั่งทอดกายอย่างเกียจคร้าน ใบหน้างดงามละเอียดอ่อน ภายใต้แสงอาทิตย์ เงาสะท้อนของผิวน้ำที่ริบหรี่ทอดลงบนใบหน้าของนาง สะท้อนออกมาเป็นความงามที่หลากหลายสีสัน!
ชุดราตรีสีฟ้าอมเทาเนื้อผ้าเกลี้ยงเกลาดุจอัญมณีโอบกระชับสรีระอันงดงามเชิดชูให้คนทั้งร่างดูสูงส่งยิ่งนัก ช่วงอกเสื้อผ้าสีเนื้อดุจแพรไหมเผยความเซ็กซี่ งามยั่วเย้า และความกล้าเปิดเผยออกมาเต็มที่ มองจากระยะไกลจะรู้สึกว่าหญิงสาวช่างกล้าบ้าบิ่นมาก จนคนอดไม่ได้ที่จะเพ่งมองเข้าไปในนั้น อยากชมความงามดุจขุนเขา และความงามดุจอัญมณี
“ความหมายของนายคือ นายจะลงทุนให้ฉัน เงื่อนไขคือต้องเป็นผู้หญิงของนาย? ไม่ใช่แค่พูดเล่นๆ แต่ต้องได้ลงมือจริงๆ อย่างนั้นเหรอ?” สวีโย่วหรงยังรู้สึกเหลือเชื่อ เมื่อก่อนนางจะตามตื้อฉินชวนอย่างไรก็ไม่เป็นผล วันนี้เขากลับวิ่งมาหานางเอง พูดว่าจะคบกัน แล้วก็จะนอนด้วยกันเพื่อประชดหลู่เจ้าซีให้ตายใจ?
นางคิดว่าชายคนนี้ คงถูกจี้ป๋อเซวียนทำให้คิดไม่ดีไปบ้างแน่ๆ
“ใช่ เธอเข้าใจไม่ผิด” ฉินชวนพยักหน้า เขาชอบคุยกับผู้หญิงฉลาด หลู่เจ้าซีมันโง่เกินไป
“นายทำแบบนี้ไม่ได้! มันจะทำลายชื่อเสียงฉัน!” เจ้าของร่างเดิมคำราม ทั้งกายเต็มไปด้วยความขัดขืน
ฉินชวนดูแคลน “แกยังมีชื่อเสียงงั้นเหรอ? ชื่อเสียงของแกเอาไปกองรวมกันก็ไม่ถึงสามร้อยเอ็ดหยวน! ตอนนี้มาอยู่กับฉัน มีสามสิบล้าน แล้วยังได้ตัวหลู่เจ้าซีอีก!”
“นั่นมันเป็นการข่มขู่! แค่ได้ตัวเธอ แต่ไม่ได้หัวใจเธอ! เธอต้องเกลียดเราแน่ๆ!” เจ้าของร่างเดิมได้ยินแล้วโกรธจัด
“จะได้หัวใจทำไม? ฉันต้องการหัวใจเธองั้นเหรอ?” ฉินชวนหัวเราะเย็น “หุบปากไปเถอะ เดี๋ยวเราจะไปสู้กับผู้หญิงคนนี้กันต่อ! ดูรูปร่างอันเย้ายวนของนางสิ!”
“นายมันหยาบคาย นายมันไร้ยางอาย!”
“ผิด ฉันไม่ได้เป็นคนเจ้าชู้ ฉันแค่ระบายความแค้นที่มีต่อหลู่เจ้าซี ไปลงกับศัตรูหัวใจของนาง! คิดดูสิ ผู้หญิงคนนี้เป็นศัตรูหัวใจของหลู่เจ้าซี เดี๋ยวเราไปรังแกนาง ก็เหมือนช่วยหลู่เจ้าซีระบายความแค้นได้ไหม?”
เสียงของเจ้าของร่างเดิมเงียบหายไปในทันที รู้สึกเหมือนฟังดูมีเหตุผล อยู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าทำไมไม่คิดแบบนี้มาก่อน!
แต่ต่อไป!
รู้สึกมึนงง!
ถูกหลอก!
“แกพูดจาไร้สาระ! นี่มันเป็นการทรยศ! อย่าลืมนะ ถ้าเรานอกใจ เราจะเสียทรัพย์สินไปสามสิบเปอร์เซ็นต์!” เจ้าของร่างเดิมตื่นเต้น คิดว่าหาเหตุผลให้ฉินชวนกลับใจได้แล้ว
“ที่แกพูดมาน่ะ ห้าสิบเปอร์เซ็นต์หรือยี่สิบเปอร์เซ็นต์ สำหรับเราแล้ว มันก็เยอะทั้งนั้น!” ฉินชวนพูดพลางยิ้ม
“แก! แกมันก็แค่สัตว์เดรัจฉาน! ในร่างกายของฉันจะมีคนแบบแกได้ยังไง!”
“แกผิดแล้ว ตอนนี้แกต่างหากที่อาศัยอยู่ในร่างกายของฉัน! ตามกฎแล้ว แกควรจะตายไปแล้ว” ฉินชวนแก้ต่าง
สวีโย่วหรงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองหน้าจริงจังของฉินชวน แล้วหัวเราะเบาๆ พูดว่า “นายมีเงินเหรอ? เท่าที่ฉันรู้ ที่บ้านตระกูลลู่ นายไม่มีเงินแม้แต่บาทเดียว ออกไปข้างนอกยังต้องขี่จักรยานปันส่วน”
“เมื่อก่อนไม่มี ตอนนี้มีแล้ว” ฉินชวนพูดจบ ก็โอนเงินห้าล้านให้สวีโย่วหรงทันที
เสียงโทรศัพท์ดังติ๊ง! สวีโย่วหรงเหลือบมอง เงินห้าล้านเข้าบัญชี?
นางมองฉินชวนด้วยความตกใจ “นายไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน” เว้นไปครู่หนึ่ง สวีโย่วหรงถอนหายใจแล้วพูดว่า “ห้าล้านมันน้อยไปหน่อย ฉินชวน ฉันรู้นายเป็นคนดี นายบอกว่าจะเอากับฉัน ก็แค่อยากให้เงินห้าล้านนี้กับฉัน ฉันขอบใจนะ แต่เงินเท่านี้มันช่วยอะไรครอบครัวฉันไม่ได้หรอก”
“ใครบอกว่าฉันพูดเล่นกับเธอ?” ฉินชวนเหลือบตามอง แต่การกระทำของมือกลับลุกลามยิ่งขึ้น แหม ขาสวยๆ ใส่ถุงน่องแบบนี้ สัมผัสได้ถึงความต่าง เดินหน่อยก็รู้สึกดีไม่เหมือนใคร
สวีโย่วหรงมองท่าทางจงใจทำเป็นเลวทรามของฉินชวน พยักหน้าปฏิเสธอย่างจนใจ “ฉินชวน ฉันรู้นายเป็นคนใจดีก็รู้ว่านายอยากช่วยฉัน แต่ปัญหาคือ เงินแค่นี้มันไม่มีความหมาย
เอาล่ะ ฉันถือว่าให้นายลูบขา เพราะเป็นค่าตอบแทนที่นายได้จากความใจดีของนาย นายอย่าฝืนตัวเอง พูดคำที่นายเองยังรู้สึกขยะแขยงเลย
เมื่อก่อนฉันอยากจะสร้างเรื่องคลุมเครือกับนาย เพื่อประชดหลู่เจ้าซีแกล้งนางให้โกรธ แต่ไม่เคยคิดว่าจะต้องมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งอะไรกันจริงๆ”
หลู่เจ้าซีไม่สนใจที่ยามขวาง รีบพุ่งเข้าไปในคฤหาสน์ของสวีโย่วหรง เห็นมือของฉินชวนกำลังลูบขาของหวังโย่วหรง(หมายถึงสวีโย่วหรง)อยู่ สีหน้าอันเย้ายวนนั้น ทำให้หลู่เจ้าซีโกรธจนหน้าซีดเผือด “ฉินชวน! นายทำอะไร! เอามือสกปรกนั้นออกไปเดี๋ยวนี้!”
สวีโย่วหรงกำลังคิดว่าจะพูดกับฉินชวนอย่างไรให้เข้าใจว่ามันเป็นแค่เรื่องเล่นๆ แต่การมาถึงอย่างกะทันหันของหลู่เจ้าซี ทำให้สวีโย่วหรงจับมือของฉินชวน แล้วยัดเข้าไปในกางเกงนาง!
ฉินชวนมีสีหน้าเหวอ แต่หลังจากนั้นก็เต็มไปด้วยความดีใจ มีสวัสดิการแบบนี้ด้วย!
ฉินชวนไม่ใช่คนดีอะไร คว้าโอกาสได้ก็ทำ!
สวีโย่วหรงแค่อยากทำเรื่องคลุมเครือให้ประชดให้ยิ่งโกรธ ไหนจะคิดว่าฉินชวนจะหยิกจริงๆ สีหน้าสวยๆ แดงก่ำด้วยความเขินอาย
ส่วนตัวเอง!
ยิ่งใช้สัญชาตญาณหุบขาทั้งสองข้างแน่น นี่คือการต่อต้านโดยสัญชาตญาณ!
นางมองฉินชวนด้วยความตกใจ พบว่าฉินชวนเหมือนได้รับสัญญาณบางอย่าง แสดงออกใหญ่ขึ้นอีก
“เป็นผ้าไหมเย็น!”
“หุบปาก!”
“พวกแกทำอะไรกัน!” หลู่เจ้าซีโกรธจัดจนดึงฉินชวนกลับมาอย่างแรง ยังไม่ทันจะถาม ก็เห็นฉินชวนเอามือนั้นขึ้นมาดมที่ปลายจมูก หลู่เจ้าซีหายใจเข้าลึก กำหมัดแน่น “นายมันน่าขยะแขยง! นายทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยง!”
ฉินชวนสะบัดหลู่เจ้าซีออก เหลือบตามองนางอย่างดูแคลน “ยังไง คืนหนึ่งกับเช้าทั้งเช้าไม่ได้ไปหาจี้ป๋อเซวียน เขาไม่โกรธหรือไง? ยังมีอารมณ์มาสนใจเรื่องของฉันอีกเหรอ? หรือว่าเพราะได้มีความสัมพันธ์กับฉันแล้ว เลยเป็นห่วงฉัน?
ถ้าเธอเป็นคนแบบนั้นล่ะก็ ชีวิตห้าปีที่ฉันทนทุกข์ทรมานมามันคุ้มค่ากับอะไร! หลู่เจ้าซี เธอก็แค่เห็นฉันกำลังตามหาความสุขของตัวเอง เธอเลยรู้สึกไม่สบายใจ เธอน้อยใจ เธอเห็นฉันไม่ได้ดี!”
“จริงเหรอ?” เจ้าของร่างเดิมถามอย่างตื่นเต้น
ฉินชวนทำหน้าหมดหวัง “ปลอม! ฉันพูดไปเรื่อยเปื่อย จงใจยั่วโมโหเธอ”
“แกจะไปแหย่เธอได้ยังไง! เธอคือผู้บริหารหญิงผู้สูงศักดิ์! คือราชินี คือเทพธิดา! คือผู้ที่ไม่มีใครกล้าหมิ่นประมาท!”
“หุบปาก เมื่อคืนเราสองคน ทำกันถึงเจ็ดรอบ!”
“นั่นก็เพราะถูกแกข่มขู่ เธอไม่เต็มใจ!” เจ้าของร่างเดิมด่าทอ
“แกก็มีส่วนร่วม แกก็ผิดด้วย”
หลู่เจ้าซีโกรธจนเรือนกายสั่นเทิ้ม ฉินชวน ตอนนี้นายทำให้ฉันรู้สึกว่ามันแปลกหน้า ทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ นายจะทำตัวไร้ยางอายได้ลงคอขนาดนี้ และยังพูดจาไร้ยางอายอีก!
สวีโย่วหรงเห็นสองคนปะทะคารมกันอย่างดุเดือด ก็รู้ว่าฉินชวนมาหานาง มีโอกาสสูงมากที่ทะเลาะกับหลู่เจ้าซี! แน่นอนว่าฉินชวนเป็นคนดี นางรู้ดี
แค่สองคนทะเลาะกันแล้วแบบนี้ ตัวเองต้องเข้าไปเติมไฟให้โหม!
สวีโย่วหรงเข้าไปแนบชิดฉินชวน อกทั้งสองข้างแนบชิดแขนของเขา นุ่มนวลสองก้อน คือความรู้สึกแบบนี้ ไม่ใช่เนื้อซิลิโคน!
ฉินชวนกลืนน้ำลายลงคอ มองดูร่องอกลึกของสวีโย่วหรง สงบนิ่งและลุ่มลึก ทำให้หัวใจที่สงบเยือกเย็นกลับลุกเป็นไฟ ความต้องการสำรวจอย่างแรงกล้าทำให้หัวใจว้าวุ่นกระสับกระส่าย!
หลู่เจ้าซีกำหมัดแน่น ดึงฉินชวนอย่างแรง “สวีโย่วหรง แกมันต่ำทราม!”