“ไม่ใช่สิ พวกนายพูดอะไรหน่อยสิ ที่ฉันพูดมันไม่ถูกเหรอ? ถ้าไม่ถูกก็ส่งเสียงบอกกันบ้าง”
เจียงเหย่ยกโทรศัพท์แนบหู “ที่รัก ช้อปปิ้งเสร็จหรือยัง? อ๋อ ซื้ออะไรมา? แหวนเพชรเม็ดโตเหรอ? 800 กะรัตใช่ไหม? ซื้อเลย ลูกชายไม่ได้โอนเงินให้แล้วเหรอ ใช้ไปเลย ใช้ให้เยอะ ๆ ซื้อเสร็จหรือยัง? งั้นพวกเราอยู่ร้านน้ำชาบนถนนฝั่งตรงข้ามนี่เอง ซื้อเสร็จแล้วมารับฉันนะ ได้ ๆ ฉันรออยู่ รีบมาล่ะ”
เขาวางสายอย่างจงใจทำท่าทำทาง แล้วพูดว่า “ให้ตายสิ ยืนกรานจะมารับฉันให้ได้ ไม่รู้จะทำยังไงจริง ๆ บ้านใครจะเหมือนบ้านฉัน ที่บ้านยกฉันเป็นใหญ่ทุกวันล่ะ เฮ้อ”
พูดจบก็หันไปมองเอ้อร์ซู่ “เมื่อกี้นายจะพูดอะไรกับฉันนะ?”
“ทำเป็นเก่ง ทำเป็นเก่งอยู่นั่นแหละ วัน ๆ รู้จักแต่เสแสร้ง แล้วก็แหวนเพชร 800 กะรัตอะไรนั่น ทำไมนายไม่บอกไปเลยว่าภรรยานายจะซื้อแหวนเพชรหมื่นกะรัต?”
“ก็ปากมันอยู่กับฉัน ฉันอยากพูดว่า 600 กะรัตแล้วจะทำไม นายก็พูดบ้างสิ”
“เมื่อกี้ยังพูด 800 อยู่เลย ตอนนี้กลายเป็น 600 แล้ว นายเป็นบ้าอะไรเนี่ย”
“อะไรนะ? เมื่อกี้ฉันไม่ได้พูดว่า 900 กะรัตเหรอ?”
“ไสหัวไป!”
เอ้อร์ซู่โมโหจนแทบคลั่ง ไม่อยากคุยกับเจียงเหย่เจ้าหมอนี่แล้ว
เขาหันหน้าหนี พลางฮึดฮัดด้วยความโมโห
เจียงเหย่ก็ยังตามไปเหน็บแนมไม่เลิก “โมโหอะไรขนาดนั้น? ถึงกับต้องโกรธเลยเหรอ? ก็แค่แหวนเพชร 700 กะรัตเอง ถ้าโมโหจริงก็ให้ลูกชายซื้อให้สิ ใช่ไหม ทำไมนายไม่ให้ลูกชายซื้อให้ล่ะ? หรือไม่อยากได้?”
“เจียงเหย่—”
เอ้อร์ซู่โมโหจนตาแดงก่ำ
จู้จื่อก็ร่วมวงแซว พลางเกลี้ยกล่อมเอ้อร์ซู่ว่า “อย่าโมโหเลย ลุงเจียงแค่ล้อเล่น อย่าโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เดี๋ยวความดันขึ้นแล้วตึง ล้มพับไปตรงนั้น ก็เท่ากับเปิดโอกาสให้ลูกชายนายน่ะสิ ลูกชายลุงเจียงติดอันดับมหาเศรษฐีเชียวนะ ถ้าลูกชายนายคว้าโอกาสนี้ไว้ได้ คราวนี้คงรีดเงินจากเขาได้หลายสิบล้านเลยมั้ง”