จริง ๆ แล้วเจียงเหย่ไม่ได้อิจฉาเลย ถึงบางครั้งเขาจะคอยเร่งลูกชายให้แต่งงานอยู่บ้าง แต่ลูกจะตัดสินใจมีลูกเมื่อไรก็เป็นเรื่องของลูก
ชีวิตของลูกมีแผนการและการจัดการเป็นของตัวเอง เจียงเหย่ยังเชื่อใจลูกในเรื่องนี้
ยิ่งไปกว่านั้น เขาตัดสินใจไว้นานแล้วว่าพอเกษียณจะออกเดินทางท่องเที่ยวกับจี้หยาง
หลานชายหลานสาวในอนาคตจะสำคัญเท่าภรรยาได้อย่างไร
เขาชอบตามภรรยาไปเที่ยวที่นั่นที่นี่มากกว่า ทั้งสองวางแผนเรื่องนี้กันไว้นานแล้ว
ส่วนหลานชายหลานสาว ก็ให้ลูกชายจัดการเองแล้วกัน
ตอนนั้นเจียงเหย่ยังไม่รู้ว่าแผนการเปลี่ยนแปลงตามสถานการณ์ไม่ทัน
เขายังคงจิบชาฟังเพลงกับเพื่อนเก่า พอเห็นจี้หยางส่งข้อความมา ก็รีบขอตัวกลับทันที
จี้หยางไปทำสวยที่ร้านเสริมความงามใกล้ ๆ
ทั้งลบรอยเหี่ยวย่นและดึงหน้าเธอก็ทำมาหมดแล้ว กาลเวลาอาจเก็บความงามไว้ไม่ได้ แต่เงินทำได้
แน่นอนว่าเธอไม่คิดจะขึ้นเขียง แค่บำรุงดูแลตัวเองให้มาก ๆ ก็พอ
เรื่องสวยมาตั้งแต่เกิดอะไรนั่น เธอไม่เชื่อหรอก
หญิงชราทุกคนที่ยังงดงาม ล้วนมีเงินมากมายคอยหนุนหลัง
อยากสวยก็ต้องหมั่นบำรุง
หลังเจียงเหย่มารับเธอ ทั้งคู่ก็แวะไปดูร้านขายสัตว์เลี้ยง
ลูกแมวลูกหมาตัวเล็ก ๆ น่ารัก จี้หยางมองตัวนี้ที ตัวนั้นที
พอดูจบ เธอก็ลังเล เพราะรู้สึกว่าตัวไหนก็น่ารักไปหมด
“ตอนนี้จะซื้อเลยไหม?”
“รอเกษียณก่อนเถอะ พอเกษียณแล้วเราก็มีเวลาว่างมากขึ้น เลี้ยงสัตว์สักตัวก็ดี ไว้ค่อยว่ากัน”
จี้หยางดูแมวหมาน้อยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลากเจียงเหย่เดินออกไป